Obowiązek skorygowania kosztów po ulepszeniu środka trwałego

Zgodnie z art. 22g ust. 17 ustawy o p.d.o.f., w przypadku gdy środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3500 zł. Środki trwałe uznaje się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekroczy 3500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Natomiast przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o p.d.o.f. stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków podatnika na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość tego środka, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.

Zgodnie z powyższym, przepisy dają możliwość zaliczania wydatków ulepszających środek trwały, których łączna wartość nie przekroczy w ciągu roku kwoty 3500 zł, bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów. Dopiero poniesienie kolejnych wydatków na ulepszenie środka trwałego, których suma od początku roku podatkowego przekroczy kwotę 3500 zł, powoduje obowiązek powiększenia wartości początkowej środka trwałego. Należy tego dokonać w miesiącu, w którym nastąpiło przekroczenie limitu. W tym też miesiącu podatnik powinien zmniejszyć koszty o kwotę poniesionych wcześniej wydatków.

W przedstawionym powyżej stanie faktycznym autor listu powinien w sierpniu pomniejszyć koszty o kwotę 3200 zł oraz zwiększyć wartość początkową budynku o 8200 zł.

Moim zdaniem, nie ma on natomiast obowiązku korygowania rozliczenia z początku roku. Autor listu prawidłowo zaliczył poniesione wydatki bezpośrednio do kosztów, ponieważ ich wartość nie przekraczała 3500 zł. Nie ma zatem powodów, aby ponosił on konsekwencje (w postaci powstania zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę) swego prawidłowego postępowania.

Potwierdzają to wyjaśnienia z 26 kwietnia 2004 r. (nr BI/005-0604/03) zamieszczone na stronach internetowych Izby Skarbowej w Gdańsku.