Książek dla konkretnych osób nie można rozliczyć

Wydawnictwo zwróciło się do urzędu skarbowego z pytaniem, czy przekazanie podręczników nauczycielom można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Spółka rozsyłała podręczniki do konkretnych nauczycieli różnych specjalności, np. książkę z fizyki przesyłano do nauczycieli fizyki. Zdaniem wydawnictwa, wydatki związane z przekazaniem podręczników można zaliczyć do kosztów na mocy art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn.zm.). Stanowi on, że kosztami uzyskania przychodów są koszty ponoszone w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkami określonymi w art. 16 ust. 1 ustawy.

Organy podatkowe nie uznały tej argumentacji. Twierdziły, że wydatki spółki należy traktować jak reklamę. Ich zdaniem, nie można zaliczyć tych wydatków do kosztów, ponieważ nie jest to reklama publiczna.

Wydawnictwo w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dowodziło, że przekazanie książki nauczycielom nie jest reklamą, a stanowi informację handlową.

Pełnomocnik wydawnictwa przywołał przykład ulotek z informacją o produkcie przekazywanych lekarzom, które traktowane są przez organy podatkowe jako informacja handlowa, a nie reklama. Dodał jednak, że jeśli przyjąć, że jest to reklama, to jest to reklama publiczna.

WSA oddalił skargę i przychylił się do argumentacji organów. Zdaniem sądu, działania podejmowane przez spółkę mają cechy reklamy, a zatem nie można podręczników przekazywanych nauczycielom zaliczyć do kosztów na podstawie art. 15 ustawy o CIT. Należy natomiast zastosować art. 16 ust. 1 pkt 28 tej ustawy, który wyłącza możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztów reprezentacji.

Nie można również uznać działań wydawnictwa za reklamę publiczną, ponieważ jest ona skierowana do konkretnych grup nauczycieli. Nie jest to więc oferta skierowana do ogółu nauczycieli wszystkich specjalizacji.

Sygn. akt III SA/Wa 4236/06

Łukasz Zalewski

lukasz.zalewski@infor.pl