Można jeszcze zdecydować się na łatwiejszą metodę regulowania zaliczek

Podatnicy – z określonymi zastrzeżeniami – są zobowiązani składać deklaracje o wysokości dochodu (straty) osiągniętego od początku roku podatkowego i wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w wysokości różnicy między podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące.

Wspomniane deklaracje i zaliczki miesięczne za okres od pierwszego do przedostatniego miesiąca roku podatkowego składa się i wpłaca w terminie do dnia 20 każdego miesiąca – za miesiąc poprzedni. Zaliczka za ostatni miesiąc jest uiszczana w wysokości zaliczki za miesiąc poprzedni do 20 dnia ostatniego miesiąca roku podatkowego. Natomiast ostateczne rozliczenie podatku za rok podatkowy następuje w terminie ustalonym do złożenia zeznania o wysokości dochodu osiągniętego (poniesionej straty) za ten rok. Regulacje te wynikają z przepisów zawartych w art. 25 ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm.).

Podatnicy jednak mogą, bez obowiązku składania deklaracji miesięcznych, wpłacać zaliczki miesięczne w danym roku podatkowym w uproszczonej formie w wysokości 1/12 podatku należnego wykazanego w rocznym zeznaniu (o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy), złożonym w roku poprzedzającym dany rok podatkowy. Jeżeli w tym zeznaniu podatnicy nie wykazali podatku należnego, mogą wpłacać zaliczki miesięczne w wysokości 1/12 podatku należnego wynikającego z zeznania złożonego w roku poprzedzającym dany rok podatkowy o dwa lata. Jeżeli również w tym roku podatnicy nie wykazali podatku należnego, to nie są możliwe wpłaty zaliczek w uproszczonej formie. Przepisy te zawarte są w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT.

Warto podkreślić, że uproszczona metoda regulowania zaliczek umożliwia dokonywanie rzadszych rozliczeń CIT. Przedsiębiorcy mogą więc m.in. zaoszczędzić na wydatkach administracyjnych.