Jak zaliczyć do kosztów wydatki na infrastrukturę publiczną

Według najnowszego stanowiska Ministra Finansów tego rodzaju wydatki mogą stanowić bezpośrednio koszt podatkowy. Zdaniem Ministra nie stanowią one inwestycji w obcym środku trwałym. Tym samym nie mogą być rozliczane w formie odpisów amortyzacyjnych.

Do niedawna omawiane zagadnienie wywoływało liczne kontrowersje. Częste przypadki przebudowy czy remontu infrastruktury publicznej (drogi, skrzyżowania, przejścia podziemne, kanalizacja) na koszt prywatnych firm były i są rozmaicie interpretowane przez ograny podatkowe. Dotąd urzędy skarbowe najczęściej traktowały takie wydatki jak inwestycję w obcym środku trwałym. Jednak to stanowisko było krytykowane przez podatników i doradców podatkowych. Aby bowiem móc uznać wydatki za inwestycję w obcym środku trwałym, trzeba mieć do tego środka jakiś tytuł prawny. Z reguły jest to najem, dzierżawa czy prawo użytkowania. W przypadku drogi publicznej takiego tytułu nie ma. Zdarzały się nawet interpretacje odmawiające prawa do zaliczania takich wydatków do kosztów podatkowych, traktujące je jako darowiznę na rzecz danej jednostki samorządu terytorialnego.

W związku z istniejącymi wątpliwościami i rozbieżnymi interpretacjami w tym zakresie stanowisko zajął ostatnio Minister Finansów. W piśmie zastępcy dyrektora Departamentu Podatków Dochodowych z 14 lipca 2006 r. (sygn. DD6-8213-43/WK/06/249), skierowanym do wiadomości wszystkich izb skarbowych, dopuszczono możliwość bezpośredniego zaliczenia takich wydatków do kosztów podatkowych.

Minister Finansów zauważył, że w świetle orzecznictwa NSA (np. wyrok z 19 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 825/98) wydatki pośrednio związane z przychodem również mogą być uznawane za koszty podatkowe. Do takich wydatków zalicza się m.in. wydatki mające na celu utrzymanie w należytym stanie drogi publicznej, w sytuacji gdy korzystanie z niej jest niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania przedsiębiorstwa podatnika. Jest to oczywiste, gdy drogą tą odbywa się transport materiałów do produkcji oraz wytworzonych produktów lub drogą tą dojeżdżają do podatnika jego pracownicy, klienci i kontrahenci.

Zdaniem Ministra Finansów wyrażonym we wspomnianym piśmie wydatki takie z pewnością nie są inwestycją w obcym środku trwałym:

Wydatki związane z nakładami podatnika na utrzymanie lub przebudowę drogi publicznej, z której korzysta przedsiębiorca, nie mogą być zatem rozliczane w formie odpisów amortyzacyjnych. Mogą natomiast stanowić koszt podatkowy na podstawie ogólnej zasady wyrażonej w art. 15 ust. 1 updop.

Zaprezentowane stanowisko Ministra Finansów jest oczywiście korzystne dla podatników. Niepokoić może jedynie fakt, że już po wydaniu tego pisma ukazała się interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (decyzja w sprawie interpretacji prawa podatkowego z 20 lipca 2006 r., sygn. 1401/PD-4230Z-65/06/EL), która jest ze stanowiskiem Ministra sprzeczna. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie nie ma podstaw prawnych do bezpośredniego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez spółkę na budowę m.in. drogi dojazdowej w dacie nieodpłatnego przekazania gminie. Zdaniem Dyrektora IS właściwe jest zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów poprzez odpisy amortyzacyjne. Pozostaje mieć nadzieję, że interpretacja ta jest spowodowana jedynie niezapoznaniem się ze wskazanym stanowiskiem Ministra.

Paweł Huczko

konsultant podatkowy