Zarobki uzyskane w Finlandii bez podatku

W dniu 11 marca br. weszły w życie przepisy konwencji zawartej między Polską a Finlandią w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. Nr 37, poz. 205).

Konwencja wprowadza zmianę dotyczącą dochodów z pracy najemnej uzyskiwanych przez polskich rezydentów przebywających w Finlandii, wobec których będzie miała zastosowanie metoda wyłączenia z progresją. W związku z tym dochody z pracy w Finlandii będą zwolnione z podatku w Polsce. Metodą odliczenia proporcjonalnego nadal będą objęte dochody powstałe z tytułu odsetek, dywidend czy zysków majątkowych.

Przy metodzie wyłączenia z progresją, gdy osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Finlandii osiąga dochód, który może być opodatkowany w Polsce, Finlandia zezwoli na odliczenie od fińskiego podatku dochodowego tej osoby, kwoty równej podatkowi zapłaconemu w Polsce, stosownie do postanowień polskiego prawa i zgodnie z konwencją, obliczonej w odniesieniu do tego samego dochodu, w odniesieniu do którego podatek fiński został obliczony.

Konwencja precyzuje również zasady rezydencji dla celów podatkowych. Zgodnie z zapisami, rezydentem jest każda osoba, która według ustawodawstwa tego państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia (rejestracji) albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to państwo oraz jego organ statutowy lub władzę lokalną. Jednakże, określenie to nie obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym państwie tylko ze względu na dochód, jaki osiąga ze źródeł położonych w tym państwie.

Jeżeli osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu państwach, wówczas jej status określa się według następujących zasad:

- uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

- jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym państwie osoba posiada ośrodek interesów życiowych albo nie ma ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z państw, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym państwie, w którym zwykle przebywa;

- jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, wówczas będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym państwie, którego jest obywatelem;

- jeśli osoba ta jest obywatelem obu państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, właściwe organy Umawiających się państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

Jeżeli osoba nie będąca osobą fizyczną ma siedzibę w obu państwach, wówczas właściwe organy państw dołożą starań, aby rozstrzygnąć tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia. Zawierając takie porozumienie, właściwe organy będą zwracać szczególną uwagę na to, gdzie znajduje się miejsce faktycznego zarządu tej osoby.

Adam Kuchta

www.ksiegowosc.infor.pl