Przekroczysz w 2026 limit choćby o złotówkę, a w 2027 zapłacisz wtedy ponad dwa razy wyższy podatek

• Najważniejsza informacja po wyroku NSA: przekraczasz pułap przychodu, wpadasz w stawkę 19% - bez proporcjonalnego opodatkowania
• Spółka złożyła korektę. Chciała odzyskać podatek, który uważała za nadpłacony
• Fiskus powiedział twarde „NIE". I był konsekwentny po odwołaniu
• WSA w Gliwicach przyznał rację organom - kiedy utrata prawa do 9% CIT?
• NSA przypieczętował niekorzystną dla firm wykładnię - tylko wtedy masz prawo do 9% CIT, sedno w limicie przychodów w skali roku (II FSK 991/23)
• Co to oznacza dla firm w praktyce?

Najważniejsza informacja po wyroku NSA: przekraczasz pułap przychodu, wpadasz w stawkę 19% - bez proporcjonalnego opodatkowania

Wyrok NSA z 9 kwietnia 2026 r. ( sygn. II FSK 991/23) jest jednoznaczny i nie pozostawia pola do kreatywnej interpretacji: preferencyjna stawka 9% CIT obowiązuje albo przez cały rok, albo wcale. Przekroczenie limitu przychodów – nawet minimalne – oznacza konieczność zapłaty podatku od całego rocznego dochodu według stawki podstawowej 19%. Żadne proporcjonalne dzielenie dochodu na części opodatkowane różnymi stawkami nie jest możliwe. To twarda lekcja, którą warto wziąć sobie do serca w bieżącym roku, bo przyjdzie moment jego rozliczenia ze skarbówką.

Spółka złożyła korektę. Chciała odzyskać podatek, który uważała za nadpłacony

Historia tej sprawy zaczyna się od decyzji, którą podejmuje pewnie niejeden księgowy stojący przed podobnym dylematem. Spółka przekroczyła w trakcie roku podatkowego limit przychodów wynoszący równowartość 2 mln euro – próg, którego nieprzekroczenie jest jednym z warunków stosowania preferencyjnej, 9-procentowej stawki podatku dochodowego od osób prawnych.

Zamiast jednak bez dyskusji przyjąć, że przepadło całe prawo do preferencji, firma przyjęła inne podejście. Złożyła korektę zeznania CIT-8 i wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty. Jej argumentacja była logiczna i – trzeba przyznać – nie pozbawiona pewnej intuicyjnej atrakcyjności: skoro limit wynosi 2 mln euro, to dochód do wysokości odpowiadającej temu limitowi powinien być opodatkowany stawką 9%, a dopiero nadwyżka – stawką podstawową, czyli 19%. Spółka chciała jednocześnie stosować obie stawki w jednym roku podatkowym, proporcjonalnie do osiągniętych przychodów.

Fiskus powiedział twarde „NIE". I był konsekwentny po odwołaniu

Organy podatkowe nie podzieliły tego stanowiska. W ich ocenie przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (u.p.d.o.p.) po prostu nie przewidują mechanizmu dzielenia dochodu i stosowania do jego różnych części odmiennych stawek podatkowych. Zdaniem fiskusa konstrukcja prawna jest klarowna: albo spełniasz warunki przez cały rok podatkowy i korzystasz z 9% CIT, albo ich nie spełniasz – i całość dochodu podlega opodatkowaniu według stawki 19%.

Zgodnie z taką interpretacją przekroczenie limitu przychodów, choćby o złotówkę i choćby w ostatnim miesiącu roku, skutkuje – w ocenie organów – utratą prawa do preferencji w odniesieniu do całego dochodu osiągniętego w danym roku podatkowym. Żadnych wyjątków, żadnego proporcjonalnego podziału.

WSA w Gliwicach przyznał rację organom - kiedy utrata prawa do 9% CIT?

Sprawa trafiła przed Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Sąd I instancji stanął po stronie organów podatkowych. W uzasadnieniu wskazał, że warunkiem koniecznym do stosowania 9-proc. stawki CIT jest nieprzekroczenie limitu przychodów przez cały rok podatkowy. To warunek o charakterze całorocznym – nie miesięcznym, nie kwartalnym, lecz odnoszący się do całego roku jako jednej zamkniętej całości.

Sąd podkreślił, że nawet minimalne przekroczenie progu powoduje utratę prawa do preferencji w odniesieniu do całości dochodu. Argumentacja spółki o „podziale dochodu" nie znalazła oparcia w obowiązujących przepisach.

NSA przypieczętował niekorzystną dla firm wykładnię - tylko wtedy masz prawo do 9% CIT, sedno w limicie przychodów w skali roku (II FSK 991/23)

Spółka nie złożyła broni i zaskarżyła wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ten jednak, wyrokiem z 9 kwietnia 2026 r. (sygn. II FSK 991/23), w pełni potwierdził stanowisko WSA i organów podatkowych.

NSA w uzasadnieniu zaakcentował kilka istotnych kwestii. Po pierwsze – preferencyjna stawka CIT ma charakter wyjątku od ogólnej reguły opodatkowania. Jako wyjątek, może być stosowana wyłącznie wtedy, gdy spełnione są wszystkie ustawowe warunki, i to przez cały rok podatkowy. Po drugie – w u.p.d.o.p. brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej, która pozwalałaby na jednoczesne stosowanie dwóch różnych stawek podatkowych w jednym roku podatkowym. Konstrukcja taka po prostu nie istnieje w polskim prawie podatkowym.

NSA odniósł się również do argumentów konstytucyjnych podniesionych w skardze kasacyjnej. Uznał, że zastosowana przez organy i sąd I instancji wykładnia przepisów nie narusza żadnych zasad stanowienia ani wykładni prawa wynikających z Konstytucji RP. Wyrok jest prawomocny.

Co to oznacza dla firm w praktyce?

Konsekwencje tego wyroku są bardzo konkretne i powinny skłonić do refleksji każdą firmę, która korzysta z 9-proc. stawki CIT lub planuje z niej korzystać. Przede wszystkim: próg 2 mln euro przychodów należy traktować jako nieprzekraczalną granicę – i to w skali całego roku podatkowego. Nie ma znaczenia, w którym miesiącu roku do przekroczenia doszło ani o ile limit został przekroczony. Skutek jest zawsze taki sam: obowiązek opodatkowania całego dochodu z danego roku stawką 19%.

Oznacza to w praktyce konieczność bieżącego i bardzo uważnego monitorowania poziomu przychodów przez cały rok. Dla firm, których przychody oscylują w pobliżu progu 2 mln euro, jest to szczególnie istotne. Warto też pamiętać, że próg ten dotyczy przychodów, nie dochodu – liczy się więc wartość sprzedaży, a nie zysk.

Wyrok zamyka również drogę do ewentualnych korekt i wniosków o stwierdzenie nadpłaty opartych na analogicznej argumentacji, jak ta przyjęta przez spółkę w omawianej sprawie. NSA wyraźnie dał do zrozumienia, że taka interpretacja przepisów nie ma podstaw prawnych.

Źródło: NSA (wyrok NSA z 9 kwietnia 2026 r., sygn. II FSK 991/23)