Zwolnienie z VAT wynajmu nieruchomości

 Z pytaniem prejudycjalnym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS) zwrócił się duński sąd administracyjny. Poprosił o interpretację art. 13 B lit. b) szóstej dyrektywy w zakresie rozumienia zwolnienia wynajmu nieruchomości z VAT. Przepis ten przewiduje, że państwa członkowskie zwalniają m.in. najem lub dzierżawę nieruchomości z wyjątkiem wynajmu miejsc dla parkowania pojazdów, na warunkach, które ustalają w celu zapewnienia właściwego i prostego zastosowania zwolnień od podatku i zapobieżenia oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania lub nadużyciom.

Sąd uznał, że wobec tego, że zwolnienia przewidziane w art. 13 szóstej dyrektywy stanowią wyjątki od zasady ogólnej, zgodnie z którą opodatkowaniu VAT podlegają wszystkie usługi świadczone odpłatnie przez podatnika, to należy dokonywać ich ścisłej wykładni. Wynika z tego, że określone tam zwolnienia dla wynajmu i dzierżawy nieruchomości należy też interpretować w sposób, który uniemożliwia ich szerokie rozumienie.

W wyroku C-428/02 z 3 marca 2005 r. ETS stwierdził, że art. 13 B lit. b) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej (77/388/EWG) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „wynajem nieruchomości” obejmuje wynajem miejsc przewidzianych do cumowania statków na wodzie, jak również miejsc do przechowywania tych statków na lądzie na terenie portowym. Uznał tym samym, że pojęcie wynajmu nieruchomości obejmuje nie tylko pojazdy lądowe, ale wszystkie środki transportowe, w tym pojazdy wodne (statki). Konsekwencją uznania, że wynajem nie dotyczy tylko pojazdów lądowych, ale również obejmuje odgraniczone i dające się zidentyfikować miejsce na wodzie oraz zawiera wynajem przeznaczonych do zimowania statków miejsc na lądzie jest to, że nie korzysta on ze zwolnienia.