Dotacje z PFRON na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Czy są zwolnione z PIT?

• Dotacja z PFRON na rozpoczęcie działalności a zwolnienie z PIT
• Środki z PFRON na podjęcie działalności gospodarczej korzystają ze zwolnienia PIT

Czy otrzymana dotacja z PFRON-u będzie zwolniona z podatku według art. 21 ust. 1 pkt 27 ustawy o PIT, a koszty sfinansowane z tej dotacji niebędące środkami trwałymi będą mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów podatkowych na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 56 ustawy o PIT? Takie pytanie pojawiło się z indywidualnej interpretacji podatkowej.

Dotacja z PFRON na rozpoczęcie działalności a zwolnienie z PIT

Z wniosku o interpretację wynika, że podatniczka otrzymała środki na rozpoczęcie działalności gospodarczej z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Następnie środki te przeznaczyła na zakupy potrzebne do prowadzenia działalności. Zakupiony program i komputer zostały ujęte w ewidencji środków trwałych i WNiP, natomiast pozostałe towary i materiały biurowe trwałe i nietrwałe są poniżej 10 tys. zł i zostały wpisane do księgi jako pozostałe koszty.

Podatniczka składająca wniosek o interpretację uznała, że otrzymana z PFRON dotacja na rozpoczęcie działalności gospodarczej nie stanowi przychodu podatkowego – w zakresie w jakim została lub zostanie wydatkowana na nabycie lub wytworzenie podlegających amortyzacji środków trwałych lub wartości niematerialnych, a także stanowi przychód zwolniony od podatku dochodowego – w pozostałym zakresie.

Natomiast wydatki sfinansowane ze środków otrzymanych ze wskazanej dotacji mogą być zaliczane do podatkowych kosztów uzyskania przychodów (nie dotyczy to wydatków na nabycie środków trwałych lub wartości niematerialnych; w zakresie tym ze względu na brzmienie art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o PIT do kosztów uzyskania przychodów nie mogą być również zaliczane odpisy amortyzacyjne).

Środki z PFRON na podjęcie działalności gospodarczej korzystają ze zwolnienia PIT

Dyrektor Krajowe Informacji Skarbowej uznał powyższe stanowisko przedstawione we wniosku za prawidłowe. Stwierdził, że otrzymane przez podatniczkę z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych środki na podjęcie przez nią działalności gospodarczej – w części w której zostały przeznaczone na zakup wyposażenia firmy i składników majątku firmowego nieujętego w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych – stanowią dla niej przychód z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednakże środki te korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 27 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast środki w zakresie w jakim zostały przez podatniczkę wydatkowane na nabycie lub wytworzenie podlegających amortyzacji środków trwałych lub wartości niematerialnych nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu.

Przechodząc do zagadnienia dotyczącego możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków sfinansowanych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych organ skarbowy zauważył, że zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

A zatem, co do zasady nie ma przeszkód, aby podatnik zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na zakup wyposażenia sfinansowanego ze środków otrzymanych z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych Urzędu Pracy. Przy czym, dokonując kwalifikacji podatkowej w ww. zakresie pod uwagę bierze się wartość jednostkową pojedynczej sztuki kompletnego i zdatnego do używania nabytego składnika majątku.

Dyrektor KIS wyjaśnił, że stosownie do treści art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W myśl art. 22d ust. 1 ww. ustawy podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o których mowa w art. 22a i 22b, których wartość początkowa, określona zgodnie z art. 22g, nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.

Zgodnie z art. 22f ust. 3 tej ustawy podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.

Tym samym, w przypadku, gdy wartość jednostkowa składnika majątku nie przekracza kwoty 10 000 zł, podatnik może wybrać jedną z następujących możliwości:

1) zaliczyć ww. składniki do środków trwałych i dokonywać odpisów amortyzacyjnych na zasadach ogólnych albo zamortyzować jednorazowo w miesiącu oddania do używania lub w miesiącu następnym (art. 22f ust. 3 ww. ustawy),

2) nie zaliczyć ww. składników do środków trwałych (lecz potraktować je jako wyposażenie), a wydatki poniesione na ich nabycie zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania (art. 22d ust. 1 ww. ustawy).

Mając na uwadze powyższe Dyrektor KIS uznał, że wydatki sfinansowane przez podatniczkę ze środków pochodzących z PFRON na podjęcie działalności gospodarczej, przeznaczone na zakup wyposażenia firmy i składników majątku firmowego nieujętego w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych mogą stanowić koszty uzyskania przychodów pozarolniczej działalności gospodarczej.