Umorzenie zaległości podatkowej to decyzja uznaniowa

 

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrzył sprawę podatniczki, która prowadzi działalność gospodarczą, a prowadzenie księgi przychodów i rozchodów oraz pozostałych czynności ewidencyjno-podatkowych powierzyła księgowej. Po kontroli w kiosku prowadzonym przez skarżącą okazało się, że mimo prawidłowo prowadzonych ewidencji nie były składane deklaracje podatkowe.

Organy podatkowe określiły zaległości w VAT na kwotę ponad 100 tys. zł. Podatniczka, która osiąga dochody z działalności rzędu kilkuset złotych miesięcznie, zwróciła się do naczelnika urzędu skarbowego o umorzenie 50 proc. zaległości oraz 100 proc. powstałych odsetek. Powołała się na art. 67 Ordynacji podatkowej, który został uchylony 1 stycznia 2005 r., a zatem już nie funkcjonuje (obecnie kwestię umorzeń reguluje art. 67a Ordynacji).

Naczelnik urzędu skarbowego, uznał, że zachodzą przesłanki, aby umorzyć jej 25 proc. zaległości oraz 50 proc. odsetek. Podatniczka jednak stwierdziła, że nie jest w stanie zapłacić pozostałej kwoty po umorzeniu i odwołała się od decyzji naczelnika do dyrektora izby skarbowej, a następnie do sądu. Dyrektor izby stwierdził jednak, że decyzja naczelnika urzędu była prawidłowa. Również sąd po rozpoznaniu sprawy oddalił skargę

Zarówno organy podatkowe, jak i WSA stwierdziły, że decyzje wydawane przez organ podatkowy miały charakter uznaniowy i nie naruszały prawa. Dyrektor izby zauważył także, że skarżąca ciągle prowadzi działalność gospodarczą, a zatem w przyszłości jej sytuacja finansowa może umożliwić jej spłatę zaległości. Ponadto początkowo zaległość została rozłożona na 36 rat, których podatniczka nie spłacała, co mogło stanowić przesłankę do odmowy umorzenia.

Sąd nie uznał także argumentu podatniczki, że kontrola nie zakwestionowała ewidencji, z których wynikało, że powstała nadpłata w VAT. Bezsporne jednak było, że podatniczka nie złożyła deklaracji podatkowych. Jak wyjaśniła, nie wszczęła także postępowania przeciwko księgowej.

Omawiany wyrok został wydany pod sygn. akt III SA/Wa 2055/07.