Opodatkowanie wynagrodzeń pracowników skierowanych do pracy za granicą

Jeżeli pracownik zostanie skierowany przez swojego pracodawcę do pracy za granicą, to dochody uzyskane z tytułu tej pracy mogą zostać opodatkowane zgodnie z regulacjami umów międzynarodowych – za granicą, według przepisów tam obowiązujących. Natomiast jeśli zgodnie z regulacjami umów międzynarodowych owe dochody są wolne od podatku za granicą, to podlegają one opodatkowaniu w Polsce.

Takie rozwiązanie będzie miało miejsce w przypadku, gdy pracodawca, który skierował swoich pracowników do pracy za granicą, nie utrzymuje w tym obcym państwie zakładu.

Dlatego tak istotne jest, aby pracodawcy, którzy skierowali swoich pracowników do pracy za granicą pamiętali o właściwym dokonaniu rozliczenia pracownika, w zależności od tego, czy otrzymywane przez niego wynagrodzenie jest opodatkowane w Polsce czy też w kraju, w którym świadczy pracę.

Należy przy tym zaznaczyć, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolna od podatku dochodowego jest część dochodów osób, o których mowa w art. 3 ust. 1 updof, przebywających czasowo za granicą i uzyskujących dochody ze stosunku pracy, z wyjątkiem wynagrodzenia uzyskiwanego przez członka służby zagranicznej, w wysokości stanowiącej równowartość diety z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, za każdy dzień, w którym była wykonywana praca. Zwolnienie dotyczy dochodów nieprzekraczających rocznie równowartości trzydziestu diet.

W przypadkach obliczania zaliczki na podatek dochodowy jest konieczne, aby pracodawca występujący jako płatnik dokonywał przeliczenia przychodu określonego w walucie obcej na złote. Zgodnie z art. 11 ust. 3 i 4 updof przychody w walutach obcych przelicza się na złote według kursów z dnia otrzymania lub postawienia do dyspozycji podatnika, ogłaszanych przez bank, z którego usług korzystał podatnik, i mających zastosowanie przy kupnie walut. Jeżeli podatnik nie korzysta z usług banku, przychody przelicza się na złote według kursu średniego walut obcych z dnia uzyskania przychodów, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski. Jeśli bank, z którego usług korzysta podatnik, stosuje różne kursy walut obcych i nie jest możliwe dostosowanie kursu z dnia otrzymania lub postawienia do dyspozycji podatnika, do przeliczenia przychodu na złote stosuje się kurs średni walut obcych z dnia uzyskania przychodu, ogłaszany przez Narodowy Bank Polski.

Pracodawca występujący jako płatnik, który skierował pracownika do pracy za granicą, przy ustalaniu zaliczki na podatek dochodowy musi dokonać przeliczenia przychodu określonego w walucie obcej na złote.

Jeżeli dochody pracownika z pracy wykonywanej za granicą były opodatkowane w kraju, gdzie była świadczona praca, pracodawca będzie musiał do obliczenia podatku zastosować właściwą metodę. Rodzaj metody jest uzależniony od tego, czy umowa o zapobieganiu podwójnemu opodatkowaniu zawarta z krajem, w którym pracownik świadczył pracę, przewiduje zwolnienie dochodu uzyskanego za granicą czy też nie.

W pierwszym przypadku pracodawca powinien zastosować metodę omówioną w art. 27 ust. 8 updof, czyli tzw. metodę wyłączenia z progresją. Zgodnie z tą metodą dochód uzyskany za granicą łączy się z dochodem uzyskanym w Polsce i od tej sumy oblicza się podatek dochodowy według obowiązującej skali podatkowej, a następnie ustala się stopę procentową podatku do sumy uzyskanych dochodów i stosuje się ją do dochodu uzyskanego w Polsce.

W drugim przypadku pracodawca zastosuje metodę omówioną w art. 27 ust. 9 updof, tj. odliczenia proporcjonalnego, w przypadku której podatek dochodowy oblicza się od sumy dochodów osiągniętych w kraju i za granicą, a następnie odlicza się od niego kwotę podatku zapłaconego za granicą, w części przypadającej proporcjonalnie na dochód uzyskany za granicą.