Główny księgowy po 1 stycznia 2005 r.

• obywatelstwo polskie (art. 35 ust. 2 pkt 1)

• pełna zdolność do czynności prawnych oraz korzystanie z pełni praw publicznych (art. 35 ust. 2 pkt 2)

• nie może być prawomocnie skazany za przestępstwa: przeciwko mieniu, przeciwko obrotowi gospodarczemu, przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, przeciwko wiarygodności dokumentów lub za przestępstwo karne skarbowe (art. 35 ust. 2 pkt 3)

• jego przygotowanie musi obejmować:

– ekonomiczne jednolite studia magisterskie, ekonomiczne wyższe studia zawodowe, uzupełniające ekonomiczne studia magisterskie lub ekonomiczne studia podyplomowe i co najmniej 3-letnią praktykę w księgowości albo

– średnią, policealną lub pomaturalną szkołę zawodową o kierunku rachunkowość oraz co najmniej 6-letnią praktykę w księgowości (art. 35 ust. 2 pkt 4)

Zgodnie z oficjalną interpretacją Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu studia, o których mowa w art. 35 ust. 2 pkt 4 lit. a) obejmują następujące kierunki ekonomię, finanse i bankowość, informatykę i ekonometrię oraz zarządzanie i marketing.

W stosunku do osób aktualnie kończących studia wyższe w celu wyjaśnienia pojęcia „wyższe wykształcenie ekonomiczne” można stosować stanowisko Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego z 23 marca 2000 r., nr 5/2000 w sprawie studiów magisterskich na kierunku ekonomia. Problem polega jednak na tym, że wiele osób obecnie pełniących funkcję głównego księgowego kończyło studia wyższe przed wielu laty, kiedy nie obowiązywało wskazane stanowisko, a poza tym kierunki studiów wyższych na poszczególnych uczelniach znacznie różniły się od tych kierunków, które zostały wskazane w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 28 marca 2002 r. w sprawie warunków, jakie powinna spełniać uczelnia, aby utworzyć i prowadzić kierunek studiów, oraz nazw kierunków studiów.

W sytuacji braku przepisów, które regulowałyby kwestie kwalifikacji poszczególnych rodzajów wykształcenia jako wykształcenia ekonomicznego przed rokiem 2000, należy z dużą ostrożnością podchodzić do tej problematyki. Przy dokonywaniu takiej kwalifikacji należy wykazać zdrowy rozsądek i uznawać za wyższe wykształcenie ekonomiczne tylko takie rodzaje wykształcenia, które w powszechnej ocenie nie będą budzić wątpliwości.

Jak wskazano w pytaniu, ukończyła Pani Uniwersytet Szczeciński, Wydział Ekonomiczny na kierunku planowanie i finansowanie gospodarki narodowej, a na dyplomie wyraźnie zostało wskazane, że uzyskała Pani tytuł dyplomowanego ekonomisty.

Przepis mówi wyraźnie o ekonomicznych wyższych studiach zawodowych, w 1987 r. za takie należało uznać ukończone przez Panią studia. Często w intepretacjach pojawia się opinia, że decydującego znaczenie nie ma nazwa wydziału, na którym odbywa się edukacja, lecz kierunek kształcenia. Dlatego należy się zastanowić czy kierunek „planowanie i finansowanie gospodarki narodowej” w 1987 r. odpowiada dzisiejszym wymaganym kierunkom.

Moim zdaniem jednak decydujące znaczenie ma fakt, że na dyplomie ukończenia studiów widnieje tytuł dyplomowanego ekonomisty, co potwierdza uzyskanie przez Panią wykształcenia ekonomicznego. Dlatego w mojej opinii po 1 stycznia 2005 r. spełnia Pani przesłanki wynikające z art. 35.