Cudzoziemiec nie może unikać podatku

Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrzył sprawę obywatela Niemiec, którego dochodami zajął się polski fiskus. Chodziło o wynagrodzenia za pracę w Polsce, jaką wykonywał Niemiec w 1999 roku. Organy podatkowe zasięgnęły informacji u niemieckich władz skarbowych. Poinformowały one, że podatek w Niemczech nie został pobrany, powołując się na ówczesną umowę o unikani podwójnego opodatkowania. Wynikało z tego, że znaczna część pensji podatnika powinna być opodatkowana w Polsce. Organy podatkowe wszczęły postępowanie.

Wezwały jednocześnie obcokrajowca do przedstawienia ewentualnych dowodów, jakie miałyby wskazywać, że nie powinien płacić podatku w Polsce. Podatnik zbagatelizował trzy wezwania wysłane na niemiecki adres. Dopiero spora kwota podatku wynikająca z doręczonej decyzji zmotywowała Niemca do działania.

W odwołaniu, a potem przed sądem, podatnik przekonywał, że w Polsce nie przebywał dłużej niż 183 dni (w tym czasie była to jedna z przesłanek nieograniczonego obowiązku podatkowego). Pracował jeszcze w innych krajach i nie powinien płacić podatku w Polsce.

Sąd oddalił skargę.

Do NSA trafiała więc skarga kasacyjna, w której podatnik podważał wartość wiążącą informacji z niemieckiego organu podatkowego. Pełnomocnik organów podatkowych podkreślił, że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie służy dowolnemu kształtowaniu zobowiązań podatkowych, ale zapobieżeniu podwójnemu opodatkowaniu.

NSA oddalił skargę, podkreślając, że nie znalazł w niej dostatecznych powodów do uchylenia zaskarżonego wyroku. Jak podkreślił sąd, podatnik nie wskazał, że organy podatkowe źle ustaliły stan faktyczny. Ani razu nie stwierdził, że zapłacił podatek w Niemczech, czy w innym kraju. Z jego stanowiska można wnioskować, że nigdzie nie chciałby być opodatkowany. A to nie jest możliwe.