Czy jest zaległością podatkową nienależnie zwrócona nadpłata

 

Tak. Na równi z zaległością podatkową traktuje się nadpłatę, której zwrotu organ podatkowy dokonał nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej.

Podatnicy powinni pamiętać, że zaległość podatkowa to nie tylko niezapłacony w terminie podatek. Jest nią również nadpłata, jeżeli została przez podatnika wykazana nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej, a organ podatkowy dokonał jej zwrotu lub zaliczenia na poczet zaległości podatkowych bądź bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych.

Na podstawie art. 14b § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa Dyrektor Izby Skarbowej informuje:

Zaległością podatkową w myśl art. 51 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej jest podatek niezapłacony w terminie, a także niezapłacona w terminie zaliczka na podatek oraz rata podatku.

Zgodnie natomiast z art. 52 § 1 pkt 2 ww. ustawy na równi z zaległością podatkową traktuje się także zwrot podatku, jeżeli podatnik otrzymał go nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej albo został on zaliczony na poczet zaległości podatkowej lub bieżących albo przyszłych zobowiązań podatkowych, chyba że podatnik wskaże, że nie nastąpiło to z jego winy.

Na równi z zaległością podatkową traktuje się również, zgodnie z brzmieniem przepisów art. 52 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nadpłatę, której zwrotu organ podatkowy dokonał nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej.

Do powstania zaległości podatkowej może zatem dojść w wyniku niezapłacenia w terminie zobowiązania podatkowego prawidłowo ustalonego przez podatnika lub też uiszczenia go w nieprawidłowo ustalonej wysokości. Niewłaściwe ukształtowanie treści zobowiązania podatkowego może się wyrażać zarówno w zaniżeniu wysokości należności podatkowej, jak i w otrzymaniu nienależnej lub wyższej od należnej nadpłaty. W przypadku gdy doprowadzi to do otrzymania przez podatnika świadczeń ze strony organu podatkowego, zwrot tych świadczeń ma tego samego rodzaju konsekwencje, co niezapłacony w terminie podatek. W gruncie rzeczy bowiem w obu tych przypadkach następuje niewłaściwe ukształtowanie treści zobowiązaniowego stosunku prawnego, podatnik zaś dysponuje „publicznymi środkami pieniężnymi”.