Kategorie

Jak przeprowadzić inwentaryzację na dzień bilansowy

Konieczność weryfikacji stanu faktycznego z zapisami ksiąg rachunkowych na dzień kończący rok obrotowy wynika z przepisów bilansowych. Ustawa o rachunkowości uznaje jednak za dotrzymanie tego terminu w stosunku do większości składników majątku, jeżeli zostanie rozpoczęta już w październiku, a zakończona 15 stycznia.

SPIS TREŚCI

PORADY PRAWNE

AKTY PRAWNE

FORMULARZE I WZORY




Korzyści z inwentaryzacji
 
Przedsiębiorcy często podchodzą do niej niedbale i przeprowadzają ją w sposób, który formalnie pozwoli im być w zgodzie z przepisami prawa bilansowego.
Inwentaryzacja w wielu jednostkach jest procesem kosztownym, warto więc uzyskać z niej jak najwięcej korzyści. Po pierwsze, wyniki dobrze przeprowadzonej inwentaryzacji mogą wykazać błędy np. w procedurach obowiązujących wewnątrz jednostki lub też obszarach odpowiedzialności, które w niektórych przypadkach mogą nie być precyzyjnie określone. Ich zmiana pozwoli po pierwsze zapobiegać w przyszłości powstawaniu nadmiernych niedoborów lub szkód. Po drugie zaś w przypadku gdy do takiej sytuacji dojdzie, konsekwencjami za ich powstanie obciążyć konkretnego pracownika lub kontrahenta. W tym ostatnim przypadku może się okazać, że wystarczy wprowadzić w tym celu do umowy (np. zakupu) odpowiednie klauzule zabezpieczające. Korzyści natomiast będą widoczne w kolejnych latach. I tak np. wykazane podczas inwentaryzacji niedobory i szkody nie będą obciążać w znacznej mierze kosztów jednostki (np. Wn konto 769 „Pozostałe koszty operacyjne” / Ma konto 264 „Rozliczenie niedoborów i szkód”). Natomiast w związku z uściśleniem procedur i zakresów odpowiedzialności szkody rekompensowane będą przez osoby odpowiedzialne materialnie za ten stan rzeczy (np. Wn konto 247 „Pozostałe rozrachunki zewnętrzne”, gdy odpowiedzialnym nie jest pracownik lub konto 237 „Należności od pracowników z tytułu niedoborów i szkód / Ma konto 264 „Rozliczenie niedoborów i szkód”).
 
Zawiadomienie biegłego
 
Jednostki, których sprawozdania finansowe podlegają obowiązkowemu badaniu (art. 64 ustawy o rachunkowości) muszą pamiętać o zawiadomieniu biegłego rewidenta o terminach inwentaryzacji. Powinien on uczestniczyć w inwentaryzacji znaczących składników majątku. Zasada taka wynika z art. 66 ust. 5 ustawy o rachunkowości. Jest to o tyle ważne, że brak uczestnictwa audytora będzie odzwierciedlony w opinii, którą wystawi on na koniec badania. Zawarte w niej zastrzeżenia mogą negatywnie odbić się na wizerunku jednostki. W ekstremalnych przypadkach biegły może nawet odmówić wystawienia opinii.
Aby cały proces inwentaryzacji przebiegł prawidłowo, wymaga on należytego przygotowania. Powinni o tym pamiętać przede wszystkim kierownicy jednostek, którzy są odpowiedzialni za prawidłowe przeprowadzenie i rozliczenie inwentaryzacji.
 

Przygotowanie inwentaryzacji
 
W tym celu trzeba przede wszystkim sporządzić właściwą dokumentację. Istotne więc będzie stworzenie planu (harmonogramu) inwentaryzacji. Powinien on wyznaczać składniki majątku poddane w danym roku inwentaryzacji oraz terminy: dokonania inwentaryzacji, ustalenia różnic, ustalenia osób odpowiedzialnych, rozliczenia różnic inwentaryzacyjnych. Harmonogram prac tworzony jest zazwyczaj na potrzeby jednego roku obrotowego. Jednak w większych jednostkach posiadających znaczny majątek, którego inwentaryzację można przeprowadzać rzadziej niż raz w roku (np. raz na 4 lata – niektóre środki trwałe), warto takie plany sporządzać na okresy kilkuletnie.
Harmonogram inwentaryzacji stanowi dopełnienie wydawanego przez kierownika jednostki zarządzenia w sprawie inwentaryzacji rocznej (istotne bez względu na wielkość i jej charakter). W zarządzeniu tym przede wszystkim powołuje się komisje inwentaryzacyjne oraz określa metody inwentaryzacji poszczególnych składników majątku.
Istotne jest wyznaczenie do tego odpowiednich osób w związku z różnym charakterem inwentaryzowanych aktywów i pasywów, a także metod jej przeprowadzania. Jest to szczególnie istotne, gdy są jej poddawane nietypowe materiały. W takich przypadkach może się okazać, że komisja składająca się z pracowników nie jest wystarczająca i konieczne jest powołanie eksperta o określonej specjalizacji. Może tak się zdarzyć, jeżeli np. spisowi z natury poddawane są materiały sypkie lub specjalistyczne części maszyn.
Kolejnym ważnym elementami przygotowań do inwentaryzacji zwłaszcza w dużych jednostkach jest utworzenie instrukcji inwentaryzacyjnej. Jest to akt wewnętrzny i powinien być dostosowany indywidualne do specyfiki i wielkości danej jednostki. Najlepiej, aby uwzględniał on doświadczenia lat ubiegłych i zawierał wyjaśnienia pomagające uniknąć dotychczas zdarzających się błędów. Może więc ona zawierać m.in.:
• wyjaśnienie ogólnych zasad inwentaryzacji
• sposoby przygotowania poszczególnych składników majątku,
• opis metod przeprowadzania inwentaryzacji
• zasady kompensowania niedoborów i nadwyżek
• zasady weryfikacji i rozliczenia różnic
• kompetencje i zadania komisji i zespołów spisowych
• przemieszczanie się składników majątku w trakcie inwentaryzacji
• zasady postępowania przypadku ujawnienia uszkodzonych składników majątku.
Jeżeli wszystkich formalności dopilnowano, a majątek przygotowano do inwentaryzacji, można przystąpić do technicznej weryfikacji stanu faktycznego.
 
Aktywa pieniężne
 
Do kontroli prawidłowości zapisów księgowych ze stanem faktycznym kasy kierownik jednostki powołuje komisję inwentaryzacyjną. Jednak w czasie przeprowadzanych przez nią działań niezbędna będzie obecność kasjera, czyli osoby materialnie odpowiedzialnej. Komisja przelicza wszystkie znajdujące się w kasie banknoty oraz monety i wpisuje je do protokołu. W razie ujawnionych różnic należy je zaewidencjonować w księgach i ustalić osoby za nie odpowiedzialne.
Inwentaryzacja środków pieniężnych zgromadzonych na koncie bankowym wymaga jedynie uzyskania potwierdzenia salda. W praktyce nie ma z tą czynnością problemów. Każdorazowa zmiana stanu środków na rachunku bankowym jest potwierdzana przez bank wyciągiem bankowym. W sytuacji gdy zostaną stwierdzone różnice, należy niezwłocznie powiadomić o tej niezgodności bank. Natomiast w księgach rachunkowych konieczne jest uwidocznienie tego stanu odpowiednim zapisem: Wn konto 247 „Pozostałe rozrachunki zewnętrzne” w analityce: „Rozrachunki z bankiem z tytułu błędów na rachunkach bankowych”)/ Ma 130 „Rachunek bankowy”. Środki pozostaną na koncie rozrachunków do momentu otrzymania z banku dokumentacji, na podstawie której jednostka dokona korekty zapisów w księgach.
 

Środki trwałe
 
Środki trwałe podlegają inwentaryzacji raz w roku (między 1 października a 15 stycznia). Tylko w przypadku gdy znajdują się one na terenie strzeżonym, ustawa daje możliwość zinwentaryzowania ich raz na 4 lata. W przypadku środków trwałych, do których dostęp jest utrudniony (np. rurociągi), a także gruntów, ustawa dopuszcza przeprowadzenie inwentaryzacji drogą weryfikacji, czyli porównania zapisów w księgach rachunkowych z dokumentami.
Warto pamiętać, że nie tylko środki trwałe widniejące w ewidencji księgowej danej firmy podlegają inwentaryzacji. Również te, które zostały jej powierzone na podstawie różnego rodzaju umów. Należy jednak pamiętać o tym, aby dokumentacja inwentaryzacji obcych składników majątku była tworzona tak, żeby mogła być przekazana właścicielowi danego aktywa.
Takiego działania należy się spodziewać również od kontrahentów, którym zostały przekazane środki trwałe do używania. Problem może się pojawić, jeżeli kontrahenci są podmiotami nie podlegającymi ustawie o rachunkowości lub z innych powodów nie została przekazana dokumentacja potwierdzająca przeprowadzenie spisu z natury. W takim przypadku prawo bilansowe daje inną możliwość weryfikacji stanu aktywów. Zgodnie z art. 26 ust.1 pkt 2 firma może w tym celu żądać potwierdzenia od kontrahenta.
 
Ujawnienie środka trwałego
 
Jeżeli w toku inwentaryzacji ujawnione zostaną środki trwałe, które nie widnieją w ewidencji księgowej, należy je do niej niezwłocznie wprowadzić. Istotne jest jednak upewnienie się, czy nie są one przypadkiem użytkowane w firmie, np. na podstawie umowy leasingu lub dzierżawy. Jednak w takiej sytuacji powinny one być ujawnione w ewidencji pozabilansowej.
Jeżeli okaże się, że środek trwały należy ująć w ksiąg rachunkowych firmy, trzeba to uczynić za pośrednictwem konta 265 „Rozliczenie nadwyżek”. Istotna w tym momencie będzie odpowiednia wycena. Najprawdopodobniej nie będzie możliwości ustalenia jego wartości zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 1, który nakazuje wycenę takiego składnika majątku według ceny nabycia lub kosztu wytworzenia. Należy w takim przypadku ustalić wartość, po której ujawniony środek trwały mógłby być w tym momencie sprzedany i wprowadzić go do ewidencji zapisem: Wn konto 010 „Środki trwałe” / Ma konto 265 „Rozliczenie nadwyżek”.
Natomiast rozliczenie w ten sposób powstałej nadwyżki będzie ujęte za pomocą konta przychodów: Wn konto 265 „Rozliczenie nadwyżek” / Ma 760 „Pozostałe przychody operacyjne”. W następnej kolejności należy ustalić sposób i okres jego amortyzacji. W przypadku gdy jego wartość jest niska, zostanie on jednorazowo odpisany w koszty: Wn konto 400 „Amortyzacja”/ Ma konto 050 „Odpisy umorzeniowe środków trwałych”
 
Inwentaryzacja zapasów
 
Zgodnie z ustawą o rachunkowości inwentaryzację zapasów materiałów, towarów, produktów gotowych i półproduktów znajdujących się w strzeżonych składowiskach i objętych ewidencją ilościowo-wartościową przeprowadza się raz na dwa lata 2. Natomiast zapasy towarów i materiałów (opakowań) objętych ewidencją wartościową w punktach obrotu detalicznego jednostki oraz zapasów drewna w jednostkach prowadzących gospodarkę leśną raz w roku. Należy dokonać tego między 1 października a 15 stycznia następnego roku (w przypadku gdy rok obrotowy zbieżny z kalendarzowym). Warto jednak pamiętać, że produkcję w toku oraz te zapasy, które w momencie zakupu odpisywane są w koszty, inwentaryzuje się wyłącznie na dzień bilansowy. Inwentaryzacja tego składnika majątku może być przeprowadzana jedną z trzech dopuszczanych przez prawo bilansowe metod:
• spisu z natury, czyli przez identyfikację i pomiar – szczególnie przydatna przy inwentaryzacji produktów w toku lub też towarów handlowych w strzeżonych magazynach. W tym drugim przypadku alternatywą może być metoda weryfikacji.
• weryfikacji, która polega na porównaniu danych z ksiąg rachunkowych z tymi wynikającymi z dokumentów, np. zaliczek udzielonych kontrahentom.
• potwierdzenie stanów zapasów będących własnością jednostki w przypadku gdy znajdują się w obcych magazynach lub znajdujących się w przerobie obcym.
 

Inwentaryzacja należności
 
Rozrachunki z kontrahentami należy inwentaryzować raz w roku (między kwartałem kończącym rok obrotowy a 15 dniem roku kolejnego). Jedną z możliwości jej przeprowadzenia (najbardziej właściwą) jest weryfikacja sald. W tym celu wierzyciel może żądać od kontrahenta potwierdzenia stanu należności na piśmie. Powinien on wysłać w dwóch egzemplarzach tzw. potwierdzenie sald (wykaz pozycji wskazujących na wykaz należności), z których jeden będzie mu odesłany. Dokument należy odpowiednio przygotować, co oznacza, że powinny być w nim zawarte dane wystawcy, odbiorcy oraz te dotyczące faktury, z której wynika należność. Musi też zawierać pieczęć, datę wystawienia dokumentu, a także podpis wystawcy. Kontrahent potwierdza zgodność salda lub zgłasza zastrzeżenia. Jeżeli więc pojawią się rozbieżności, należy ustalić przyczyny tego stanu rzeczy. Mogą one wynikać np. z przeoczeń i niewprowadzenia do ksiąg rachunkowych informacji o spłacie należności (potwierdzone wyciągiem bankowym) lub błędów w zaksięgowaniu faktury. Obowiązek przeprowadzenia takiej weryfikacji zgodnie z prawem bilansowym spoczywa na osobie wierzyciela. Nie wyklucza to jednak uzyskania takiego potwierdzenia przez dłużnika.
Drugim sposobem przeprowadzenia inwentaryzacji należności (bądź zobowiązań) jest weryfikacja ich realnej wartości za pomocą porównania danych księgowych z odpowiednimi dokumentami. Jednak art. 26 ust. 1 pkt 3 zastrzega, że jest ona dopuszczalna tylko gdy uzgodnienie sald nie byłoby możliwe z uzasadnionych przyczyn. Takie natomiast najczęściej występują w przypadku, gdy kontrahenci nie prowadzą ksiąg rachunkowych. Nie podlegają więc przepisom ustawy o rachunkowości i w praktyce zdarza się często, że nie odsyłają potwierdzenia salda.
Podobnie jest w związku z należnościami spornymi dochodzonymi na drodze sądowej. Pomocne w tej sytuacji będą takie dokumenty, jak wyroki lub pozwy sądowe.
Prowadząc inwentaryzację należności warto zwrócić uwagę, czy nie nastąpiły nowe okoliczności, które powodują, że prawdopodobieństwo wyegzekwowania danej należności nie wzrosło. Może się też okazać, że dotychczasowe należności nieobjęte odpisem stały się zagrożone, co determinuje utworzenie odpisu. Natomiast gdy ustąpiły przyczyny dotychczasowych odpisów, fakt ten będzie ewidencjonowany za pośrednictwem konta 760 „Pozostałe przychody operacyjne”. Wynika to bezpośrednio z art. 35c ustawy o rachunkowości.
Taka weryfikacja jest istotna ze względu na fakt, że prawo bilansowe zobowiązuje jednostkę na dzień kończący rok obrotowy do weryfikacji wartości należności.
 
Rozliczenie inwentaryzacji
 
Ujawnione nadwyżki, niedobory (ewentualnie szkody) trzeba rozliczyć w księgach. Należy w pierwszej kolejności ustalić przyczynę powstania takiego stanu rzeczy. Czynności te wykonuje komisja inwentaryzacyjna. Wnioski natomiast musi umieścić w protokole inwentaryzacyjnym. Istotne będzie w tym przypadku określenie, czy niedobory lub szkody zostały zawinione np. przez pracownika odpowiedzialnego materialnie. Czy też niezawinione i wynikają np. z naturalnych ubytków lub zdarzeń nadzwyczajnych. Od tego bowiem będzie uzależniony sposób ewidencji różnic. W niektórych przypadkach istnieje możliwość kompensaty nadwyżek i szkód. Muszą być jednak spełnione określone warunki. Niedobory i nadwyżki:
• zostały stwierdzone podczas tej samej inwentaryzacji (w tym samym okresie rozliczeniowym),
• powstały w wyniku niezawinionej pomyłki,
• dotyczą tego samego lub podobnego asortymentu,
• dotyczą tej samej osoby materialnie odpowiedzialnej.
Należy pamiętać, że do kompensaty przyjmuje się zasadę mniejszej ilości oraz mniejszej wartości różnic kompensowanych składników majątku. I tak na przykład możemy kompensować niedobory i nadwyżki wazonów. Niedobór wazonu 1 wynosi 10 sztuk, których wartość jednostkowa wynosi 11 zł. Nadwyżka natomiast wazonów 2 to 7 sztuk każdy o wartości 15 zł. W takim przypadku kompensata ilościowo-wartościowa wyniesie (7 szt. po 11 zł) 77 zł. Pozostała więc w przypadku wazonu 1 różnica ilościowa ([10 szt. – 7 szt.] x 11 zł) – niedobór o wartości 33 zł. Natomiast wazonu 2 różnica wartościowa ([15 zł – 11 zł] x 7 szt.) – nadwyżka w wartości 28 zł.
 

Ubytki naturalne
 
Zarówno te różnice, które nie podlegają kompensacie, jak i te, które powstały po jej przeprowadzeniu, muszą zostać rozliczone. Należy więc ustalić, po pierwsze, czy nie powstały naturalnie w związku z właściwościami fizycznymi, chemicznymi lub warunkami magazynowania lub transportu. Dotyczy to w szczególności towarów w stanie ciekłym lub sypkim. Wielkość ubytków powinna jednak mieścić się w granicach norm ustalonych przez kierownika jednostek. W celu określenia takich norm mogą być wykorzystywane różne metody. Przykładowo można wykorzystywać dane dotyczące kształtowania się średnich faktycznych ubytków naturalnych danego towaru lub materiału w tej samej branży. Można również zastosować metodę doświadczalną, która polega na wykorzystaniu wyników przeprowadzonych pomiarów i badań przeprowadzonych w rzeczywistych warunkach, np. magazynowania lub obrotu. Analiza uzyskanych w ten sposób informacji pozwoli odpowiedzieć na pytanie, czy powstałe podczas inwentaryzacji różnice odpowiadają wysokości normy ubytku naturalnego. Należy przy tym pamiętać, że ubytki naturalne powinny być odpowiednio udokumentowane przez komisję inwentaryzacyjną i zatwierdzane przez kierownika jednostki. W ten sposób powstałe niedobory podlegają odniesieniu w pozostałe koszty operacyjne (konto 760).
 
Niedobory zawinione
 
Jeżeli niedobory i szkody powstały z winy pracownika zostanie on obciążony, co w księgach rachunkowych znajdzie odzwierciedlenie w zapisach: Wn konto 237 „Należności od pracowników z tytułu niedoborów i szkód” /Ma konto 264 „Rozliczenie niedoborów”. W takim przypadku pracownik będzie musiał uiścić odpowiednią kwotę w kasie firmy: Wn konto 100 „Kasa”/ Ma konto 237 „Należności od pracowników z tytułu niedoborów i szkód”. Należność może być potracona z wynagrodzenia, ale tylko i wyłącznie pod warunkiem, że pracownik dostarczy na piśmie oświadczenie, że wyraża na to zgodę. Natomiast gdy komisja inwentaryzacyjna ustali, że winny był pracownik, jednak on nie wyrazi zgody na pokrycie niedoborów, należy to ująć w ewidencji księgowej w następujący sposób konto 238 „Roszczenie sporne od pracowników nieobjęte postępowaniem sądowym” /Ma konto 264 „Rozliczenie niedoborów i szkód”.
Warto pamiętać, że odpowiedzialność pracownika jest ograniczona przepisami ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeksy pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.) zawartymi w rozdziale piątym. Zgodnie z przepisami tej ustawy, pracownik ponosi odpowiedzialność wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków w granicach rzeczywistej straty poniesionej przez pracodawcę. Zgodnie jednak z art. 118, odszkodowanie od pracownika nie może jednak przewyższać kwoty trzymiesięcznego wynagrodzenia przysługującego pracownikowi w dniu wyrządzenia szkody.
 
Inwentaryzacja pasywów
 
Ustawa o rachunkowości nakazuje inwentaryzację nie tylko aktywów. Muszą być jej poddane również pasywa. Dokonuje się tego przede wszystkim za pomocą weryfikacji dokumentów. Czynności inwentaryzacyjne w tym przypadku mają pozwolić na zweryfikowanie poprawność dokonanych przez księgowego zapisów. Przykładowo w przypadku inwentaryzacji kapitałów istotne jest, czy istnieje zgodność co do zaksięgowanej wysokości kapitału zakładowego z wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego. Analizy wymagają też np. uchwały podjęte na zgromadzeniu wspólników. Może z nich bowiem wynikać konieczność utworzenia nowego rodzaju kapitałów. W razie jakichkolwiek rozbieżności należy skorygować zapisy. Weryfikacji z dokumentacją wymagają też m.in. rezerwy, rozliczenia międzyokresowe czynne i bierne, fundusze specjalne, a także wszystkie zobowiązania. W tym ostatnim przypadku sprawa jest ułatwiona, w przypadku gdy kontrahentem jest podmiot podlegający ustawie o rachunkowości. Prawo bilansowe nakłada na niego obowiązek potwierdzenia salda należności.
 

Jak przeprowadzić inwentaryzację
 
I. Przygotowanie
• opracowanie planu i harmonogramu inwentaryzacji
• wydanie przez kierownika jednostki wewnętrznego zarządzenia dotyczącego przeprowadzenia inwentaryzacji
• powołanie komisji inwentaryzacyjnych
• przeszkolenie osób przeprowadzających inwentaryzację
• powiadomienie biegłego rewidenta o terminach inwentaryzacji (w przypadku gdy jednostka zobowiązana jest do badania sprawozdania finansowego)
II. Techniczne przeprowadzenie inwentaryzacji
• wydanie zespołom inwentaryzacyjnym odpowiedniej dokumentacji (np. arkuszy spisowych)
• przeprowadzenie spisów z natury, weryfikacji, uzgodnień sald
• opracowanie sprawozdań i protokołów inwentaryzacyjnych
• przekazanie arkuszy spisowych do działu księgowego
III. Ustalenie przyczyn różnic inwentaryzacyjnych
• weryfikacja poprawności dokumentacji
• wskazanie przyczyn powstania różnic inwentaryzacyjnych
• opracowanie propozycji sposobu rozliczenia różnic i podjęcie decyzji przez kierownika jednostki
• wprowadzenie do ksiąg rachunkowych wyników inwentaryzacji i ich rozliczenie
IV. Czynności poinwentaryzacyjne
• wszczęcie postępowania przeciwko pracownikowi materialnie odpowiedzialnemu za powstanie niedoboru, który odmówił zapłaty roszczenia
• zmiana procedur, zakresów odpowiedzialności poprawiających możliwość wskazania winnego za powstałe niedobory lub szkody
• wyciągnięcie innych wniosków po przeprowadzonej inwentaryzacji (np. o braku odpowiednich zabezpieczeń zapobiegających kradzieży)
 
Metody inwentaryzacji
 
SPIS Z NATURY – to ustalenie rzeczywistego stanu składników majątku polegające w zależności od jego rodzaju na policzeniu, oszacowaniu, zmierzeniu lub zważeniu, co powinno być udokumentowane specjalnym arkuszem spisowym. W tym celu kierownik jednostki powołuje komisję spisową, w skład której najczęściej wchodzą zespoły spisowe. Muszą jednak liczyć co najmniej dwie osoby (czy w przypadku komisji, czy zespołu), które będą ustalały ilość inwentaryzowanego majątku. W przypadkach gdy jest on trudny do zmierzenia, konieczne może się okazać skorzystanie z usług rzeczoznawcy. Wprawdzie osoba materialnie odpowiedzialna nie może być członkiem komisji ani zespołu spisowego, jednak konieczna jest jej obecność w czasie spisu. Tą metodą inwentaryzuje się głównie budowle, maszyny, środki trwałe, rzeczowe składniki majątku obrotowego, środki pieniężne w kasie i papiery wartościowe.
 
UZGODNIENIE SALD – co oznacza uzyskanie od kontrahentów i banków pisemnego potwierdzenia zgodności. W przypadku banku potwierdzeniem takim jest otrzymany wyciąg odzwierciedlający stan konta bankowego. Natomiast względem kontrahentów i dłużników należy żądać pisemnego potwierdzenia, które dołącza się do dokumentacji inwentaryzacyjnej jako dowód zgodności stanu rzeczywistego z zapisami księgowymi. Jeżeli następują rozbieżności, należy wyjaśnić ich powstanie. Metodą uzgodnienia sald inwentaryzuje się głównie środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych, należności od kontrahentów, powierzone kontrahentom własne składniki majątku.
 
WERYFIKACJA – czyli porównanie zapisów ksiąg rachunkowych z posiadanymi dokumentami. Metod stosowana jest tylko wówczas, gdy z uzasadnionych przyczyn nie było możliwe skorzystanie z dwóch pozostałych metod. Tą metodą inwentaryzuje się m.in. grunty i środki trwałe o utrudnionym dostępie (np. instalacje), należności sporne i wątpliwe, a w bankach również zagrożone, należności i zobowiązania wobec pracowników i z tytułów publicznoprawnych, wartości niematerialne i prawne, rozliczenia międzyokresowe czynne i bierne, kapitały (fundusze) własne, fundusze specjalne (ale nie ZFŚS, który wymaga potwierdzenia salda przez bank).
 

Niedobory i szkody
 
Zapisy w księgach rachunkowych dotyczące stanu majątku firmy mogą znacznie różnić się od stanu rzeczywistego wykazanego w czasie inwentaryzacji. Ujawnione w czasie inwentaryzacji niedobory ujmuje się na koncie 264 „Rozliczenie niedoborów”. Natomiast nadwyżki 265 „Rozliczenie nadwyżek”. Przyjmuje się do tego wartość, którą ustala się w zależności od rodzaju aktywa, których one dotyczą:
• rzeczowe aktywa obrotowe – według cen zakupu lub wytworzenia; w przypadku stosowania stałych cen ewidencyjnych wartości niedoborów korygowane są o przypadające na nie odchylenia od cen ewidencyjnych,
• środków pieniężnych i papierów wartościowych – według wartości nominalnych.
Niedobory zaś w środkach trwałych, wartościach niematerialnych i prawnych wycenia się według wartości początkowej zmniejszonej o dotychczasowe umorzenie.
 

Agnieszka Pokojska
 

Gazeta Prawna Nr 191/2006 [Dodatek: Tygodnik Podatkowy]
z dnia 2006-10-02


- ustawa z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2002 r. nr 76, poz. 694 z późn. zm.)

- ustawa z 26 czerwca 1974 r. Kodeksy pracy (t.j. Dz.U. 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.)

Ustawa o rachunkowości definiuje inwentaryzację drogą weryfikacji w art. 26 ust. 1 pkt 3. Według definicji weryfikacja: a) jest jedną z form inwentaryzacji, w odniesieniu do specjalnych składników aktywów i pasywów, b) polega na porównaniu danych ksiąg rachunkowych z odpowiednią dokumentacją, c) służy stwierdzeniu realnej wartości tych składników.
Niezależnie od formy, celem inwentaryzacji jest stwierdzenie istnienia, kompletności i prawidłowości wyceny składników ujętych w sprawozdaniu finansowym.
Przedmiotem weryfikacji mogą być tylko składniki, które z uwagi na charakter nie mogą podlegać ogólnie przyjętym zasadom inwentaryzacji przez
spis z natury czy potwierdzenie sald.
Spis z natury i procedura uzgadniania sald za punkt odniesienia przyjmują stan faktyczny, a nie stan księgowy. Jest tak dlatego, że efektem inwentaryzacji jest korekta stanu księgowego, który powinien w końcowym rozliczeniu odzwierciedlać stan faktyczny.
Jakie to ma znaczenie dla inwentaryzacji dokonywanej przez weryfikację? Należy stwierdzić, że ograniczenie kierunku tej formy inwentaryzacji do często stosowanego w praktyce działania według schematu zapis księgowy – dokument nie będzie właściwe ani wystarczające dla prawidłowo przeprowadzonej inwentaryzacji.
Weryfikacja realnej wartości składników aktywów i pasywów powinna odbywać się w kierunku odwrotnym i nie ma tutaj znaczenia forma inwentaryzacji: gromadzimy wszelkie dokumenty i informacje pozaksięgowe w celu: a) ustalenia, czy inwentaryzowane aktywa i pasywa istnieją, b) upewnienia się, że wszystkie składniki aktywów i pasywów zostały ujęte kompletnie, c) stwierdzenia, czy wszystkie składniki aktywów i pasywów zostały wycenione poprawnie.
Spójrzmy na przykłady. Posiadamy znak towarowy, z okresem umarzania 20 lat. Czy weryfikacja jego wartości dzisiaj powinna się ograniczyć do porównania wartości początkowej aktywu do danych źródłowych oraz sprawdzenia poprawności naliczenia amortyzacji? Szczegółowa analiza danych pozaksięgowych powinna nas upewnić o tym, czy z ekonomicznego punktu widzenia wykazywanie tego rodzaju aktywu jest wciąż zasadne, że nie wystąpiły przesłanki trwałej utraty wartości, czy też obecnie stosowany model i okres amortyzacji odpowiada ekonomicznemu sensowi czerpania korzyści z tego aktywu.
Nie dokonamy poprawnej weryfikacji rezerw na przewidywane koszty i straty, wychodząc od ksiąg rachunkowych i niejako uzasadniając istniejący stan księgowy. Badanie dokumentacji pozaksięgowej (np. stanu spraw spornych, realizowanych kontraktów) zapewni kompletność ujęcia i poprawność ujawnień w sprawozdaniu. Konieczne jest bowiem zweryfikowanie istniejącego stanu faktycznego, który leży u podstaw tworzenia rezerw. Stan faktyczny winien uzasadniać utworzenie bądź nieutworzenie danej rezerwy.
Trudno wyobrazić sobie, aby weryfikacja środków trwałych w budowie mogła odbyć się wyłącznie metodą porównania zapisów księgowych do dokumentów źródłowych (np. faktur). To cząstka tego, co powinniśmy zrobić. Pozostaje jeszcze: a) potwierdzenie stanu faktycznego z osobami odpowiedzialnymi za realizację zadań inwestycyjnych, b) upewnienie się o przydatności poniesionych nakładów, c) stwierdzenie zamiaru kontynuacji rozpoczętych zadań, d) ocena kwalifikacji poniesionych kosztów, e) analiza źródeł finansowania wraz z weryfikacją uzasadnionych kosztów pośrednich.


Zgodnie z ustawą o rachunkowości, to kierownik jednostki odpowiada za wykonanie obowiązków w zakresie inwentaryzacji. I chociaż w praktyce zadanie to zleca odpowiednim służbom wewnętrznym, nie jest to jednak równoznaczne z przeniesieniem odpowiedzialności na te osoby.
Niezwykle istotną rolę w przeprowadzeniu inwentaryzacji odgrywa dobór osób w zespołach spisowych. Byłoby idealnie, gdyby ich członkowie posiadali odpowiednią merytoryczną wiedzę w zakresie spisywanych składników majątku dotyczącą ich rodzaju, jakości i stopnia dalszej przydatności. W rzeczywistości jednak jest to postulat trudny do zrealizowania – w skład zespołów spisowych wchodzą najczęściej osoby, które na co dzień wykonują inne funkcje. Dlatego, tak ważną rolę w ich merytorycznym przygotowaniu do inwentaryzacji odgrywa szkolenie przedinwentaryzacyjne. Szkolenia takie powinny zapoznać uczestników z celem inwentaryzacji i szczegółowymi zasadami jej przeprowadzania i dokumentowania. Tym niemniej, w inwentaryzacji składników specyficznych i nietypowych udział specjalistów z danej dziedziny jest wskazany, co powinno wpływać na decyzję co do ostatecznego składu zespołów spisowych.
Należy zwrócić uwagę na fakt, że w skład zespołów spisowych i komisji inwentaryzacyjnej nie powinny wchodzić osoby odpowiedzialne za inwentaryzowane składniki lub też zajmujące się ich ujęciem księgowym. Oczywiście każdorazowo konieczna jest obecność przy spisie osoby materialnie odpowiedzialnej, ale nie może ona być bezpośrednio zaangażowana w proces inwentaryzacyjny. Upewnijmy się również, że zespoły w trakcie spisu nie będą miały dostępu do kartoteki magazynowej i możliwości sprawdzenia ilościowego stanu spisywanych składników – jeśli tak się stanie, to raczej nie liczmy na to, że „przeliczenie” wykaże inny stan, niż ten planowy.
Zespoły spisowe powinny składać się z co najmniej 2-3 osób. Istotny jest także podział obowiązków w ramach samego zespołu. Na członków zespołu dokonujących fizycznego ustalenia ilości powinny być wybierani pracownicy dysponujący największą wiedzą na temat spisywanych składników. Należy też zwracać uwagę na oddzielenie funkcji fizycznego ustalania stanu z rejestrowaniem tego stanu w dokumentacji inwentaryzacyjnej.
W przypadku inwentaryzacji w większych jednostkach może być celowe powołanie dodatkowo kontrolerów spisowych, zadaniem których jest kontrola poprawności w zakresie ustalania ilości spisywanych składników majątku przez zespoły spisowe oraz poprawności dokumentowania inwentaryzacji. Wprowadzenie dodatkowej kontroli oczywiście nie zawsze jest konieczne, jednakże stanowi dodatkowy czynnik wpływający na pracę samych zespołów spisowych, jak i końcowy efekt procedur inwentaryzacyjnych.
Głównym zadaniem komisji inwentaryzacyjnej jest kontrolowanie na bieżąco przebiegu inwentaryzacji, a następnie poprawności jej rozliczenia. Na podstawie wyjaśnień osób odpowiedzialnych za zapasy i analizy dokumentacji inwentaryzacyjnej, to właśnie ten organ wnioskuje u kierownika jednostki o sposób rozliczenia powstałych różnic inwentaryzacyjnych. Istotnym elementem tego procesu jest dogłębne wyjaśnienie przyczyn powstania różnic inwentaryzacyjnych.


W ostatnich latach jednostki coraz chętniej przeprowadzają inwentaryzację według metody ciągłej. Do zalet tej metody należy możliwość rozłożenia wysiłku związanego z inwentaryzacją w czasie, a także bardziej regularna kontrola zgodności ewidencji ilościowej zapasów ze stanem rzeczywistym. Pomimo wzrastającej popularności tej metody, niektóre jednostki mają wątpliwości, czy jej stosowanie jest zgodne z polską ustawą o rachunkowości.
Inwentaryzacja ciągła polega na objęciu składników majątku systematycznym spisem z natury dokonywanym w określonym czasie. Inwentaryzację ciągłą przeprowadza się z reguły według planu, tak aby w trakcie pewnego okresu (np. roku obrotowego) objąć spisem całą grupę majątku. W odniesieniu do zapasów przykładem takiej inwentaryzacji jest cotygodniowy spis z natury kilkunastu lokalizacji magazynowych, przy czym w każdym tygodniu spisywane są inne lokalizacje, tak by co najmniej raz w roku fizyczny stan zapasów w każdej z lokalizacji był zweryfikowany.
Przeciwieństwem inwentaryzacji ciągłej jest tradycyjna inwentaryzacja okresowa. Najczęściej jest ona przeprowadzana w terminie zbliżonym do dnia bilansowego. W trakcie inwentaryzacji okresowej spisowi z natury podlega jednorazowo zazwyczaj cała podgrupa majątku wyznaczona w harmonogramie inwentaryzacji (np. materiały w magazynie produkcyjnym).
Przepisy dotyczące inwentaryzacji zostały zawarte w rozdziale 3 ustawy o rachunkowości. Do katalogu metod wskazanych przez ustawodawcę dla poszczególnych grup aktywów (art. 26) zaliczają się spis z natury, porównanie do zewnętrznych potwierdzeń oraz porównanie z odpowiednimi dokumentami. Ustawodawca nie określa jednak, czy spis z natury ma zostać przeprowadzony metodą ciągłą czy okresową. Za wskazówkę w tym zakresie trudno uznać zaliczenie do elementów rachunkowości okresowego ustalania lub sprawdzania drogą inwentaryzacji rzeczywistego stanu aktywów i pasywów (art. 4.). W tym przypadku wydaje się, że ustawodawca użył terminu okresowy dla podkreślenia konieczności regularnego przeprowadzania inwentaryzacji, a nie metody inwentaryzacji. Odpowiednio przeprowadzona inwentaryzacja ciągła spełnia warunek regularności.
Wydaje się więc, że ustawa dopuszcza przeprowadzenie inwentaryzacji metodą ciągłą. Należy jednak pamiętać, że termin i częstotliwość takiej inwentaryzacji muszą odpowiadać wymogom zawartym w art. 26 ustawy. Zgodnie z ustawą środki trwałe znajdujące się na strzeżonym terenie powinny podlegać inwentaryzacji raz na 4 lata. W przypadku zapasów przechowywanych w strzeżonych składowiskach i objętych ewidencją ilościowo-wartościową inwentaryzację należy przeprowadzić co najmniej raz w ciągu 2 lat. Oznacza to konieczność takiego zaplanowania spisu z natury, aby objąć nim w ciągu 2 lat każdy indeks magazynowy (lub lokalizację) przynajmniej raz. W praktyce, ze względu kwestie związane z kontrolą wewnętrzną, wiele jednostek inwentaryzuje zapasy co roku.
W przypadku zapasów składowanych w niestrzeżonych magazynach lub nieobjętych ewidencją ilościowo-wartościową każdy indeks magazynowy należałoby policzyć co najmniej raz w roku. Ponadto w takim wypadku inwentaryzacja ciągła powinna rozpocząć się nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem bilansowym i zakończyć do 15 dnia następnego roku. Taki sam termin i częstotliwość są wymagane dla niestrzeżonych środków trwałych.




Chcesz dowiedzieć się więcej, sięgnij po naszą publikację
Sprawozdawczość w zakresie operacji finansowych. Objaśnienia. Wzory. Przykłady
Sprawozdawczość w zakresie operacji finansowych. Objaśnienia. Wzory. Przykłady
Tylko teraz
Źródło: INFOR
Czy ten artykuł był przydatny?
tak
nie
Dziękujemy za powiadomienie
Jeśli nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania w tym artykule, powiedz jak możemy to poprawić.
UWAGA: Ten formularz nie służy wysyłaniu zgłoszeń . Wykorzystamy go aby poprawić artykuł.
Jeśli masz dodatkowe pytania prosimy o kontakt

Komentarze(0)

Uwaga, Twój komentarz może pojawić się z opóźnieniem do 10 minut. Zanim dodasz komentarz -zapoznaj się z zasadami komentowania artykułów.
    QR Code

    © Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A.

    Księgowość
    1 sty 2000
    22 wrz 2021
    Zakres dat:
    Zapisz się na newsletter
    Zobacz przykładowy newsletter
    Zapisz się
    Wpisz poprawny e-mail

    Wiążące polecenie dotyczące prowadzenia spraw w grupie spółek

    Wiążące polecenie w grupie spółek. Spółka dominująca uczestnicząca w grupie spółek będzie mogła wydawać spółce zależnej wiążące polecenia – nie zawsze jednak spółka zależna będzie nimi związana. Skutki wiążącego polecenia w grupie spółek i okoliczności odmowy jego wykonania wyjaśnia Bartosz Lewandowski – aplikant radcowski z Lubasz i Wspólnicy – Kancelarii Radców Prawnych.

    Będą wyjaśnienia podatkowe do Polskiego Ładu

    Polski Ład. Chcemy opublikować wyjaśnienia podatkowe, dotyczące rozwiązań wprowadzonych w ramach Polskiego Ładu dla przedsiębiorców, które będą wiążące dla administracji – powiedział wiceminister finansów Jan Sarnowski podczas EKG w Katowicach

    Ekologia coraz ważniejsza w strategiach firm

    Ekologia w strategiach firm. Prawie 57% firm na świecie uważa, że pandemia przyspieszyła realizację celów środowiskowych w firmie. Instytucje finansowe i rosnące oczekiwania społeczne są głównym katalizatorem zmian – wynika z najnowszego raportu ING i EY Biznes dla klimatu. Raport o zmianie priorytetów.

    Gadżety reklamowe a koszty uzyskania przychodów

    Gadżety reklamowe a koszty. Wydatki poniesione na nabycie drobnych gadżetów z logo podatnika, które są rozdawane dobrowolnie i nieodpłatnie, stanowią wydatki reklamowe. Tego rodzaju wydatki, jako spełniające kryteria z art. 15 ust 1 ustawy o CIT, mogą być w całości uznane za koszty uzyskania przychodów. Tak uznał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 17 września 2021 r.

    Kiedy można odliczyć VAT od zakupu artykułów spożywczych?

    Odliczenie VAT od artykułów spożywczych. Podatnicy w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą nabywają różnego rodzaju artykuły spożywcze wpływające na komfort organizowania spotkań, motywację pracowników czy postrzeganie przedsiębiorcy na rynku. Kiedy możliwe jest odliczenie VAT od tych artykułów?

    Crowdsourcing jako model wsparcia i rozwoju biznesu

    Crowdsourcing można określić jako tzw. mądrość ludu czy wiedzę tłumu. Wbrew pozorom i anglojęzycznej nazwie, zjawisko to miało swoje odzwierciedlenie w życiu społecznym już w XVIII wieku. Wtedy to brytyjski rząd ogłosił konkurs dla obywateli na opracowanie najlepszego sposobu określania dokładnej pozycji statku na morzu. Ustalono nagrodę w wys. 20 tys. funtów, a proporcjonalnie otrzymywał ją każdy, kto miał choćby minimalny udział w rozwiązanie problemu. To jedna z pierwszych sytuacji, w których pojawiła się idea crowdsourcingu. Jak wykorzystać ją we współczesnym biznesie?

    Sprzedaż firmowego laptopa osobie prywatnej a kasa fiskalna

    Sprzedaż firmowego laptopa osobie prywatnej a kasa fiskalna. Osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zarejestrowana jako czynny podatnik VAT, zamierza sprzedać firmowy laptop. Czy jeżeli laptop zostanie sprzedany osobie prywatnej, konieczne będzie nabycie przez osobę fizyczną kasy fiskalnej? Dodam, że obecnie osoba ta nie ma kasy fiskalnej.

    Zakup samochodu w innym kraju UE przez podatnika zwolnionego z VAT

    Zakup samochodu a zwolnienie z VAT. Nasz klient, który korzysta ze zwolnienia z VAT ze względu na obrót, chce kupić w Niemczech, na firmę, używany samochód o wartości około 60 000 zł. Czy należy rozliczyć VAT z tego tytułu? Czy nasz klient straci prawo do zastosowania zwolnienia?

    Zakup pieca gazowego w ramach ulgi rehabilitacyjnej

    Ulga rehabilitacyjna. Czy zakup grzewczego pieca gazowego, zapewniającego ciepło w mieszkaniu oraz ciepłą, bieżącą wodę stanowi wydatek ułatwiający wykonywanie czynności życiowych, w związku z niepełnosprawnością związaną z narządami ruchu? Czy kwota tego zakupu podlega odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej?

    Zmiany w VAT - SLIM VAT 2

    Zmiany w VAT. 1 października 2021 r. wchodzi w życie zdecydowana większość przepisów ustawy z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy – Prawo bankowe wprowadzającej tzw. pakiet SLIM VAT 2, która została opublikowana w Dzienniku Ustaw 6 września 2021 r. Część zmian weszła w życie już 7 września br. Co się zmienia w rozliczeniach VAT?

    Polski Ład. Propozycje zmian w VAT

    Polski Ład, wśród licznych zmian przepisów prawa podatkowego, zawiera także nowe propozycje w zakresie ustawy o VAT, które mogą zacząć obowiązywać już od 2022 r. Oto najważniejsze zmiany w VAT w ramach Polskiego Ładu.

    Kościński o Polskim Ładzie: Zostawiamy więcej pieniędzy dla tych co zarabiają mniej

    Polski Ład. Chodzi tu o elementarną sprawiedliwość. Nie może być tak, że pracodawca który zarabia 30 tys. płaci mniejsze podatni niż pracownik co zarabia 3 tys. - mówi w wywiadzie minister finansów Tadeusz Kościński.

    Polski Ład ma zresetować regresywny klin podatkowy

    Polski Ład a klin podatkowy. Polski Ład ma zresetować regresywny klin podatkowy i podtrzymać wzrost gospodarczy; myślę, że to, co proponujemy, zda egzamin – powiedział minister finansów Tadeusz Kościński podczas Europejskiego Kongresu Gospodarczego w Katowicach.

    Ryczałt w 2022 r. Co zmieni Polski Ład?

    Ryczałt 2022. W ramach Polskiego Ładu mają zostać ujednolicone zasady opodatkowania przychodów z najmu lub dzierżawy. Ustawodawca planuje także zmiany w stawkach ryczałtu. Jakie nowości mogą się pojawić od przyszłego roku?

    Podatek od korporacji zapłacą prawie wszystkie firmy

    Minimalny podatek od korporacji zapłacą prawie wszystkie firmy, w tym MŚP, spółki Skarbu Państwa, startupy, a nawet mikrofirmy. Nowy podatek doprowadzi do znaczącej podwyżki cen wielu towarów i spowoduje ucieczkę dużych firm do innych krajów UE - ocenia Konfederacja Lewiatan.

    System viaTOLL tylko do 30 września 2021 r.

    System viaTOLL będzie działać wyłącznie do 30 września br. Od 1 października zostanie wyłączony, a jedynym systemem umożliwiającym opłacanie przejazdów ciężkich po drogach płatnych będzie system e-TOLL – powiedziała Magdalena Rzeczkowska, Szefowa Krajowej Administracji Skarbowej.

    Zasady ustalania rezydencji podatkowej

    Rezydencja podatkowa. Jak wyglądają zasady ustalania rezydencji podatkowej na podstawie objaśnień Ministerstw Finansów z 29 kwietnia 2021 r.?

    Sprzedaż nieruchomości wykorzystywanej w działalności gospodarczej a PIT

    Odpłatne zbycie nieruchomości wykorzystywanej na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, która nie była środkiem trwałym i nie podlegała ujęciu w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej. Taką interpretację przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT) został zaprezentowany w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego (podjętej w składzie siedmiu sędziów) z 17 lutego 2014 r. (sygn. akt II FPS 8/13). Tak samo uważają organy podatkowe, w tym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej.

    Minimalne wynagrodzenie otrzymuje 2,2 mln Polaków. Podwyżka już w 2022 r.

    Płaca minimalna w 2022 roku. Rząd podniósł minimalne wynagrodzenie oraz godzinową stawkę minimalną od 2022 roku. Najniższe wynagrodzenie dla zatrudnionych na podstawie umowy o pracę wyniesie brutto 3010 złotych, a stawka godzinowa dla samozatrudnionych i zleceniobiorców – 19,70 złotych brutto. Obecnie w Polsce 2,2 miliona osób otrzymuje płace na poziomie minimalnego wynagrodzenia.

    Minimalny podatek dochodowy od wielkich korporacji, a obciążenie małych i średnich firm

    Minimalny podatek dochodowy. Na wzór rozwiązań stosowanych w USA czy Kanadzie, polski ustawodawca wprowadził w ramach pakietu zmian do ustaw podatkowych tzw. „Polski Ład” minimalny podatek dochodowy. Jako cel wprowadzenia nowego obciążenia Ministerstwo Finansów wskazało konieczność wsparcia gospodarki osłabionej w wyniku pandemii COVID – 19 oraz załatanie luki budżetowej powstałej w podatku dochodowym od osób prawnych.

    Korekta JPK_V7M - błędna nazwa dostawcy

    Korekta JPK_V7M. Podatnik otrzymał fakturę korygującą dotyczącą sprzedaży z czerwca 2021 r. Korekta jest na 0,00 zł i dotyczy wyłącznie zmiany danych sprzedawcy. Firma sprzedawcy się przekształciła, w związku z czym zmieniła się jego nazwa (NIP został ten sam). Czy podatnik powinien korygować JPK za czerwiec 2021 r.?

    Projekt zmian w ustawach podatkowych w ramach Polskiego Ładu

    Polski Ład a podatki. Sejm skierował do komisji projekt zmian w ustawach podatkowych w ramach Polskiego Ładu. Zgłoszony przez Koalicję Obywatelską wniosek o odrzucenie projektu w pierwszym czytaniu nie uzyskał większości.

    Komornicze e-licytacje nieruchomości od 19 września 2021 r.

    Komornicze e-licytacje nieruchomości. Od 19 września 2021 r. zaczęły obowiązywać przepisy dotyczące możliwości sprzedaży nieruchomości w drodze komorniczej licytacji elektronicznej. Resort sprawiedliwości ocenia, że zmiana pozwoli na likwidację zmów między licytantami oraz zapewni transparentność i bezpieczeństwo postępowań.

    Windykacja należności na własną rękę, czy przez firmę windykacyjną?

    Windykacja należności. Aż 73 proc. małych i średnich przedsiębiorstw wskazuje, że firmy korzystające z profesjonalnej windykacji są postrzegane jako wiarygodne i odpowiedzialnie traktują zapłatę za swoją pracę – wynika z badania Kaczmarski Inkasso. Mimo to wiele z nich decyduje się na samodzielne dochodzenie należności od kontrahentów. Uważają, że tak będzie taniej i prościej. Jak jest naprawdę?

    Wzrosła liczba faktur przekazywanych do odzyskania

    Faktury przekazywane do odzyskania. O 1/3 zwiększyła się od sierpnia ub. r. do sierpnia 2021 r. liczba faktur przekazywanych przez przedsiębiorców do odzyskania, a średni okres przeterminowania faktur skrócił się w tym czasie od 222 do 180 dni - wynika z danych Kaczmarski Inkasso, partnera Krajowego Rejestru Długów.