Jak rozliczyć zorganizowanie imprezy dla pracowników

Nie, nie ma podstaw, aby dokonać refakturowania kosztów. Nie ciążą na Państwa firmie żadne obowiązki z tego tytułu.

Z przedstawionego przez Czytelnika pytania wynika, że duńska spółka refakturowała usługi na polską spółkę. Należy więc zastanowić się, czy w ogóle istnieje możliwość zakwalifikowania takiej transakcji jako mającej charakter refakturowania.

W ustawie o podatku od towarów i usług usługodawca nie przewidział pojęcia refakturowania usług. Należy jednakże zauważyć, że w uzasadnionych przypadkach organy podatkowej przyzwalają na korzystanie przez podatników z tego rodzaju procedury. Wynika to z praktyki ukształtowanej w stanie prawnym obowiązującym przed 1 maja 2004 r., gdy organy podatkowe i sądy administracyjne sankcjonowały pod pewnymi warunkami dokonywanie przez podatników tzw. refakturowania. Refakturowanie było praktycznie dozwolone, pod warunkiem że:

1. dotyczyło usług (refakturowane były usługi);

2. z refakturowanych usług korzystał wyłącznie podmiot, na który były one refakturowane;

3. możliwość refakturowania przewidziana została wyraźnie w zawartej między stronami umowie;

4. refakturowanie dokonywane jest bez naliczenia marży ani jakiegokolwiek podobnego wynagrodzenia podmiotu refakturującego;

5. faktura (refaktura) wystawiana jest z zastosowaniem takiej samej stawki VAT, jaka zawarta została na fakturze pierwotnej.

Główną cechą refakturowania jest zafakturowanie odsprzedaży usługi bez naliczenia marży lub prowizji. Celem tego typu rozliczeń jest z reguły przeniesienie kosztów poniesionych przez podmiot refakturujący na podmiot, który faktycznie z danych usług korzystał, pomimo tego, iż podmiot refakturujący tak naprawdę danej usługi nie świadczy.

Jako istotny dla kwestii refakturowania należy również przytoczyć artykuł 6(4) VI Dyrektywy. Zgodnie z tym przepisem: w przypadku gdy podatnik działając we własnym imieniu, lecz na rachunek innej osoby, bierze udział w świadczeniu usług, uznaje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te usługi. Należy więc przyjąć domniemanie, że refakturujący podmiot jest podmiotem faktycznie świadczącym refakturowane usługi, czyli w pewnym sensie wchodzi w prawa i obowiązki podmiotu, który faktycznie świadczył określone usługi.

Biorąc jednak pod uwagę fakt, iż w przypadku przedstawionym przez Czytelnika z usług wykonanych przez polskie firmy na rzecz spółki duńskiej faktycznie korzystała właśnie ta spółka, a nie polska spółka Czytelnika. Chociażby z tego względu w przedstawionej sytuacji nie można zastosować zasad dotyczących refakturowania usług.

Niewątpliwie, usługi wynajęcia autobusu oraz opłata za prom były wykonane na rzecz duńskiej spółki i przez tę spółkę opłacone. Tym samym podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT. Należy zatem zastanowić się nad charakterem płatności „zwrotu kosztów”, dokonanego przez polską spółkę na rzecz spółki duńskiej. Z perspektywy polskich przepisów podatkowych trudno mówić o świadczeniu usługi przejazdu pomiędzy polską a duńską spółką. Nie można też mówić o domniemaniu, że którykolwiek z tych podmiotów świadczył usługę zgodnie z art. 6(4) VI Dyrektywy. Duńska spółka, nabywając przedmiotowe usługi, nie działała w żaden sposób na rachunek polskiej spółki ani też nie brała żadnego udziału w świadczeniu tych usług na jej rzecz. Ponadto, z przedstawionego pytania nie wynika, aby w zamian za otrzymanie zwrotu kosztów spółka duńska wykonała jakiekolwiek świadczenie wzajemne na rzecz spółki polskiej.

Trzeba również dodać, iż w przedstawionej sytuacji ewentualne skutki podatkowe, a przede wszystkim obowiązek naliczenia VAT przez duńską spółkę, powinny zostać gruntownie rozpatrzone na podstawie duńskiego prawa regulującego opodatkowanie podatkiem od wartości dodanej (VAT).

W związku z powyższym, polska spółka, która otrzymała dokument nazwany fakturą, na podstawie którego dokonała płatności na rzecz spółki duńskiej, będzie mogła, co do zasady, potraktować go jako zwyczajną notę księgową.

Marcin Sikora

specjalista w zakresie VAT, prawnik