Jak ująć w podatkowej księdze przychodów i rozchodów bezpłatne dowożenie dzieci

Umowa sponsoringu nie jest umową zdefiniowaną ani przez przepisy prawa cywilnego, ani przepisy podatkowe. Występuje natomiast w kilku ustawach dotyczących określonych branż, na przykład w ustawie – Prawo farmaceutyczne, ustawie o radiofonii i telewizji. Obowiązująca na podstawie prawa cywilnego zasada swobody umów umożliwia jednak zawieranie umów, które nie zostały nigdzie uregulowane. Umowa sponsoringu będzie więc dla podmiotów, których nie dotyczą wyżej wspomniane przepisy, umową nienazwaną.

Biorąc pod uwagę definicje zawarte w tych przepisach, jak też słownikowe pojęcie sponsorowania, można stwierdzić, że umowa sponsoringu jest umową, na mocy której sponsor zobowiązuje się do finansowania określonych działań sponsorowanego poprzez świadczenia pieniężne lub rzeczowe w zamian za określone świadczenia ze strony sponsorowanego, których celem jest reklama, promocja, kształtowanie wizerunku sponsora.

W opisanej sytuacji umowa sponsoringu mogłaby zostać zawarta z klubem sportowym. Łatwo bowiem sobie wyobrazić możliwość wzajemnych świadczeń. Ekwiwalentem usług transportowych mogłaby być, na przykład, reklama na bandach, strojach zawodników, sprzęcie sportowym itp. Jednak tak nie jest. Państwa firma wykonuje usługi transportowe i w zamian nie otrzymuje żadnych świadczeń od klubu sportowego. Wzajemne relacje nie mają zatem cech umowy sponsoringu. Umowa zawarta przez Państwa ustnie jest więc umową jednostronnie zobowiązującą, podczas gdy umowa sponsoringu powinna być umową dwustronnie zobowiązującą.

Podobnie jest w przypadku umowy ze szkołą. Szkoła nie świadczy na rzecz Państwa firmy żadnych usług, które miałyby na celu kształtowanie jej wizerunku, promowanie działalności, reklamę itd., a wobec tego również tej umowy nie można traktować jako umowy sponsoringu.

Z kolei umowa darowizny stanowi umowę jednostronnie zobowiązującą, na mocy której darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku (art. 888 Kodeksu cywilnego). Przedmiotem darowizny może być przeniesienie określonych praw (na przykład prawa własności), zapłata określonej sumy pieniężnej, ustanowienie prawa majątkowego, zwolnienie z długu itd. Niestety, nie każde przysporzenie majątkowe mieści się w pojęciu darowizny. Nie można bowiem jako darowizny traktować nieodpłatnego świadczenia jakichkolwiek usług. Do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, należy stosować przepisy o umowie zlecenia (art. 750 Kodeksu cywilnego). Dotyczy to także umów zobowiązujących jedną ze stron do nieodpłatnego świadczenia usług. Nic bowiem nie stoi na przeszkodzie temu, aby i umowa zlecenia była umową nieodpłatną, jeżeli tak postanowią strony tej umowy. Skoro w obu przypadkach umów świadczycie Państwo nieodpłatnie usługi transportowe, to nie można tego traktować jako darowizny. Przyjmuje się bowiem, że umowy darowizny odnoszą się do jednorazowych świadczeń (wzbogaceń) obdarowanych kosztem majątków darczyńców. W związku z tym trudno stosować przepisy o darowiźnie do nieodpłatnego świadczenia usług przez pewien okres, co tutaj ma miejsce.

Nie można także stwierdzić, że przyczyniają się do zabezpieczenia czy zachowania źródła przychodów. Z tytułu nieodpłatnego świadczenia usług transportowych firma nie uzyskuje żadnych korzyści, ponosząc tylko określone wydatki.