Kategorie

Przyjmujący zlecenie

Większość osób pracujących zna prawa i przywileje wynikające z umowy o pracę i umowy zlecenia. Jednak często te dwie umowy są mylone, a podstawy ich funkcjonowania nie są znane. Również problematyczne w praktyce, okazuje się odróżnienie umowy zlecenia od umowy o dzieło. Należy tymczasem jasno wytyczyć granicę w rodzajach współpracy, ponieważ wpływają one bezpośrednio na obowiązki przedsiębiorstwa – zarówno w zakresie podatkowym jak i składkowym. Z pomocą przychodzi więc znajomość uregulowań prawnych, interpretacji podatkowo – prawnych, doktryny i orzecznictwa.
Umowa zlecenie jest rodzajem umowy cywilnoprawnej, która jest niezwykle popularną formą zatrudniania osób, a jej funkcjonowanie określa Kodeks cywilny. Często decydują się na nią jednostki chcące nawiązać współpracę z osobą, która nie prowadzi działalności gospodarczej. Wydatki związane z zawarciem tego typu umowy, takie jak wynagrodzenie, podatek dochodowy, składki ZUS, wskazane są najczęściej na rachunku wystawionym przez Zleceniobiorcę.
Zgodnie z treścią art. 734 § 1 kodeksu cywilnego (k.c.) przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie (mandatariusz) zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie (mandanta). Umowa zlecenia należy do kategorii umów o świadczenie usług i jest konsensualną umową nazwaną. Umowa zlecenia, w której strony nie odstąpiły od zasady odpłatności (art. 735 § 1 k.c.) ma charakter umowy dwustronnie zobowiązującej i wzajemnej, w której wynagrodzenie należne przyjmującemu zlecenie jest ekwiwalentem spełnianego przez niego świadczenia (art. 487 § 2 k.c.).