Czy wydatki na ubrania i kosmetyki mogą być kosztem podatkowym?

Kanał wideorozmów do kontaktu z klientami

Jedna ze spółek z o.o. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej uruchomiła formułę wideorozmów do kontaktów z klientami. Jest to alternatywny do telefonicznego kanał obsługi klientów.

Pracownicy kontaktujący się z klientami za pośrednictwem kanału wideo są zobowiązani do prezentowania stosownego wyglądu zewnętrznego i posiadania należytej prezencji.

Spółka ze swej strony zapewnia pracownikom zespołu wideorozmów ubiór służbowy tj. koszule służbowe z logo firmy. Koszule służbowe opatrzone logo firmy są wykorzystywane wyłącznie do celów służbowych związanych z wykonywaniem określonych obowiązków. Pranie odzieży służbowej odbywa się we własnym zakresie przez pracownika i przysługuje mu z tego tytułu ekwiwalent pieniężny w kwocie 40 zł za każdy miesiąc, w którym odzież była używana. Wypłata ekwiwalentu odbywa się miesięcznie wraz z wynagrodzeniem za dany miesiąc.

Kwestie związane z: obowiązkiem noszenia ubioru firmowego przez pracowników zespołu do kontaktów wideo z klientem oraz wypłatą ekwiwalentu za pranie w/w koszul zostały uregulowane w Regulaminie Pracy Spółki.

Ponadto spółka chce zapewnić pracownikom zespołu do kontaktów wideo z klientem kosmetyki do makijażu, aby przed rozpoczęciem pracy mogli poprawić swój wizerunek zgodnie z oczekiwaniami pracodawcy. Zgodnie z wymogami Spółki podczas transmisji video pracownik powinien dostosować makijaż do oświetlenia używając odpowiednich kosmetyków, które pozwolą wyeliminować błyszczenie się skóry oraz jej niedoskonałości. Kosmetyki do makijażu będą w miejscu ogólnodostępnym dla pracowników danego zespołu, aby przed rozpoczęciem pracy, jak również podczas przerwy, mogli poprawić makijaż. Nie jest też możliwe przypisanie poszczególnym pracownikom (kobietom, mężczyznom) wartości zużytych kosmetyków. W powyżej opisanym przypadku kosmetyki do makijażu będą używane tylko na wewnętrzne potrzeby pracodawcy. Po zakończonej pracy makijaż zostanie usunięty.

Zdaniem Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (interpretacje indywidualne Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowe z 24 kwietnia 2018 r. - sygn. 0111-KDIB2-3.4010.52.2018.2.PB i 0111-KDIB2-3.4010.38.2018.2.PB) nie ulega wątpliwości, że wydatki poniesione przez Spółkę na zakup koszuli służbowych i kosmetyków do makijażu dla pracowników mają wpływ na poziom świadczonych przez nią usług co w konsekwencji może przełożyć się na wysokość osiąganych przez Spółkę przychodów.

Dlatego też wydatki te mają związek przyczynowy z przychodem lub źródłem przychodu i są poniesione w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania i zabezpieczenia źródła przychodu.

Stąd wydatki te można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Polecamy: INFORLEX Biznes

Polecamy: Monitor Księgowego – prenumerata        

Twórca zdjęć i filmów reklamowych

W innej sprawie (na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) organ podatkowy zgodził się, by podatnik prowadzący indywidualną działalność gospodarczą w zakresie realizacji zdjęć i filmów reklamowych mógł zaliczać do kosztów podatkowych swojej firmy wydatki na zakup lub wypożyczenie odzieży, obuwia i kosmetyków do charakteryzacji wykorzystywanych podczas sesji zdjęciowych i nagrań video.

Podatnik ten osiąga przychody ze sprzedaży zdjęć i filmów reklamowych. Kosztami związanymi z tą działalnością są w szczególności koszty realizacji tych zdjęć i filmów. W tym m.in. odpowiednia charakteryzacja i stylizacja modela/modelki (zakup lub wypożyczenie elementów garderoby oraz biżuterii, rekwizytów niezbędnych do tematyki filmu), wykonanie makijażu (w tym zakup niezbędnych narzędzi i kosmetyków do wykonania makijażu).

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z 13 sierpnia 2015 r. (sygn. IPPB1/4511-660/15-4/AM) uznał, że jeżeli ponoszone wydatki na zakup odzieży, obuwia i kosmetyków do charakteryzacji wykorzystywanych podczas sesji zdjęciowych i nagrań video mają związek z osiąganymi przez Niego przychodami i w związku z ich ponoszeniem zawsze będzie wystawiana faktura generująca przychód, to nie ma przeszkód prawnych aby wydatki poniesione na zakup ww. rzeczy – mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Jednak warto pamiętać również, że wydatki mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów pod warunkiem należytego ich udokumentowania. W tym celu trzeba starannie zabezpieczać faktury, paragony i inne dokumenty świadczące o konkretnych wydatkach. Obowiązkiem każdego podatnika podatku dochodowego jest także wykazanie związku przyczynowego danego wydatku zaliczonego do kosztów uzyskania przychodów z przychodem lub przynajmniej ze źródłem tego przychodu.

---

Aktorka, prezenterka konferansjerka

Z niekorzystną interpretacją fiskusa spotkała się natomiast pewna podatniczka PIT (opodatkowana na zasadach ogólnych), która prowadziła działalność gospodarczą w zakresie usług artystycznych, polegającą na wykonywaniu pracy aktorki, prezenterki telewizyjnej i konferansjerki.

W trakcie wykonywania poszczególnych zleceń w ramach tej działalności jest zobowiązana do prezentowania stosownego wyglądu zewnętrznego i posiadania należytej prezencji. Podczas występów publicznych musi dopasować strój (ubrania, dodatki, obuwie) do okoliczności i charakteru wydarzenia. Z tego tytułu ponosi koszty związane z zakupem ubrań, dodatków, obuwia, często korzysta także z usług wizażystki oraz fryzjera.

Zapytała ona organ podatkowy, czy może zaliczać do kosztów uzyskania przychodów wydatki na zakup ubrań, dodatków, obuwia, a także wydatki na usługi wizażystki oraz fryzjera.

Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z 30 grudnia 2014 r. (sygn. IBPBI/1/415-1181/14/ESZ) uznał, że nie jest to możliwe. Jego zdaniem zakupy ubrań, dodatków, obuwia oraz usług wizażystki i fryzjera stanowią wydatki związane z faktem funkcjonowania każdej osoby fizycznej w życiu społecznym. Odstępstwa od tej zasady mogą wynikać z nałożonego na prowadzącego działalność gospodarczą prawnego obowiązku używania określonego rodzaju odzieży, czy też obuwia. Ubiorem służbowym będzie taki ubiór, którego noszenie przy świadczeniu pracy, czy wykonywaniu określonej działalności jest obowiązkiem osoby ten strój noszącej. Ubiór służbowy powinien charakteryzować się jakimś stopniem wyróżnienia powodującym, że niemożliwe, czy też niecelowe byłoby używanie go na potrzeby prywatne, a to oznacza, że winien być, czy też mógł być wykorzystywany jedynie do celów związanych z wykonywaniem określonych obowiązków.

Zdaniem organu podatkowego schludny i estetyczny wygląd świadczy o kulturze osobistej i nie jest zależny od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej. Stroje, o których była mowa we wniosku o wydanie interpretacji, nie stanowią kostiumu scenicznego, ani stroju artystycznego a po występie Wnioskodawczyni mogą, co do zasady, służyć do jej celów (potrzeb) osobistych.

Blog internetowy

Z niekorzystną interpretacją fiskusa zderzyła się także osoba, która planowała utworzenie bloga internetowego, którego tematyka miała dotyczyć głównie kobiecej urody oraz sposobów jej pielęgnowania, a konkretnie: kosmetyków, zabiegów pielęgnacyjnych wykonywanych samodzielnie w domu oraz w salonach kosmetycznych, zabiegów fryzjerskich, jak również zabiegów medycyny estetycznej wykonywanych w specjalnych salonach. Treści publikowane na blogu, prezentowane miały być w formie artykułów informacyjnych, testów i recenzji, uzupełnianych treściami multimedialnymi.

Osoba ta chciała rozliczać swoje dochody z tej działalności gospodarczej na zasadach ogólnych podatku dochodowego od osób fizycznych i zapytała, czy będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w PIT wydatki na zakup:

- aparatu fotograficznego do robienia zdjęć m.in. kosmetyków recenzowanych w artykułach,

- kosmetyków do testów i recenzji,

- zabiegów (w salonach fryzjerskich, kosmetycznych lub medycyny estetycznej) o których następnie zostanie napisany artykuł lub recenzja.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w indywidualnej interpretacji podatkowej z 8 grudnia 2017 r. (sygn. 0114-KDIP3-1.4011.366.2017.1.ES) uznał, że te wydatki mają charakter osobisty, a jako takie nie mogą być kosztem podatkowym w świetle ustawy o PIT.

Organ podatkowy zwrócił uwagę, że źródłem przychodu nie jest samo prowadzenie bloga lecz udostępnienie powierzchni reklamowej. Co prawda organ przyznał, że na popularność bloga mają wpływ artykuły (wpisy) tam zamieszczane. Ale jego zdaniem w głównej mierze to jakość tych wpisów wpływa na atrakcyjność prowadzonego bloga wśród odbiorców, niezależnie od wysokości poniesionych wydatków. Dzielenie się spostrzeżeniami, opiniami, informacjami publikowanymi na blogu wskazuje na osobisty charakter wpisów tam zamieszczanych nie mających bezpośredniego związku z działalnością gospodarczą. W konsekwencji wszystkie wydatki związane z prowadzeniem bloga związane są z realizacją osobistych potrzeb Wnioskodawcy, niezależnie od prowadzonej działalności gospodarczej.

W podobnej interpretacji z 30 marca 2017 r. (sygn. 1061-IPTPB1.4511.1020.2016.2.RK) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie zgodził się na zaliczanie do kosztów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków na prowadzenie trzech blogów internetowych dot. zdrowia, gotowania, urody, rekreacji, nowinek technicznych, wypoczynku oraz sportu. 

Wydatkami tymi są m.in. opłaty za zabiegi wykonywane w uzdrowiskach, spa, gabinecie dentystycznym, czy gabinecie medycyny estetycznej, bilety na eventy związane tematycznie z blogiem, artykuły spożywcze, kosmetyki i inne towary wykorzystane do testów, takie jak np.: szczoteczki do zębów,  przyrządów do ćwiczeń.

Zdaniem Dyrektora KIS przedmiotowe wydatki nie spełniają przesłanek, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca uzupełniając wniosek jednoznacznie wskazał, że wydatki ponoszone będą w celu napisania interesujących recenzji bądź artykułów. Wnioskodawca będzie uzyskiwał przychód z tytułu dzierżawy strony internetowej, na której umieszczane będą reklamy, a nie z tytułu prowadzenia blogów. Zatem wydatki związane z prowadzeniem bloga …...pl, …...pl i …..net, szczegółowo wskazane w opisie zdarzenia przyszłego, nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej Wnioskodawcy, której przedmiotem będzie udostępnianie powierzchni na stronie internetowej. Nie istnieje bowiem związek przyczynowo-skutkowy, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z oczywistych więc względów, tego rodzaju wydatki nie mogą pozostawać w jakimkolwiek związku z przesłankami działania, które można by uznać za ukierunkowane na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła z tytułu prowadzenia blogów. Źródłem przychodu nie jest bowiem samo prowadzenie blogów, lecz udostępnienie powierzchni reklamowej.

Argumentacja użyta w ww. interpretacjach dot. kosztów blogerów jest moim zdaniem absurdalna. Prowadzenie bloga internetowego i atrakcyjne treści na nim publikowane przekładają się w oczywisty sposób na liczbę czytelników. Czytelnicy (internauci) klikający w artykuły publikowane na danym blogu są automatycznie zliczani w statystykach odwiedzin danej strony internetowej. A statystyki odwiedzin (odsłon) danej strony to jedno z podstawowych kryteriów wyboru dla reklamodawców reklam internetowych. Stąd wydatki na tworzenie atrakcyjnych treści publikowanych na blogu w oczywisty sposób przyczyniają się do sukcesu komercyjnego tego bloga i przychodów blogera.