Jakich zaświadczeń możemy żądać od fiskusa

W tych przypadkach organ podatkowy jest zobowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ podatkowy, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające. Takie prawo daje fiskusowi regulacja zawarta w art. 306b Ordynacji podatkowej.

Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Istotne jest również to, że zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy. Zagwarantowane jest to w art. 306a par. 3 i 4 Ordynacji podatkowej.

Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 7 dni od złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia. Przewidziano jednak od tej zasady wyjątek. Otóż niektóre zaświadczenia powinny być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ich wydanie. Chodzi o zaświadczenia, o których mowa w art. 306m par. 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tymi przepisami, organ podatkowy na wniosek podatnika wydaje zaświadczenie o miejscu zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Polski osoby fizycznej osiągającej przychody (dochody), o których mowa w art. 305n par. 1, czyli z oszczędności, ze źródeł przychodów położonych w: Austrii, Belgii, Luksemburgu, Andorze, Liechtensteinie, Monako, San Marino i Szwajcarii, lub na terytoriach zależnych lub stowarzyszonych Wielkiej Brytanii oraz Holandii, z którymi Polska zawarła umowy w sprawie opodatkowania przychodów (dochodów) z oszczędności osób fizycznych.

Jeżeli postępowanie podatkowe w sprawie określenia lub ustalenia wysokości zobowiązań podatkowych spadkodawcy nie zostało zakończone, w zaświadczeniu podaje się przybliżoną wysokość zobowiązania na podstawie posiadanych danych co do podstawy opodatkowania. Przepisy regulujące tę kwestię zawarte są w art. 306f Ordynacji podatkowej.

• kontrahentów podatników prowadzących działalność gospodarczą oraz dzierżawców i użytkowników nieruchomości – w zakresie opodatkowania dzierżawionej lub użytkowanej nieruchomości,

• wspólnika spółek: cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej albo komandytowo-akcyjnej,

• małżonka podatnika, a także rozwiedzionego małżonka w zakresie zaległości powstałych w czasie trwania wspólności majątkowej.

Zgoda podatnika jednak nie jest wymagana, jeżeli z żądaniem wydania zaświadczenia występuje małżonek podatnika pozostający z nim we wspólności majątkowej. Małżonek podatnika składa oświadczenie o pozostawaniu z podatnikiem we wspólności majątkowej pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

 

 

Krzysztof Tomaszewski

 

Tak

Jeżeli żądanie wydania zaświadczenia nie zawiera numeru identyfikacji podatkowej (NIP), a wnioskodawca nie został zwolniony z obowiązku ewidencyjnego, o którym mowa w przepisach o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników, to organ podatkowy po wyczerpaniu trybu postępowania określonego w art. 169 par. 1 Ordynacji podatkowej pozostawia żądanie bez rozpatrzenia. Przewidują to przepisy zawarte w par. 2 rozporządzenia ministra finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie zaświadczeń wydawanych przez organy podatkowe (Dz.U. nr 165, poz. 1374).

Tak

Organ podatkowy na wniosek podatnika wydaje zaświadczenie o wysokości jego dochodu lub obrotu. W zaświadczeniach dotyczących wysokości dochodu lub obrotu stwierdza się wyłącznie, czy wnioskodawca jest lub nie jest podatnikiem:

• podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, z określeniem wysokości obrotu;

• podatku dochodowego (we wszystkich formach opodatkowania); w przypadku opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych – z określeniem wysokości dochodu przyjętego do podstawy opodatkowania, a w przypadku osób prawnych – z określeniem wysokości dochodu przyjętego do podstawy opodatkowania, jak również kwoty podatku należnego.

Kwestie te uregulowano w art. 306i Ordynacji podatkowej.

Tak

Jeżeli wnioskodawca przebywający za granicą występuje o wydanie zaświadczenia osobiście lub za pośrednictwem przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego albo przez pełnomocnika zamieszkałego w kraju, to organ podatkowy przesyła zaświadczenie właściwemu polskiemu przedstawicielstwu dyplomatycznemu lub urzędowi konsularnemu, w celu doręczenia wnioskodawcy po pobraniu opłaty konsularnej.

Możliwość taką przewidują regulacje znajdujące się w par. 3 rozporządzenia ministra finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie zaświadczeń wydawanych przez organy podatkowe (Dz.U. nr 165, poz. 1374).

Zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach (lub odmowa wydania zaświadczenia) nie przesądza o istnieniu zobowiązania podatkowego. Potwierdza jedynie stan wiedzy wynikającej z dokumentacji, jaką posiada organ, który wydaje zaświadczenie.