Jak rozliczyć różnice kursowe powstałe z powodu odstąpienia od umowy

Powstałe na tej operacji ujemne różnice kursowe zalicza się do kosztów finansowych. Uznanie ich za koszt uzyskania przychodów zależy od interpretacji urzędu skarbowego. Przykład ewidencji prezentujemy w uzasadnieniu.

Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, przy czym koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursów średnich ogłaszanych przez NBP z dnia poniesienia kosztu.

NSA w wyroku z 29 listopada 1994 r. (sygn. akt SA/Wr 1242/94) postanowił, że zwrot „w celu” oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzonym przedsiębiorstwem podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, to między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowo-skutkowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu. Istnieją jednak sytuacje, w których ów związek przyczynowo-skutkowy nie jest tak wyraźny. Należy je rozwiązywać w oparciu o zasadę zdrowego rozsądku. Nie ma tu żelaznych reguł. Każda sytuacja wymaga odrębnego potraktowania.

Można przyjąć, że taka właśnie sytuacja zachodzi w przypadku odstąpienia dostawcy zagranicznego od zakupu towarów i konieczności zwrotu zaliczki po niekorzystnym kursie walutowym. Firma polska przekazała zaliczkę na poczet zakupu towarów. Powstałe ujemne różnice kursowe są jednym z wielu kosztów, które wchodzą w zakres ryzyka działalności gospodarczej. Zasada zdrowego rozsądku (sugerowana przez wyrok NSA) pozwala na uznanie tych kosztów za koszty podatkowe.

Przykład