Podatki i opłaty właściciela nieruchomości

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

l grunty;

l budynki lub ich części;

l budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości natomiast nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Wynika to z regulacji art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 z późn. zm., nazywana dalej ustawą).

Kto jest podatnikiem

Podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

l właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych;

l posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

l użytkownikami wieczystymi gruntów;

Regulacje te zawarte są w art. 3 ustawy.

Jaka podstawa opodatkowania

Podstawę opodatkowania stanowi:

l dla gruntów - powierzchnia;

l dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;

l dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (z określonym zastrzeżeniem - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50 proc., a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się.

Przepisy dotyczące podstawy opodatkowania zawarte są w art. 4 ustawy.

Kiedy płacić

Obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku.

Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.

Obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek.

Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek.

Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych - z określonym zastrzeżeniem - ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego.

Regulacje te zawarte są w art. 6 ustawy.

W przypadku części nieruchomości konieczne jest również wnoszenie opłat za użytkowanie wieczyste.

Przypomnijmy, że w użytkowanie wieczyste można przekazywać grunty stanowiące własność Skarbu Państwa położone w granicach administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami, lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do realizacji zadań jego gospodarki. Oprócz tego w użytkowanie wieczyste można również przekazywać grunty stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków. Mogą być one oddawane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym i prawnym. Wynika to z art. 232 ust. 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 z późn. zm.).

Oprócz tego w przypadkach przewidzianych w przepisach szczególnych przedmiotem użytkowania wieczystego mogą być także inne grunty Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków. Wynika to z art. 232 ust. 2 kodeksu.

Ważne!

Sposób korzystania z gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez wieczystego użytkownika powinien być określony w umowie

Jak korzystać z gruntu

W granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać. Gwarantują mu to przepisy art. 233 kodeksu.

Warto pamiętać, że do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o przeniesieniu własności nieruchomości. Regulacje te zawarte są w art. 237 k.c.

Sposób korzystania z gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez wieczystego użytkownika powinien być określony w umowie. Tę generalną zasadę sformułowano w art. 239 par. 1 kodeksu.

Warto jeszcze wspomnieć, że zgodnie z art. 238 kodeksu, użytkownik wieczysty uiszcza przez czas trwania swego prawa opłatę roczną.

Czy naliczać VAT

Ostatnio z opłatami były kłopoty. Otóż nie wiadomo było, kiedy i jak uwzględniać VAT.

Sprawą zajął się skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydając uchwałę w tej sprawie (sygn. akt I FPS 1/06, z 8 stycznia 2007 r.). NSA zwrócił uwagę, że konsekwencją stanowiska, że oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów będzie stwierdzenie, że w przypadku gdy taka czynność nastąpiła w przed 1 maja 2004 r. (tj. przed tym dniem dokonano wpisu prawa użytkowania wieczystego w księdze wieczystej na podstawie zawartej w formie aktu notarialnego umowy o ustanowieniu tego prawa), to nie podlega ona obecnie VAT. W przypadku dostawy towarów zasadą jest bowiem, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru (art. 19 ust. 1 ustawy o VAT).

W momencie ustanowienia użytkowania wieczystego ta czynność nie podlegała opodatkowaniu VAT na podstawie poprzedniej ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Tym samym opłaty dotyczące czynności niepodlegającej opodatkowaniu nie mogą być objęte VAT po wejściu w życie nowej regulacji prawnej.

Wobec tego NSA uznał, że opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed 1 maja 2004 r., gdy taka czynność nie podlegała podatkowi od towarów i usług po wejściu w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie podatku od towarów i usług, ani nie zawiera w sobie należnego podatku, ani też nie powinna być powiększona o taki podatek na podstawie przepisów tej ustawy.

PRAWO DO ZWROTU NADPŁATY

Użytkowanie wieczyste zostało ustanowione w 2000 roku. Przepisy ówcześnie obowiązujące nie uznawały ustanowienia użytkowania wieczystego za czynność opodatkowaną. Nie może ono podlegać opodatkowaniu VAT na podstawie przepisów, które obowiązują od 1 maja 2004 r. Nie ma przy tym znaczenia, że opłaty za użytkowanie płacone są również po 1 maja 2004 r. Oznacza to, że jeżeli gmina doliczyła VAT do opłaty, to podatek ten był nienależny. Wynika z tego, że użytkownik zapłacił zbyt dużo.

INTERPRETACJA MINISTRA FINANSÓW

W związku z uchwałą NSA z dnia 8 stycznia 2007 r., sygn. akt I FPS 1/06 w sprawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłat rocznych ponoszonych z tytułu użytkowania wieczystego ustanowionego przed 1 maja 2004 r. i w nawiązaniu do pisma ministra finansów z 11 sierpnia 2004 r. nr PP1-811-1181/2004/EF/2699, w celu zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, działając na podstawie art. 14 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.), zgodnie z którym minister finansów dąży do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności jego interpretacji, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, uprzejmie informuję:

Uwzględniając fakt wydania przez NSA ww. uchwały w sprawie opodatkowania ustanowienia użytkowania wieczystego, stosowanie przez organy podatkowe stanowiska zawartego w interpretacji ministra finansów z 11 sierpnia 2004 r. nr PP1-811-1181/2004/EF/2699 może oznaczać niepotrzebne koszty dla budżetu Państwa. Mając na uwadze powyższe w wydanych interpretacjach należy zastosować się do dokonanej przez NSA interpretacji. Zgodnie z ww. uchwałą NSA, opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem 1 maja 2004 r., gdy taka czynność nie podlegała podatkowi od towarów i usług, po wejściu w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 z późn. zm.) ani nie zawiera w sobie należnego podatku, ani też nie powinna być powiększona o taki podatek na podstawie przepisów tej ustawy.

Interpretacja ministra finansów, nr PT10-812-167/2007/MR/429, z 27 marca 2007 r.

KRZYSZTOF TOMASZEWSKI

krzysztof.tomaszewski@infor.pl

Podstawa prawna

l Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 z późn. zm.).

l Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 z późn. zm.).

l Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 z późn. zm.).