Kategorie
Zaloguj się

Zarejestruj się

Proszę podać poprawny adres e-mail Hasło musi zawierać min. 3 znaki i max. 12 znaków
* - pole obowiązkowe
Przypomnij hasło
Witaj
Usuń konto
Aktualizacja danych
  Informacja
Twoje dane będą wykorzystywane do certyfikatów.

Jak właściwie dokumentować koszty podatkowe

Organy podatkowe wielokrotnie kwestionują fakt zaliczenia przez podatnika określonych wydatków do kosztów podatkowych. Dzieje się tak nie tylko ze względu na wyłączenia ustawowe czy brak wymaganego związku wydatku z przychodem, o czym podatnicy czasami zapominają. Częstym powodem kłopotów podatników jest brak odpowiedniej dokumentacji potwierdzającej dokonanie wydatku.
Dla każdej firmy niezwykle ważne okazują się zagadnienia związane z kosztami uzyskania przychodów. Przyczyna jest banalna: im wyższe koszty, tym mniejszy dochód, a tym samym mniej podatku do zapłaty. Sprawa nie jest jednak taka prosta. Bo choć definicje kosztów uzyskania przychodów zarówno w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak i w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych mają charakter ogólny, to w praktyce organy podatkowe bardzo często kwestionują poczynania podatników.
Dzieje się tak nie tylko ze względu na wyłączenia ustawowe, o jakich czasami podatnicy zapominają, czy też brak wymaganego związku wydatku z przychodem. Bardzo częstym powodem kłopotów podatników jest brak odpowiedniej, dokumentacji potwierdzającej dokonanie wydatku. Sprawdźmy zatem, jak na tę kwestię zapatrują się sądy i organy podatkowe.
Kiedy wydatek staje się kosztem
Przypomnijmy, że zarówno ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak i ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych zawierają definicje kosztów uzyskania przychodów. Są one analogiczne, i tak zarówno osoby fizyczne, jak i prawne do kosztów uzyskania przychodów mogą zaliczyć wszelkie wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych przez ustawodawcę jako wyłączone z kosztów – art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.) oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm.).
Podstawowe znaczenie dla zaliczenia wydatku do kosztów ma w pierwszej kolejności bezpośredni lub pośredni związek wydatku z przychodem. Nie mniej ważne jest jednak też odpowiednie jego udokumentowanie.
Kto musi udowodnić poniesienie wydatku
Ważną kwestią, którą zajmowały się składy orzekające, było ustalenie, na kim spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności, jakie mają znaczenie w sprawie. Inaczej mówiąc, kto ma znaleźć dowody na potwierdzenie istotnych okoliczności. Zasadniczo w tej kwestii sądy obarczają tym obowiązkiem podatnika. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, ciężar udowodnienia okoliczności wykonania usług spoczywał na stronie skarżącej, albowiem to ona wywodziła z niej skutki prawne w postaci zaliczenia wydatków do podatkowo istotnych kosztów uzyskania przychodów. Zdaniem sądu obowiązek poszukiwania prawdy obiektywnej nie zakłada bowiem nakazu podejmowania bliżej niesprecyzowanych i nieograniczonych w czasie czynności dowodowych. A wytyczne OECD (Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju) w sprawie szczegółowych zasad dotyczących holdingów międzynarodowych, na które powołała się strona skarżąca, nie mogą w istocie zmieniać zasad postępowania dowodowego w tak fundamentalnym zakresie, jakiego dotyczy problematyka analizowanej sprawy. Nie odejmują prawa organom do posłużenia się zasadą swobodnej oceny dowodów ani nie zmieniają konstrukcji istotnych podatkowo wydatków stanowiących koszt uzyskania przychodów. Dowody z zeznań świadków nie są z zasady dopuszczalne dla ustalenia istnienia faktycznej podstawy dokonania wydatków (wyrok NSA z 17 czerwca 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 1653/02, niepublikowany).
Wyrok ten jednak spotkał się z krytyką. Jak wskazał A. Mariański oraz D. Strzelec w glosie do tego orzeczenia, „obowiązek dokumentacyjny dotyczy poniesienia wydatku, natomiast nie dotyczy on dokumentowania samego wykonania określonej usługi”. W ich ocenie rozszerzenie tego obowiązku na dokumentowanie wykonania usług można rozciągać jedynie na podstawie wyraźnego przepisu ustawy. A co za tym idzie, również stawianie wysokich wymogów w zakresie dokumentowania wykonanych usług nie znajduje dostatecznego umocowania w przepisach dotyczących kosztów uzyskania przychodów.
Niemniej jednak co do zasady sądy są zgodne, że to na podatniku spoczywa ciężar dowodu. Potwierdza to wyrok NSA, zgodnie z którym ciężar dowodu, że określony wydatek wiązał się z uzyskaniem przychodu, spoczywa na podatniku, który powinien przedłożyć rachunki zawierające ocenę, czy istotnie wydatek ten mógł mieć wpływ na uzyskanie (zwiększenie) przychodów z działalności gospodarczej (wyrok NSA z 11 lutego 2000 r., sygn. akt I SA/Lu 1551/98, niepublikowany). To samo podkreślił skład orzekający w wyroku z 20 stycznia 2000 r. NSA wskazał, że ustawodawca w podatku dochodowym nie posługuje się kategorią kosztów prowadzonej działalności jako instytucją samodzielną, lecz wiąże pojęcie kosztu z pojęciem przychodu. Pierwotnym czynnikiem pozwalającym uznać wydatek za koszt uzyskania jest zawsze przychód. Ciężar udowodnienia poniesionych wydatków związanych z przychodem spoczywa zawsze na podatniku, który z tego wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne w postaci zmniejszenia podstawy opodatkowania, a więc i ciężaru podatkowego. Analizując dalej sprawę podatnika, sąd wyjaśnił, że przypadki, w których nieściągalność wierzytelności uznaje się za uprawdopodobnioną, wskazane zostały w art. 23 ust. 3 ustawy z 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sformułowania tego przepisu wskazują jednakże na to, iż wyliczenie w nim zawarte nie jest pełne. Zatem oznacza to, że podatnik (wierzyciel) i w inny sposób może dowodzić, że nieściągalność wierzytelności jest uprawdopodobniona. Niekoniecznie też uprawdopodobnienie nieściągalności musi np. wynikać z komorniczego protokołu nieściągalności (wyrok NSA z 20 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Po 2079/98, niepublikowany).
Sąd kwestię dokumentowania łączył też z nierzetelnością. W tej kwestii należy odnieść się do ustawy z 1994 r. o rachunkowości, bowiem w art. 22 ust. 1 tej ustawy mowa jest o dowodach księgowych, które powinny być rzetelne, to jest „zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej”. Zatem przez pojęcie „rzetelność” należy rozumieć taką sytuację, kiedy dokonywane w ewidencji zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. Postępowanie podatkowe jest postępowaniem szczególnym, co znajdowało swój wyraz m.in. w treści art. 170 k.p.a., który wymagał, by odwołanie od decyzji organu podatkowego zawierało zarzuty przeciw decyzji organu podatkowego i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania. Oznacza to zatem, iż na podatniku ciążył obowiązek wykazania istnienia faktów, które uzasadniałyby jego twierdzenia, kwestionujące ustalenia organów podatkowych. Jeżeli tego nie uczynił, w ocenie NSA musiał ponieść negatywne następstwa swojej bierności. Innymi słowy, strona skarżąca wskazując na nieprawidłowości w ustalaniu przychodu winna wskazać, jakie dowody zostały pominięte przez organy podatkowe i w jakim zakresie strona została ograniczona w przysługujących jej prawach w zakresie określania zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług (wyrok NSA z 22 września 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 2654/97, niepublikowany).
Oczywiście trafiały się też wyroki uznające stanowisko przeciwne. Przykładem może być wyrok z 4 listopada 2003 r. W ocenie składu orzekającego nie do przyjęcia jest pogląd, że ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym spoczywa na podatniku. Nietrafny jest też pogląd, w myśl którego art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2002 r. nr 76, poz. 694 z późn. zm.) w związku z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm.) nakłada na podatnika obowiązek udokumentowania dla celów dowodowych wszelkich mających znaczenie z punktu widzenia reguł opodatkowania form jego działania (sygnatura akt III SA 2763/02, niepublikowany). Trzeba jednak wskazać, że taki pogląd nie jest poparty wieloma orzeczeniami. Co więcej, wyżej cytowany wyrok spotkał się z częściową krytyką.
Jak dokumentować wydatki
Odpowiedź na postawione w tytule tego rozdziału pytanie nie jest wcale prosta. Co więcej, kwestia ta – a często zajmował się nią NSA – to problem, w jaki sposób dokumentować wydatki podlegające zaliczeniu do kosztów. Sprawa jest niestety bardzo skomplikowana. Bo jak zauważa sąd, w kwestii dokumentowania wydatków w orzecznictwie sądowym ukształtowały się dwa poglądy. Pierwszy – przyjmuje generalnie zasadę, że przepisów o rachunkowości nie należy stosować wprost do rozstrzygnięcia spraw podatkowych, a zakres obowiązku podatkowego może być określony tylko ustawami podatkowymi. Prowadzi to do wniosku, iż poniesienie wydatku może być, praktycznie rzecz biorąc, udowodnione każdym dowodem. Drugi pogląd zakłada, że dokument nie mający waloru dokumentu księgowego nie może być podstawą uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie skłania się ku pierwszemu z tych poglądów, co oznacza, że uchybienie art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie oznacza a priori, że dana czynność nie wystąpiła – była pozorna (wyrok NSA z 20 kwietnia 2001 r., sygn. akt III SA 3352/99, niepublikowany).
Skupmy się zatem nad tym bardziej rygorystycznym stanowiskiem. W kolejnym orzeczeniu sąd zarzucił, że przepisanie w kolejnym roku podatkowym podatkowej księgi przychodów i rozchodów narusza par. 16 ust. 2 oraz par. 11 ust. 2 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Podatnicy zobowiązani do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów są zobowiązani dokonywać zapisów odzwierciedlających rzeczywiste operacje gospodarcze raz dziennie, po zakończeniu dnia, nie później niż przed rozpoczęciem działalności w dniu następnym (wyrok NSA z 6 grudnia 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 682/99, niepublikowany). To samo potwierdził inny skład orzekający. Wskazał, że regulacja art. 20 ust. 2 i 3 ustawy z 1994 r. o rachunkowości, w powiązaniu z art. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazuje na to, że dla celów tego podatku wprowadzona została zasada szczegółowego dokumentowania zdarzeń gospodarczych. Jego zdaniem jednak sam fakt nieujęcia dowodów księgowych w księdze rachunkowej nie może świadczyć, iż do transakcji sprzedaży faktycznie nie doszło, a jedynie o nierzetelnym jej prowadzeniu. Podatnik winien był odzwierciedlić w księdze rachunkowej zawarcie umowy sprzedaży, a następnie fakt jej anulowania, jeżeli rzeczywiście taka sytuacja zaistniała (wyrok NSA z 15 października 2001 r., sygn. akt I SA/Wr 937/99, niepublikowany).
Warto też pamiętać, że dla organów podatkowych nie będzie miało znaczenia, co chciał zrobić podatnik. Jak zauważa bowiem sąd w następnej tezie, dla oceny rzetelności księgi przychodów i rozchodów nie ma znaczenia zamiar, cel, wina podatnika. Decydujące znaczenie ma to, czy w oparciu o jej zapisy można ustalić właściwą podstawę opodatkowania, czyli zgodność jej zapisów ze stanem rzeczywistym. Za stan księgowy odpowiada podatnik, który jest zobligowany do właściwego prowadzenia ksiąg podatkowych (wyrok NSA z 13 lipca 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 2823/98, niepublikowany.).
Dokumentowanie ma bardzo istotne znaczenie, bo jak wskazuje sąd w innym orzeczeniu, właściwy sposób dokumentowania poniesionych wydatków ma istotne znaczenie przy ustaleniu rzeczywistych kosztów uzyskania przychodów, poniesionych przez podatnika (wyrok NSA z 22 czerwca 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 1870/98, niepublikowany).
3 kroki
Jak zaliczać wydatek do kosztów
Sprawdź, czy wydatek może być kosztem Zanim zaliczymy określony wydatek do kosztów podatkowych, powinniśmy ustalić, czy nie znalazł się on na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów. Wskazówek należy szukać w art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Udowodnij, że wydatek ma wpływ na przychody Ustawodawca wiąże pojęcie kosztu z pojęciem przychodu. Z tego też względu każdorazowo podatnik będzie zobowiązany do wykazania, czy poniesienie konkretnego wydatku ma związek z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Jeśli tego związku nie wykaże, nie będzie mógł zaliczyć określonego wydatku do kosztów, a nawet jeśli wrzuci wydatek w ciężar kosztów prowadzonej działalności, może narazić się na nieprzyjemności ze strony organów podatkowych. Niestety obowiązek udowodnienia związku wydatku z przychodem spoczywa na podatniku, gdyż to on wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne w postaci obniżenia swego zobowiązania podatkowego.
Zadbaj o właściwe dokumenty Wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą mogą być uznane za koszt uzyskania przychodu tylko pod tym warunkiem, że są prawidłowo dokumentowane. Trzeba zatem zadbać o odpowiednie dowody księgowe.
Jakie sankcje grożą podatnikowi
O tym, jakich sankcji może się spodziewać podatnik, który nie dopełni wymogów związanych z dokumentacją według tego bardziej rygorystycznego zapatrywania, świadczy inny wyrok. Zgodnie z jego tezą nieudokumentowanie wydatków zgodnie z przepisami dotyczącymi zasad prowadzenia rachunkowości prowadzi do naruszenia art. 9 ust. 1 ustawy z 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, skutkiem czego wydatki takie nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów. Co więcej, w ocenie sądu nawet odprowadzenie do urzędu skarbowego zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych nie może być uznane za wymagany przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dowód poniesienia kosztu w postaci wypłaty wynagrodzeń. Ustalenie w oparciu o dowody księgowe i zapisy w urządzeniach księgowych, że wynagrodzenie nie zostało przez udziałowca podjęte oznacza, że wynagrodzenie to nie zostało przez spółkę wypłacone, stąd wynagrodzenie to na zasadzie art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy z 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych nie mogło być uznane za koszt uzyskania przychodu (wyrok NSA z 14 września 2000 r., sygn. akt SA/Sz 1435/99, niepublikowany.).
Co zrobić, gdy zabrakło dokumentów
Tak jak już wskazałam, w orzecznictwie ukształtował się też pogląd łagodniejszy. W jednym z orzeczeń sąd uznał, że ubytki naturalne nie powodują bezpośrednio wzrostu kosztów uzyskania przychodu. Podatnik ponosi koszt jako wydatek na zakup towarów w ilości wymienionej w dokumentach rachunkowych potwierdzających ich nabycie. Dopiero w trakcie transportu, magazynowania i sprzedaży dochodzić może do uszkodzeń tak nabytych towarów czy pogorszenia ich jakości, które uniemożliwiają ich dalszą sprzedaż. Tego typu okoliczności mające wpływ na wielkość sprzedaży nazywa się ubytkami naturalnymi. Tak rozumiane ubytki naturalne nie rodzą bezpośrednio kosztów po stronie podatnika. Ich skutkiem jest zmniejszenie wielkości sprzedaży towarów handlowych o ilość towarów uszkodzonych. Innymi słowy przychód osiągnięty przez podatnika jest mniejszy od spodziewanego, który określa się, uwzględniając wielkość zakupu i marżę. Skoro jednak w ocenie NSA ubytki naturalne są okolicznością faktyczną, to przy badaniu ich wielkości organy podatkowe nie mogą ograniczyć się wyłącznie do analizy dokumentów księgowych, ale powinny dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (wyrok NSA z 3 listopada 2000 r., sygn. akt I SA/Łd 2062/98, niepublikowany.). Podobne, choć nie do końca korzystne dla podatnika stanowisko, zawarł sąd w kolejnej tezie. Zdaniem składu okoliczność, że samochód nie został wpisany do podatkowej księgi przychodów i rozchodów, nie może przesądzać o tym, że samochód nie został zakupiony na potrzeby spółki, gdyż decydująca w tym zakresie jest umowa kupna-sprzedaży. Brak zaś ujęcia w ewidencji księgowej tego zakupu powoduje, że spółka wydatku tego nie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów, co zmniejszyło koszty spółki i w sposób oczywisty nie uszczupliło należności podatkowych. Sama natomiast sprzedaż samochodu jako sprzedaż spółki została wykazana i z tego tytułu został naliczony podatek VAT, który przy sprzedaży samochodu przez osobę fizyczną nie byłby naliczany (wyrok NSA z 27 października 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 1554/98, niepublikowany).
Łagodnie do problemu dokumentowania podszedł za to inny skład, orzekając, że wydatki faktycznie poczynione (art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych), a jedynie wadliwie czy też w sposób niepełny udokumentowane, nie mogą być tylko z tego powodu w całości pominięte przy określaniu podstawy opodatkowania, jeśli mogą być one udowodnione innymi środkami dowodowymi zasługującymi na wiarę. Pod warunkiem jednak, że przepis prawa podatkowego przewiduje określony sposób dokumentowania tych wydatków (wyrok NSA z 6 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 672/99, onSA z 2001 r. nr 3, poz. 110).
Jak wyjaśnia wątpliwości fiskus
Kwestia dokumentowania wydatków zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów zajmuje też organy podatkowe. Mimo że pytania podatników dotyczą różnych kwestii, organy podatkowe często w odpowiedziach stosują konsekwentną analizę przepisów: wychodząc od definicji kosztów, a kończąc na wymaganiach dotyczących dowodów księgowych.
W pierwszej z wybranych spraw organ podatkowy musiał wyjaśnić podatnikowi, czy umowa kupna-sprzedaży stanowi dokument księgowy i podstawę do zaksięgowania w koszty (gdy wartość każdego z urządzeń nie przekracza 3500 zł). W odpowiedzi organ podatkowy przytoczył art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, czyli definicję kosztów uzyskania przychodów. Podobnie jak sądy, również organ podatkowy wskazał, że to na podatniku ciąży obowiązek wykazania faktu poniesienia kosztu i jego związku z uzyskanym przychodem. Aby jednak odliczyć koszty od przychodów przy ustalaniu dochodu do opodatkowania, w ocenie organu, koszty te muszą spełniać kryterium formalne, a więc zostać prawidłowo udokumentowane. Organ zastrzegł, że w tym zakresie art. 9 ustawy określa w sposób pośredni zasady i sposób dokumentowania wydatków. W dalszej części wywodu potwierdził zaś rygorystyczne stanowisko NSA w zakresie dokumentowania. W ocenie organu podatkowego art. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych należy powiązać z przepisami ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. A zgodnie z jej treścią, tylko prawidłowo prowadzone księgi rachunkowe mogą być uznane za dowód poniesienia kosztów uzyskania przychodów.
W ocenie organu podatkowego transakcje powinny być udokumentowane dowodem księgowym, który powinien zawierać co najmniej:
• określenie rodzaju dowodu i jego numeru identyfikacyjnego,
• określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczej,
• opis operacji oraz jej wartość, jeżeli to możliwe, określoną także w jednostkach naturalnych,
• datę dokonania operacji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą – także datę sporządzenia dowodu,
• podpis wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto składniki aktywów,
• stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach rachunkowych przez wskazanie miesiąca oraz sposobu ujęcia dowodu w księgach rachunkowych (dekretacja), podpis osoby odpowiedzialnej za te wskazania.
Niemniej jednak w ocenie organu umowy kupna-sprzedaży zawarte zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego na sprzęt zakupiony na potrzeby działalności usługowej firmy stanowi podstawę uznania wydatku poniesionego z tego tytułu do kosztów uzyskania przychodów. Nie oznacza to jednak, że organ zmienił zupełnie zdanie. Jak podkreślił w piśmie, powyższe dokumenty stanowią dowody księgowe, gdyż zawierają elementy określone w art. 21 ust. 1 ustawy o rachunkowości (wyjaśnienie z 24 września 2004 r. Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie, nr US72/ROP1/423/626/04/AW).
Powyższa interpretacja, choć wybrana losowo, stanowi dobry przykład na to, w jaki sposób organy podatkowe podchodzą do kwestii dokumentowania poszczególnych wydatków zaliczanych do kosztów. Potwierdzeniem mogą być odpowiedzi, jakie uzyskali podatnicy w innych sprawach.
Jak dokumentować koszty reklamy
Generalnie dokumentem stanowiącym dowód poniesienia kosztów reprezentacji i reklamy będzie każdy dowód księgowy, który spełnia wymogi określone w przepisach:
• w przypadku prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów par. 12, 13 i 14 rozporządzenia ministra finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. nr 152, poz. 1475 ze zm.),
• w przypadku prowadzenia ksiąg rachunkowych w art. 21 i 22 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2002 r. nr 76, poz. 694 ze zm.)
– podkreślił w wyjaśnieniach z 5 listopada 2004 r. urząd skarbowy w Płocku (nr UPO-415/PD/130/04/GS).
Jak organy podatkowe traktują obowiązek dokumentowania
W innej sprawie pytanie podatnika dotyczyło tego, czy przekazywany drogą elektroniczną wyciąg bankowy, dotyczący wydatków ponoszonych na opłaty bankowe, jest dowodem księgowym, będącym podstawą zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów.
W tym przypadku organ wskazał, że poświadczenie transakcji dowodem, który nie spełnia wymogów art. 21 ust. 1 ustawy o rachunkowości, nie pozbawia podatnika możliwości wykazania, że transakcje tak udokumentowane mogą stanowić koszt uzyskania przychodu. W takim przypadku należy jednak spełnić kumulatywnie dodatkowe warunki, tzn.:
• zdarzenie takie powinno zostać udokumentowane dodatkowym dowodem zastępczym, w którym zostaną uzupełnione brakujące elementy wyszczególnione w art. 21 ust. 1 ustawy o rachunkowości,
• podatnik powinien mieć możliwość potwierdzenia transakcji przez kontrahenta,
• powinien istnieć związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy poniesionym wydatkiem a uzyskanym przychodem.
Tak jak poprzednio organ przypomniał, że obowiązek udowodnienia związku wydatku z przychodem spoczywa na podatniku, gdyż to on wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne w postaci obniżenia swego zobowiązania podatkowego.
Mając powyższe na uwadze, przesyłane drogą elektroniczną, a następnie drukowane wyciągi bankowe, spełniające wskazane wcześniej warunki, dokumentujące poniesienie opłat bankowych, mogą być uznane za dowód księgowy (Urząd Skarbowy w Wolsztynie wyjaśnienie z 14 czerwca 2004 r., nr ZD-P/423/6/2004).
Takiego schematu myślenia może spodziewać się podatnik zobowiązany do prowadzenia rachunkowości. Jednak także mniejsze przedsięwzięcia nie obędą się bez formalizmu. Kolejne wyjaśnienie to odpowiedź organu w kwestii dokumentowania działalności osoby fizycznej. A konkretnie wyjaśnienie wątpliwości, czy opłaty za podatek od gruntu oraz opłaty za wyłączenie terenu z produkcji rolnej są zaliczane do kosztów uzyskania przychodu w działalności gospodarczej, czy poprawne jest udokumentowanie kosztów rachunkami wystawionymi na imię i nazwisko podatnika prowadzącego działalność gospodarczą.
Tak jak w przypadku osób prawnych, również w odniesieniu osób fizycznych organ na wstępie przypomina definicję kosztów. Przypomina jednak przede wszystkim to, że muszą być spełnione równocześnie dwa warunki:
• aby uznać wydatek za koszt podatkowy, musi on być poniesiony w celu uzyskania przychodu oraz
• nie może to być koszt wymieniony w katalogu negatywnym, tj. w ustawowym wykazie kosztów nieuznanych za koszt podatkowy (art. 23 cyt. ustawy).
W dalszej części organ przypomina również, że dla podatników prowadzących podatkową księgę przychodów i rozchodów, sposób udokumentowania wydatków – aby stanowiły one podstawę zapisu w księgach – określony został w par. 12 ust. 3, par. 13 i par. 14 rozporządzenia ministra finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. nr 152, poz. 1475 z późn. zm.). Podkreśla, że podstawą zapisów w księdze są dowody księgowe, którymi są:
• faktury VAT, faktury VAT RR, faktury VAT KOMIS, faktury VAT MP, dokumenty celne, rachunki oraz faktury korygujące i noty korygujące, zwane dalej „fakturami”, odpowiadające warunkom określonym w odrębnych przepisach lub
• inne dowody stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem i zawierające co najmniej:
a) wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy,
b) datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania operacji gospodarczej,
c) przedmiot operacji gospodarczej i jego wartość oraz ilościowe określenie,
d) podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczych – oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie.
Jak zauważa jednak organ, za dowody księgowe uważa się również:
• dzienne zestawienia dowodów (faktur dotyczących sprzedaży) sporządzone do zaksięgowania ich zbiorczym zapisem,
• noty księgowe, sporządzone w celu zapisu dotyczącego operacji gospodarczej, wynikającej z dowodu obcego lub własnego, otrzymane od kontrahenta podatnika lub przekazane kontrahentowi,
• dowody przesunięć,
• dowody opłat pocztowych i bankowych,
• inne dowody, w tym dokonanych na podstawie książeczek opłat, oraz dokumenty zawierające dane, o których mowa w par. 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów.
Organ zwraca też uwagę na to, że na udokumentowanie zapisów w księdze, dotyczących niektórych kosztów (wydatków), mogą być sporządzone dokumenty zaopatrzone w datę i podpisy osób, które bezpośrednio dokonały wydatków (dowody wewnętrzne), określające: przy zakupie – nazwę towaru oraz ilość, cenę jednostkową i wartość, a w innych przypadkach – przedmiot operacji gospodarczych i wysokość kosztu (wydatku).
Dowody wewnętrzne mogą dotyczyć wyłącznie:
• zakupu, bezpośrednio od krajowego producenta lub hodowcy, produktów roślinnych i zwierzęcych;
• zakupu od ludności, sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), surowców roślin zielarskich i ziół dziko rosnących leśnych, jagód, owoców leśnych i grzybów;
• wartości produktów roślinnych i zwierzęcych pochodzących z własnej uprawy lub hodowli prowadzonej przez podatnika;
• zakupu w jednostkach handlu detalicznego materiałów pomocniczych;
• kosztów diet i innych należności za czas podróży służbowej;
• zakupu od ludności odpadów poużytkowych, stanowiących surowce wtórne z wyjątkiem zakupu (skupu) metali nieżelaznych oraz przeznaczonych na złom samochodów oraz ich części składowych;
• wydatków związanych z opłatami za czynsz, energię elektryczną, telefon, wodę, gaz i centralne ogrzewanie, w części przypadającej na działalność gospodarczą;
• opłat uiszczonych znakami opłaty skarbowej oraz opłat sądowych i notarialnych;
• wydatków związanych z parkowaniem samochodu.
Wyjaśnienie Urzędu Skarbowego w Nowej Rudzie z 31 stycznia 2004 r. (nr PD-415-5/I/04).
Co powinno znaleźć się w dowodzie księgowym
• określenie rodzaju dowodu i jego numeru identyfikacyjnego,
• określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczej,
• opis operacji oraz jej wartość, jeżeli to możliwe, określoną także w jednostkach naturalnych,
• datę dokonania operacji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą – także datę sporządzenia dowodu,
• podpis wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto składniki aktywów,
• stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach rachunkowych przez wskazanie miesiąca oraz sposobu ujęcia dowodu w księgach rachunkowych (dekretacja), podpis osoby odpowiedzialnej za te wskazania.
SŁOWNICZEK
KOSZTY UZYSKANIA PRZYCHODÓW – to wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Aleksandra Tarka
Z ORZECZNICTWA
Dokumenty „w drodze”
Przepisy nie przewidują możliwości odliczeń podatku, w sytuacji gdy podatnik nie jest w posiadaniu stosownych dokumentów korygujących wadliwe faktury, również wtedy, gdy znajdują się one „w drodze” oraz gdy potwierdzone zostały telefonicznie lub faksem – wyrok NSA z 1 marca 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 2088/97, niepublikowany.
Decyduje cel wydatku
Wydatki związane z organizacją wycieczki dla kontrahentów firmy czy koszty związane z przyjmowaniem przedstawicieli kontrahentów, spotkań z nimi, zapewnieniem im noclegów i poczęstunków czy wreszcie wręczenie w ramach reklamy firmy różnych przedmiotów (upominków) stanowią koszty uzyskania przychodu, ale podatnik wykazać musi nie tylko fakt ich poniesienia, przedstawiając w tym zakresie faktury i rachunki, ale także – celowość i racjonalność tych wydatków – wyrok NSA z 21 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 1963/97, niepublikowane.
Szacowanie przy braku danych
Nierzetelność podatkowej księgi przychodów i rozchodów nie stwarza automatycznie podstawy do ustalenia podstawy opodatkowania w drodze szacunkowej; może to nastąpić jedynie w razie braku niezbędnych danych do ustalenia podstawy podatku, przy czym dane te wynikają nie tylko z księgi, ale także faktur, remanentów, wysokości marż i innych dokumentów źródłowych – wyrok NSA z 14 grudnia 1999 r., sygn. akt III SA 5202/98, niepublikowany.
Zasady dokumentowania
Przepis par. 9 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia ministra finansów z dnia 24 marca 1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. nr 35, poz. 173 ze zm.) odsyła jedynie do tych przepisów wymienionego zarządzenia ministra pracy i polityki socjalnej, które określają wysokość przysługujących pracownikom należności. Nie można zatem uznać, że omawiany przepis wprowadza jakiekolwiek szczególne obowiązki dotyczące dokumentowania kosztów związanych z powierzaniem wykonania określonych usług na podstawie umów o dzieło czy zlecenie: tego rodzaju wydatki powinny być dokumentowane na ogólnych zasadach – wyrok NSA z 10 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA/Łd 1629/97, niepublikowany.
Obowiązki dokumentacyjne
Obowiązek podatkowy sprzedawcy, który pobiera przedpłaty, i związany z nim obowiązek dokumentowania przedpłat nie jest zbieżny z chwilą, w której następuje przeniesienie własności, a tym samym nabywca swoje uprawnienia podatkowe może realizować według stanu faktycznego i prawnego z chwili otrzymania dokumentów dotyczących przedpłat. Nie ma podstaw do różnicowania znaczenia tych dokumentów w odniesieniu do nabywcy – wyrok NSA z 19 lipca 2000 r., sygn. akt SA/Sz 1005/99, niepublikowany.
Poniesienie wydatku nie wystarczy
Z punktu widzenia zasad prawa podatkowego, będącego prawem w istocie swej bardzo sformalizowanym, o możliwości zaliczenia przez podatnika kosztów, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 51 (a także pkt 30) ustawy z 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, do kosztów uzyskania przychodów nie rozstrzyga to, że podatnik faktycznie poniósł tego typu koszty, ale to, czy wydatki takie zostały przez podatnika udokumentowane zgodnie z wymaganiami obowiązujących przepisów prawnych, oraz to, czy ich wysokość mieści się w granicach określonych prawem – wyrok NSA z 29 października 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 443/98, niepublikowany.
Zwiększenie dochodu
Fakt, iż dochód wykazany w księdze rachunkowej został zwiększony o wydatki zaksięgowane przez podatniczkę, a niestanowiące kosztów uzyskania przychodów w ujęciu podatkowym, nie oznacza, że organy podatkowe nie przyjęły dochodu według księgi, albowiem zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w sytuacji, gdy księga jest prawidłowo prowadzona, może nastąpić zwiększenie wykazanego na jej podstawie dochodu w określonych okolicznościach – wyrok NSA z 9 grudnia 1999 r., sygn. akt SA/Sz 1473/98, niepublikowany.
Zaliczanie wydatku nie zawsze możliwe
Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona jest m.in. od łącznego spełnienia przesłanek, tj. uzyskania przychodu, istnienia związku przyczynowego między poniesionym wydatkiem a uzyskanym przychodem oraz od właściwego udokumentowania tego wydatku – wyrok NSA z 17 września 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 1508/97, niepublikowany.
Nie ma dowodów, nie ma kosztów
W sytuacji gdy na okoliczność poniesienia wydatków na paliwo i naprawy samochodu osobowego używanego w działalności gospodarczej podatnik nie posiadał żadnego dowodu, uznać należało, że organy podatkowe prawidłowo uznały, iż poniesienie tych wydatków przez podatnika nie zostało udokumentowane, a tym samym kwoty wpisane do księgi jako koszty z tego tytułu nie mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów – wyrok NSA z 1 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA/Lu 1156/98, niepublikowany.
Nie można zastąpić dokumentu
Skoro przepis art. 23 ust. 1 pkt 36 lit. a) ustawy z 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadza wymóg dokumentowania podróży służbowej delegacją i takiego dokumentu brak, wydatków poniesionych na rzecz pracowników z tego tytułu nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu. Ten wymóg ustawowy dokumentowania w takiej formie poniesionych kosztów czyni, że zastąpienie tego dokumentu innym nie jest możliwe – wyrok NSA z 1 grudnia 1999 r., sygn. akt SA/Sz 1869/98, niepublikowany.
Niewłaściwe dokumentowanie
Podatnik w sposób oczywiście niewłaściwy i niepełny dokumentował wydatki związane z używaniem przez pracowników samochodów do celów służbowych. Właściwe udokumentowanie wydatków winno odbywać się już w momencie ich ponoszenia, zaś za niedopuszczalne należy uznać ich dokumentowanie dokumentami sporządzanymi w okresie późniejszym – wyrok NSA z 14 lipca 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 1360/97, niepublikowany.
Oprac. Aleksandra Tarka


Chcesz dowiedzieć się więcej, sprawdź >>
Komplet Polski Ład - Jak przygotować się do zmian 2022 PREMIUM
Komplet Polski Ład - Jak przygotować się do zmian 2022 PREMIUM
Tylko teraz
349,00 zł
614,00
Przejdź do sklepu
Źródło: GP
Czy ten artykuł był przydatny?
tak
nie
Dziękujemy za powiadomienie
Jeśli nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania w tym artykule, powiedz jak możemy to poprawić.
UWAGA: Ten formularz nie służy wysyłaniu zgłoszeń . Wykorzystamy go aby poprawić artykuł.
Jeśli masz dodatkowe pytania prosimy o kontakt

Komentarze(0)

Uwaga, Twój komentarz może pojawić się z opóźnieniem do 10 minut. Zanim dodasz komentarz -zapoznaj się z zasadami komentowania artykułów.
    QR Code
    Księgowość
    1 sty 2000
    5 gru 2021
    Zakres dat:
    Zapisz się na newsletter
    Zobacz przykładowy newsletter
    Zapisz się
    Wpisz poprawny e-mail
    Kasy fiskalne w 2022 roku – limit, zwolnienia, nowe rozporządzenie
    Kasy fiskalne w 2022 roku - limit, zwolnienia. Kto w 2022 roku będzie zwolniony z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (tzw. kas fiskalnych)? Kiedy nastąpi utrata zwolnienia? Minister Finansów przygotował projekt nowego rozporządzenia w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących, które ma obowiązywać od 1 stycznia 2022 roku.
    Raje podatkowe - gdzie można się ukryć przed fiskusem?
    Raje podatkowe. Wiele państw zwalcza raje podatkowe. Te jednak istnieją. Takim rajem może okazać się konto założone w małym banku w USA. Czy optymalizacja podatkowa w raju podatkowym jest legalna?
    Wzór e-Faktury udostępniony na ePUAP
    Wzór e-Faktury. Ministerstwo Finansów poinformowało, że na ePUAP została opublikowana struktura logiczna e-Faktury (FA_VAT). Opublikowany wzór uwzględnia uwagi zgłoszone podczas testów do roboczej wersji struktury. e-Faktura będzie obowiązywać od 1 stycznia 2022 roku.
    Zmiany w TAX FREE dla podróżnych od 1 stycznia 2022 roku
    TAX FREE - zmiany od 2022 roku. Krótszy czas obsługi, szybszy zwrot zapłaconego podatku VAT oraz elektroniczny dostęp do dokumentów – to nowe korzyści dla podróżnych od 1 stycznia 2022 roku. Przedsiębiorcy, którzy chcą dokonywać sprzedaży w procedurze TAX FREE powinni dokonać niezwłocznie rejestracji w nowym systemie. Do tej pory zarejestrowało się w nim 1000 przedsiębiorców.
    Spółka na Malcie a kłopoty Dody. Prokuratorzy mieli łatwy dostęp do dowodów
    Spółka na Malcie a kłopoty Dody. Dziennikarze śledczy pracujący przy Panama Papers przez wiele lat musieli ślęczeć nad tonami dokumentów, żeby znaleźć choćby nitkę, która miała poprowadzić ich do celu, czyli ujawnieniu afer polityków czy celebrytów. W przypadku Dody polska prokuratura musiała tylko wejść do internetu. Później śledczy mieli już prostą drogę do postawienia artystce i jej byłemu mężowi zarzutów ukrywania majątku przed inwestorami i niespłacenia należności związanych z powstaniem filmu „Dziewczyny z Dubaju”.
    Działy specjalne produkcji rolnej 2022 - normy szacunkowe dochodu
    Działy specjalne produkcji rolnej 2022 - normy szacunkowe dochodu. Minister Finansów określił normy szacunkowe dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej, obowiązujące w 2022 r. Normy te będą niższe o ok. 2,1% od obowiązujących w 2021 roku. Sprawdźmy jakie normy szacunkowe będą dotyczyć w 2022 roku podatników uprawiających rośliny w szklarniach i tunelach foliowych, hodowców drobiu, zwierząt futerkowych, zwierząt laboratoryjnych, dżdżownic i innych zwierząt (jak np. krowy, cielęta, bydło, tuczniki i prosięta, owce, konie, psy rasowe, koty rasowe) hodowanych poza gospodarstwem rolnym.
    Kasy fiskalne bez drukarki w urządzeniach do automatycznej sprzedaży towarów i usług
    Kasy fiskalne bez drukarki. Kasy fiskalne (rejestrujące) stosowane w urządzeniach do automatycznej sprzedaży (np. w samoobsługowych i automatycznych myjniach samochodowych) nie będą musiały mieć drukarki. Tak zakłada projekt rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii w sprawie wymagań technicznych dla kas rejestrujących opublikowany 2 grudnia 2021 r. Nowe przepisy mają wejść w życie już następnego dnia po dniu ogłoszenia rozporządzenia w Dzienniku Ustaw.
    PIT-11 za 2021 rok - jaka wersja formularza?
    PIT-11 za 2021 rok - jaka wersja formularza? Ministerstwo Finansów poinformowało, że od 1 grudnia 2021 r. drogą elektroniczną można wysłać informację PIT-11 za rok 2021 - tylko w wersji 27, a informację PIT-40A/11A za rok 2021 - tylko w wersji 20. Ma to zapobiegać przesyłaniu przez płatników ww. elektronicznych PIT za rok 2021 na wcześniejszych i nieobowiązujących formularzach, które nie uwzględniają wprowadzonych zmian.
    Prywatna składka zdrowotna = prywatna opieka medyczna
    Prywatna składka zdrowotna. Po I połowie tego roku prywatnym ubezpieczeniem zdrowotnym było objętych już 3,5 mln Polaków. To 15-proc. wzrost rok do roku – wynika z danych Polskiej Izby Ubezpieczeń. Do tego wzrostu popularności przyczyniła się pandemia COVID-19, która dodatkowo spotęgowała obawy Polaków związane z utratą zdrowia i brakiem dostępu do opieki lekarskiej. Pakiety medyczne to dziś najpopularniejszy benefit w polskich firmach – korzysta z niego ponad 70 proc. pracowników.
    Kary za niewłaściwe oznaczanie żywności „bio” i „eko” od 2022 roku
    Oznaczanie żywności „bio” i „eko”. Od 2022 roku w Polsce zaczną obowiązywać przepisy dotyczące produkcji i certyfikacji wyrobów ekologicznych. Producenci będą musieli się liczyć z karami za niewłaściwe użycie oznaczeń „bio” lub „eko”, wprowadzanie konsumentów w błąd i fałszywe stylizowanie swoich wyrobów na ekologiczne. – Dzięki temu będziemy mieć pewność, że produkty w sklepach faktycznie pochodzą z rolnictwa ekologicznego. Rzadziej natkniemy się też na takie, które ekologiczne tylko udają – mówi dr Małgorzata Pietras-Szewczyk z Dolnośląskiej Szkoły Wyższej we Wrocławiu. Dziś wiele firm wykorzystuje w swoich przekazach do konsumentów swoje proekologiczne inicjatywy, ale często są one pozorne.
    Składka zdrowotna za grudzień 2021 r. opłacona w styczniu 2022 r. nie podlega odliczeniu
    Składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacona w styczniu 2022 roku za grudzień 2021 roku nie będzie podlegała odliczeniu na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2021 r. – napisało Ministerstwo Finansów w odpowiedzi na pytania PAP.
    Oprocentowanie lokat (listopad/grudzień 2021 r.) – powoli w górę
    Oprocentowanie lokat (listopad/grudzień 2021 r.). Banki po raz pierwszy od bardzo dawna zaczynają podwyższać oprocentowanie depozytów (lokat). Na razie są to dopiero pierwsze niewielkie zmiany, ale można oczekiwać ich kontynuacji.
    Pożyczka pomiędzy przedsiębiorcami a PCC – czy znaleziono rozwiązanie zagadki?
    Umowa pożyczki, co do zasady, podlega opodatkowaniu PCC. Stawka opodatkowania wynosi w tym przypadku 0,5% podstawy opodatkowania.
    Karta podatkowa 2022 - stawki [Tabele]
    Karta podatkowa 2022 - stawki [Tabele]. Minister Finansów obwieścił stawki karty podatkowej na 2022 rok. Stawki wzrosną o ok. 4,2% w porównaniu do obowiązujących w 2021 roku - proporcjonalnie do wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych. Ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (tam znajdują się przepisy dotyczące karty podatkowej) przewiduje waloryzację stawek podatkowych w przypadku wzrostu tych cen. W tym samym obwieszczeniu zostały wskazane: kwota, do której można wykonywać świadczenia przy prowadzeniu niektórych usług, z wyjątkiem świadczeń dla ludności, oraz kwartalne stawki ryczałtu od przychodów proboszczów i wikariuszy - obowiązujące w 2022 roku. Niestety od 2022 roku nie będzie już można wybrać opodatkowania w formie karty podatkowej jako nowej formy opodatkowania. Od 2022 roku będą mogli płacić kartę podatkową tylko ci podatnicy, którzy płacili ją w 2021 roku.
    Obniżka podatków na energię elektryczną, paliwa silnikowe, gaz i energię cieplną
    Obniżka podatków na energię elektryczną, paliwa silnikowe, gaz i energię cieplną. W dniu 30 listopada 2021 r. Rada Ministrów przyjęła projekt Ministra Finansów dotyczący zmian w akcyzie i podatku od sprzedaży detalicznej. Projekt ten przewiduje obniżkę stawek podatku akcyzowego na energię elektryczną i niektóre paliwa silnikowe, brak podatku od energii elektrycznej wykorzystywanej przez gospodarstwa domowe, a także brak podatku od sprzedaży detalicznej paliw. Ponadto w przygotowywanym rozporządzeniu Minister Finansów obniży w I kwartale 2022 r. stawki VAT na dostawy gazu (z 23% do 8%), energii elektrycznej (z 23% do 5%) oraz energii cieplnej z 23% do 8%.
    Stawka opłaty OZE w 2022 roku
    Stawka opłaty OZE w 2022 roku. W 2022 roku stawka opłaty OZE wyniesie 90 groszy za MWh - poinformował 30 listopada 2021 r. Urząd Regulacji Energetyki (URE). Będzie ponad dwukrotnie niższa niż w 2021 roku (2,20 zł za MWh).
    Korzystanie z Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 2022 roku - zasady, logowanie, rodzaje uprawnień
    Korzystanie z KSeF. Minister Finansów przygotował projekt rozporządzenia w sprawie korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur od 2022 roku. Rozporządzenie to określi rodzaje uprawnień do korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur, sposoby nadawania, zmiany lub odbierania tych uprawnień oraz wzór zawiadomienia o nadaniu lub odebraniu tych uprawnień, sposoby uwierzytelnienia podmiotów korzystających z Krajowego Systemu e-Faktur, dane faktury ustrukturyzowanej, których podanie umożliwia dostęp do tej faktury w Krajowym Systemie e-Faktur. Rozporządzenie ma wejść w życie 1 stycznia 2022 roku.
    Leasing samochodów a wynajem długoterminowy w 2022 roku. Co się bardziej opłaci?
    Leasing samochodów a wynajem długoterminowy w 2022 roku. Zmiany podatkowe przewidziane w Polskim Ładzie spowodują, że leasing stanie się dla przedsiębiorcy o ok. 20% droższy niż wynajem długoterminowy – obliczyli eksperci Carsmile. Ta rewolucyjna zmiana powinna skutkować wzrostem popularności abonamentów samochodowych w najbliższych latach. Za sprawą korzyści podatkowanych leasing był do tej pory numerem jeden, jeśli chodzi o finansowanie zakupu nowych aut, czy skończy się era jego dominacji?
    Fikcyjny dostawca na fakturze a prawo do odliczenia VAT
    Fikcyjny dostawca na fakturze a prawo do odliczenia VAT. Podatnik VAT, który świadomie wskazał na fakturze fikcyjnego dostawcę (tj. podmiot, który nie był rzeczywistym dostawcą nabytych towarów) - nie może odliczyć VAT związanego z nabyciem dostarczonych mu towarów. Tak orzekł Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 11 listopada 2021 r. (sygn. C‑281/20).
    Procedura OSS - czy na fakturach trzeba umieścić numer BDO?
    Procedura OSS a numer BDO na fakturze. Obowiązek wpisu do rejestru BDO mają m.in. dokonujący wewnątrzwspólnotowej dostawy produktów w opakowaniach, przedsiębiorcy wprowadzający na terytorium kraju produkty w opakowaniach, opony, oleje smarowe oraz przedsiębiorcy wytwarzający odpady. Czy na fakturach w procedurze OSS trzeba umieszczać numer BDO?
    Wewnątrzwspólnotowe nabycie nowego środka transportu - rozliczenie VAT
    Wewnątrzwspólnotowe nabycie nowego środka transportu a VAT. Wraz z rozwojem obrotu handlowego w ramach Unii Europejskiej podatnicy coraz częściej dokonują nabycia nowych środków transportu (głównie samochodów) od podmiotów z innych krajów członkowskich. Jak taką transakcję rozliczyć w VAT i ująć w JPK_VAT?
    Certyfikacja produktu a podatek u źródła
    Certyfikacja produktu a podatek u źródła. Posiadanie różnego rodzaju certyfikatów potwierdzających jakość oferowanych produktów sprawia, że potencjalni klienci bardzie przychylnie patrzą na oferowane na rynku przez podatnika dobra. Nic więc dziwnego, że coraz więcej spółek zabiega o pozyskanie określonego certyfikatu. Jest to jednak poprzedzone najczęściej przeprowadzeniem przez niezależny podmiot procesu certyfikacji, w ramach którego badane jest spełnienie określonych norm przez dostarczany na rynek produkt. Z kolei finalne uzyskanie certyfikatu wiąże się zazwyczaj z ponoszeniem pewnych periodycznych opłat za korzystanie z niego. Warto zatem wiedzieć, że zarówno opłaty z tytułu usługi certyfikacji, jak i z tytułu samego korzystania z certyfikatu, co do zasady, nie są objęte opodatkowaniem podatkiem u źródła.
    Stawka 0% VAT na żywność - brak zgody Komisji Europejskiej
    Stawka 0% VAT na żywność. Ministerstwo Finansów poinformowało, że zgodnie z dyrektywą VAT stosowanie stawki 0% VAT na żywność jest aktualnie niedopuszczalne i stanowi naruszenie prawa UE. Polska aktywnie wspiera projekt reformy stawek VAT w UE, który dopuszczałby pod pewnymi warunkami stosowanie stawki 0% VAT także na żywność. Zawsze gdy Polska wnioskowała o stawkę 0% VAT na różne artykuły, odpowiedzi Komisji były negatywne.
    Zwrot VAT w 2022 roku - nowe skrócone terminy (40 dni i 15 dni)
    Zwrot VAT w 2022 roku. Od 1 stycznia 2022 r. w ustawie o VAT wprowadzone zostaną nowe skrócone terminy zwrotu VAT. Zwrot VAT w terminie 40 dni, wprowadzany nowelizacją ustawy o VAT, która określa zasady wystawiania e-faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Oraz zwrot VAT w terminie 15 dni, wprowadzany nowelizacją ustawy o VAT w ramach programu rządowego „Polski Ład”.
    Zmiany w JPK_VAT od 2022 roku - nowelizacja rozporządzenia
    Zmiany w JPK_VAT od 2022 roku. Z uwagi na to, że od początku 2022 roku w ustawie o VAT wprowadzone zostaną nowe, skrócone terminy zwrotu VAT, konieczna jest również zmiana przepisów rozporządzenia dotyczącego JPK_VAT. Chodzi o dostosowanie zakresu deklaracji podatkowych i ewidencji, tak aby możliwe było składanie przez podatników deklaracji w wykazanym podatkiem do zwrotu w proponowanych skróconych terminach. Poza tym w rozporządzeniu dot. JPK_VAT wprowadzone zostaną zmiany upraszczające oraz doprecyzowujące. Minister Finansów przygotował już projekt rozporządzenia zmieniającego.