| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Poradniki > Jak ująć majątek rzeczowy według standardów międzynarodowych

Jak ująć majątek rzeczowy według standardów międzynarodowych

Ujmowanie aktywów trwałych Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej wymaga znajomości podstawowych zasad określonych w tych standardach. Wiedza ta pozwoli między innymi prawidłowo sklasyfikować, wycenić, zaprezentować w bilansie i ująć informacje dotyczące aktywów trwałych przeznaczonych do sprzedaży oraz ich amortyzację.

Księgowanie przeszacowań
 
Jeżeli wartość bilansowa składnika aktywów wzrosła wskutek przeszacowania, zwiększenie należy zaliczyć bezpośrednio do kapitału własnego jako nadwyżkę z przeszacowania. Jednakże zwiększenie wartości wynikające z przeszacowania zostaje ujęte jako przychód w takim zakresie, w jakim odwraca ono zmniejszenie wartości z tytułu przeszacowania tego samego składnika aktywów, które poprzednio ujęto jako koszt danego okresu. Jeżeli wartość bilansowa składnika aktywów zmniejszyła się wskutek przeszacowania, zmniejszenie należy ująć jako koszt danego okresu. Jednakże zmniejszenie wynikające z przeszacowania należy bezpośrednio rozliczyć z odnośną nadwyżką z przeszacowania w zakresie, w jakim zmniejszenie nie przewyższa kwoty figurującej jako nadwyżka z przeszacowania dotyczącej tego samego składnika aktywów. Wpływ przeszacowania rzeczowych aktywów trwałych na podatek dochodowy, o ile zaistnieje, należy ujmować zgodnie z MSR nr 12 Podatek dochodowy.
 
Zasady amortyzacji
 
Jednostka rozpoczyna amortyzację składnika rzeczowych aktywów trwałych, wówczas gdy jest on dostępny do użytkowania. Chodzi o moment, w którym składnik aktywów jest dostosowany do miejsca i warunków potrzebnych do rozpoczęcia jego funkcjonowania zgodnie z zamierzeniami kierownictwa. Zakończenie amortyzacji następuje wtedy, gdy składnik aktywów zostanie przeznaczony do sprzedaży (lub włączony do grupy aktywów przeznaczonych do sprzedaży) zgodnie z MSSF nr 5, lub gdy składnik aktywów został usunięty z bilansu – w zależności od tego, który moment jest wcześniejszy. Podlegającą amortyzacji wartość danego składnika aktywów ustala się po odjęciu wartości końcowej składnika aktywów. Wartość końcowa składnika aktywów jest to kwota, jaką jednostka zgodnie ze swoimi przewidywaniami mogłaby uzyskać obecnie, uwzględniając taki wiek i stan tego składnika, jaki będzie na koniec okresu jego ekonomicznego używania, po pomniejszeniu o szacowane koszty zbycia. W praktyce wartość końcowa składnika aktywów jest często nieznacząca i z tego względu jest nieistotna z punktu widzenia obliczania wartości podlegającej amortyzacji. Wartość końcową oraz okres użytkowania składnika aktywów należy weryfikować co najmniej na koniec każdego roku obrotowego i w przypadku, gdy oczekiwania różnią się od wcześniejszych szacunków, zmiany należy ujmować jako zmianę wartości szacunkowych zgodnie z MSR nr 8 Zasady (polityka) rachunkowości, zmiany wartości szacunkowych i korygowanie błędów.
Można stosować różne metody amortyzacji w celu rozłożenia wartości podlegającej amortyzacji danego składnika aktywów na przestrzeni jego okresu użytkowania.
Do metod tych zaliczamy metodę liniową, metodę degresywną oraz metodę opartą na liczbie wytworzonych produktów. Wybór konkretnej metody w stosunku do danego składnika aktywów jest uzależniony od oczekiwanego trybu uzyskiwania korzyści ekonomicznych. Metodę taką stosuje się konsekwentnie w kolejnych okresach, chyba że zaistniała zmiana w oczekiwanym trybie uzyskiwania korzyści ekonomicznych z tego składnika aktywów. Metoda amortyzacji zastosowana do rzeczowych aktywów trwałych weryfikowana powinna być co najmniej na koniec każdego roku obrotowego i jeżeli nastąpiła istotna zmiana w oczekiwanym trybie konsumowania przez jednostkę gospodarczą korzyści ekonomicznych z tego składnika aktywów – metoda amortyzacji powinna ulec zmianie. Zmiana metody amortyzacji zostaje ujęta jak zmiana wartości szacunkowych zgodnie z MSR nr 8.
Zgodnie z MSR nr 16, należy odrębnie amortyzować każdą część składnika rzeczowego majątku trwałego, której koszt jest istotny w porównaniu do całkowitego kosztu tego składnika (np. zasadne może być osobne amortyzowanie szkieletu samolotu i jego silnika). Jeśli dana część składnika rzeczowego majątku trwałego ma taki sam okres użytkowania i metodę amortyzacji, jak inna istotna część tego samego składnika, można dokonać odpisu zbiorczego. Pozostałe, pojedynczo nieistotne części składnika majątkowego, amortyzowane są jako całość. Jednostka może zdecydować się na osobne amortyzowanie części składnika, których wartość nie jest istotna w porównaniu z całkowitą ceną nabycia lub kosztem wytworzenia tego składnika.
OKREŚLENIE WARTOŚCI POCZĄTKOWEJ
Jednostka może określić wartość początkową (zakładany koszt) dla rzeczowych aktywów trwałych w bilansie otwarcia na poziomie:
• ich wartości godziwej z dnia przejścia na MSSF lub
• wartości określonej (przed dniem przejścia na MSSF lub na ten dzień) na podstawie poprzednich regulacji, jeżeli:
– zastosowane w poprzednich regulacjach metody są zasadniczo zgodne z zasadami przyjętymi w MSSF lub
– oddają zasadniczo wartość godziwą na dzień przeszacowania.
 
reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Kamil Szlachcic

Analityk Kredytowy Salomon Finance

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »