Czy prowizja od rozłożenia na raty spłaty kredytu jest kosztem uzyskania przychodu

Aby poniesiony wydatek zaliczyć do kosztów podatkowym musi on być poniesiony w celu uzyskania przychodu, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów i nie może to być koszt wymieniony w katalogu wydatków nie uznawanych za koszt podatkowy. Z ustawowej definicji kosztu uzyskania przychodu wynika, że warunki uznania konkretnego kosztu (wydatku) za koszt podatkowy muszą być spełnione równocześnie.

Uznanie wydatku za koszt uzyskania przychodu uzależnione jest od związania go z przychodem związkiem przyczynowo-skutkowym, który oznacza, że poniesiony wydatek miał lub mógł mieć w kategoriach obiektywnych wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu.

Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednie jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem wydatków ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.

Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym.

Polecamy: serwis Koszty

Spółka zawarła umowę kredytu obrotowego w rachunku bieżącym. Taka umowa kredytowa polega na tym, że bank oddaje do dyspozycji kredytobiorcy określoną sumę pieniędzy na określony w umowie czas. Spółka korzysta z kredytu wypłacając pieniądze z rachunku.

Natomiast każdy wpływ środków pieniężnych na rachunek bankowy oznacza spłatę kredytu (zadłużenie ulega zmniejszeniu). Ponieważ spółka nie spłacała kredytu na skutek braku wpłat na jej rachunek bieżący, podpisała z bankiem porozumienie, na mocy którego spłata kredytu obrotowego widniejącego jako saldo ujemne na rachunku bieżącym została rozłożona na raty. Za zawarte porozumienia spółka zapłaciła bankowi prowizję.

Prowizje bankowe nie zostały wymienione pośród kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów. Dlatego oceniając, czy tego typu wydatek jest kosztem podatkowym należy się zastanowić, czy ma on związek (pośredni lub bezpośredni) z przychodami podatnika.

Warto więc wskazać, że zapłata prowizji umożliwi podatnikowi rozłożenie spłaty kredytu na raty, a więc spółka nie będzie musiała angażować środków pieniężnych w jednorazową spłatę. Rozłożenie w czasie obciążenia finansowego może pozytywnie wpłynąć na poprawę sytuacji finansowej podatnika. Uzyskane w ten sposób środki pieniężne spółka może przeznaczyć na swoją działalność, co może doprowadzić do uzyskania przychodu.

Polecamy: Postępowanie podatkowe

Dlatego, prowizja od zawartego z bankiem porozumienia z tytułu rozłożenia na raty spłaty kredytu obrotowego w rachunku bieżącym będzie dla podatnika kosztem uzyskania przychodów. Będzie to koszt pośrednio związany z przychodem (koszt ogólny funkcjonowania przedsiębiorstwa).