| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Porady prawne > Kiedy warto stosować metodę stałych cen ewidencyjnych

Kiedy warto stosować metodę stałych cen ewidencyjnych

Zajmujemy się produkcją. Do tej pory koszty działalności wykazywaliśmy tylko na kontach zespołu 4. Rozchód materiałów ewidencjonowaliśmy według metody FIFO. W tym roku zarząd spółki podjął decyzję o przejściu na pełny rachunek kosztów i ewidencję rozchodu materiałów wydanych do produkcji według stałych cen ewidencyjnych.

Jak powinna wyglądać ewidencja w nowym układzie i jak mamy sporządzić rachunek zysków i strat - w wariancie kalkulacyjnym czy może lepiej będzie przejść na wariant porównawczy?


rada


Prowadzenie pełnego rachunku kosztów wiąże się z ewidencją kosztów na kontach zarówno zespołu 4, jaki i zespołu 5. Przy takim układzie kosztów nie stwarza problemu sporządzenie rachunku zysków i strat w wariancie porównawczym.


uzasadnienie


Księgowanie kosztów na kontach zespołu 4 i 5, a więc w układzie rodzajowo-kalkulacyjnym, stwarza znacznie szersze możliwości analizy i kontroli kosztów niż w przypadku prowadzenia kont kosztów jedynie w zespole 4. Przy czym więcej informacji o efektywności prowadzonej działalności uzyska się z rachunku zysków i strat sporządzonego w wariancie porównawczym.

Ewidencja kosztów równolegle w zespołach 4 i 5 polega na:

- ewidencji ponoszonych kosztów na kontach kosztów rodzajowych w korespondencji z odpowiednim kontem bilansowym, a następnie

- rozliczeniu ich w układzie kalkulacyjnym za pomocą konta 490 „Rozliczenie kosztów”.


W pytaniu znalazło się zagadnienie wydania materiałów z magazynu do produkcji. Rozchód materiałów księgujemy zgodnie z przyjętą metodą ewidencji (LIFO, FIFO, ceny przeciętnej, cen ewidencyjnych) następująco:

- najpierw na konto „Zużycie materiałów i energii” (konto zespołu 4) w korespondencji z kontem „materiały”,

- a następnie rozliczamy na konto „Koszty bezpośrednie produkcji podstawowej” (konto zespołu 5) i konto 490.

W ten sam sposób postępujemy z każdą kolejną kategorią kosztów, wybierając oczywiście odpowiednie konta kosztów rodzajowych i kalkulacyjnych (nie każdy koszt musi przecież dotyczyć działalności produkcyjnej).


Ewidencja kosztów równolegle na kontach rodzajowych i kalkulacyjnych pozwala nam dość łatwo wycenić wartość wyprodukowanych w danym okresie wyrobów gotowych. Kwoty kosztów bezpośrednich i pośrednich produkcji, zebrane na koncie „Koszty działalności produkcyjnej”, wyrażają wartość wytworzonych produktów gotowych oraz produkcji niezakończonej, jeżeli akurat taka wystąpiła. Przyjęcie do magazynu wyrobów gotowych polega na przeniesieniu wartości wytworzonych produktów z konta „Koszty działalności produkcyjnej” na konto „Wyroby gotowe”. Jeżeli po dokonanym księgowaniu na koncie „Koszty działalności produkcyjnej” pozostaje saldo, wtedy wyraża ono wartość produkcji w toku. Na koniec okresu może być ono przeksięgowane na konto „Produkcja niezakończona”, „Produkcja w toku”.

reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Kancelaria Adwokacka Ius Cogens

Pomoc prawna z zakresu prawa administracyjnego, cywilnego i gospodarczego

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »