Minimalne wynagrodzenie za pracę 2017 - koszty pracodawcy

• Koszty zatrudnienia przy minimalnym wynagrodzeniu - podatki i składki ZUS
• Zwolnienie z opłacania niektórych składek
• Wydatki niezwiązane z wynagrodzeniem
• Inne zmiany dotyczące minimalnego wynagrodzenia w 2017 r.

Minimalne wynagrodzenie w 2018 r. – od strony pracownika i pracodawcy

Koszty zatrudnienia przy minimalnym wynagrodzeniu - podatki i składki ZUS

Wysokość kosztów zatrudnienia zależy głównie od tego na jaką umowę zatrudniamy pracownika. Inny będzie koszt zatrudnienia pracownika na podstawie umowy o pracę a inny kiedy zatrudnimy go na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło.

Na umowie o pracę określa się kwotę brutto wynagrodzenia pracownika. Cała kwota brutto jest kosztem uzyskania przychodu pracodawcy w miesiącu należnym (przepracowanym) pod warunkiem, że wynagrodzenie zostanie wypłacone w terminie określonym przez przepisy Kodeksu Pracy.

Polecamy: Kodeks pracy 2018. Praktyczny komentarz z przykładami

Z tej kwoty są potrącane składki ZUS i podatek dochodowy. To co pozostanie po potrąceniach to wynagrodzenie netto wypłacane pracownikowi.

Potrącenia to:

• składka emerytalna– 9,76% (od kwoty brutto),
• składka rentowa – 1,50% (od kwoty brutto),
• składka chorobowa – 2,45% (od kwoty brutto),
• składka zdrowotna naliczona – 9,00% (od podstawy będącej kwotą brutto pomniejszoną o składki na wymienione wyżej ub. społeczne),
• podatek dochodowy: 18% (od podstawy będącej kwotą brutto pomniejszoną kwotę wolną, koszty uzyskania przychodu i o składki na wymienione wyżej ub. społeczne).

Oprócz kwoty brutto wynikającej z umowy, na pracodawcy ciąży obowiązek „dołożenia się” do składek na ubezpieczenie emerytalno – rentowe, oraz zapłacenia składek na Fundusz Pracy (FP), Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP), ubezpieczenia wypadkowego i ewentualnych składek na Fundusz Emerytur Pomostowych (FEP) (płaconych w wybranych branżach).

Wysokość składek jest następująca:

• składka emerytalna– 9,76% (od kwoty brutto),
• składka rentowa – 6,50% (od kwoty brutto),
• składka wypadkowa – 1,80% (od kwoty brutto),
• składka na FP – 2,45% (od kwoty brutto),
• składka na FGŚP – 0,10% (od kwoty brutto),
• składka na FEP – 1,50% (od kwoty brutto).

Koszty jakie ponosi pracodawca przy zatrudnianiu pracownika na podstawie umowy o pracę z wynagrodzeniem równym minimalnej – obecnie 2.000,00 zł brutto (przy podstawowych kosztach uzyskania – 111,25 zł).

    Kwota brutto – 2.000,00 zł
    Kwota kosztów uzyskania – 111,25 zł
    Kwota do opodatkowania – 1 615,00 zł
    Naliczona zaliczka na podatek – 244,37 zł
    Zaliczka na podatek odprowadzona do US – 111,00 zł
    Składka zdrowotna naliczona – 9,00% – 155,32 zł
    Składka rentowa (Ubezpieczony) – 1,50% – 30,00 zł
    Składka rentowa (Płatnik) – 6,50% – 130,00 zł
    Składka emerytalna (Ubezpieczony) – 9,76% – 195,20 zł
    Składka emerytalna (Płatnik) – 9,76% – 195,20 zł
    Składka chorobowa (Ubezpieczony) – 2,45% – 49,00 zł
    Składka wypadkowa (Płatnik) – 1,80% – 36,00 zł
    Składka na FP (Płatnik) – 2,45% – 49,00 zł
    Składka na FGŚP (Płatnik) – 0,10% – 2,00 zł
    Kwota netto – 1 459,48 zł

Przypominamy, że pracodawca finansuje część składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz składkę wypadkową, Fundusz Pracy i składkę na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Przy wynagrodzeniu 2.000,00 zł brutto będzie to:
   -  składka na ubezpieczenie emerytalne w wysokości 9,76% *2.000,00 zł = 195,20 zł,
    - składka na ubezpieczenie rentowe w wysokości 6,50% *2.000,00 zł = 130,00 zł,
   -  składka na ubezpieczenie wypadkowe w wysokości 1,80% * 2.000,00= 36,00 zł,
   -  składka na Fundusz Pracy – 2.000,00 * 2,45% = 49,00 zł,
    - składka na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych – 2.000,00 zł * 0,10% = 2,00 zł.

Suma dodatkowych obciążeń to 412,20 zł.
Koszt całkowity: 2 412,20 zł.

Zwolnienie z opłacania niektórych składek

W niektórych przypadkach pracodawca jest zwolniony z opłacania składki na FP i FGŚP. Zwolnienie to przysługuje w takich przypadkach jak:

    1. zatrudnimy kobietę powyżej 55 roku życia oraz mężczyznę powyżej 60 roku życia to takie osoby są zwolnione z opłacania tych składek. Zwolnienie to obowiązuje niezależnie od tytułu ubezpieczenia, czyli w przypadku umowy o pracę, umowy zlecenie, jak i w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej. Jest to zwolnienie bezterminowe i przysługuje od pierwszego dnia miesiąca po ukończeniu 55 lub 60 lat.

    2. zatrudnimy pracownika powyżej 50 roku życia na podstawie umowy o pracę w przypadku gdy przed zatrudnieniem, osoba taka widniała w ewidencji bezrobotnych powiatowego urzędu pracy przez okres co najmniej 30 dni. Jest to zwolnienie które dotyczy wyłącznie umowy o pracę i przysługuje jedynie przez 12 miesięcy od pierwszego dnia miesiąca po zawarciu umowy o pracę.

    3. zatrudnimy pracowników powracających z urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego w okresie 36 miesięcy począwszy od pierwszego miesiąca po powrocie z urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego. Zwolnienie to dotyczy wyłącznie umowy o pracę i przysługuje przez 36 miesięcy od pierwszego dnia następującego po tym, w którym pracownik wrócił z urlopu.

Polecamy: Monitor prawa pracy i ubezpieczeń

Serwis Kadry

I jeszcze jedna ważna rzecz:
Pracodawca nie musi opłacać składki na FGŚP za zatrudnionych członków rodziny. Dotyczy to:

• małżonka pracodawcy,
• dzieci (własnych, drugiego małżonka i przysposobionych),
• rodziców, macochy i ojczyma oraz osób przysposabiających, a także rodzeństwa, wnuków,
• dziadków, zięciów, synowych, bratowych, szwagierek i szwagrów oraz osób wykonujących pracę zarobkową w gospodarstwie domowym.

---

Wydatki niezwiązane z wynagrodzeniem

Oprócz kosztów takich jak wynagrodzenie, podatki czy składki na ubezpieczenia pracodawca ponosi oczywiście koszty związane z badaniami lekarskimi wstępnymi czy okresowymi pracownika, szkoleniem bhp, wyposażeniem i utrzymaniem stanowiska pracy pracownika (np. wyposażenie biura, zakup programu komputerowego czy fachowej literatury) oraz zapewnieniu mu, na niektórych stanowiskach pracy, odzieży roboczej czy napojów a także niezbędnych narzędzi do pracy.

Inne zmiany dotyczące minimalnego wynagrodzenia w 2017 r.

Od dnia 1.01.2017 r. został uchylony art. 6 ust. 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 10.10.2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę określający wysokość wynagrodzenia pracownika w okresie jego pierwszego roku pracy na poziomie nie niższym niż 80% wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę. Do końca 2016 roku pracownik w pierwszym roku pracy musiał otrzymać co najmniej 80 proc. płacy minimalnej. Po zmianach w 2017 roku wszyscy pracownicy, niezależnie od stażu pracy będą otrzymywać minimalne wynagrodzenie w jednakowej, pełnej wysokości. Zarówno te osoby podejmujące pracę po raz pierwszy jaki i te już pracujące.

Następna zmiana dotyczy tego, że od 1.01.2017 r. przy obliczaniu wysokości wynagrodzenia pracownika nie będzie uwzględniany dodatek do wynagrodzenia za pracę w porze nocnej. A to oznacza, że pracownik pobierający minimalne wynagrodzenie, który otrzymał dodatek za pracę w nocy, otrzyma wyższe wynagrodzenie niż pracownik, który także otrzymuje wynagrodzenie minimalne, ale w nocy nie pracował.

Należy tutaj zaznaczyć, że w art. 6 ust 5 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, znajduje się zamknięty katalog wyłączeń, który wcześniej już nie uwzględniał przy obliczaniu wysokości wynagrodzenia nagród jubileuszowych, odpraw pieniężnych przysługujących pracownikowi w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy oraz wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych.

Małgorzata Michalak – ifirma.pl