| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Poradniki > Jak ujmować rezerwy w księgach rachunkowych

Jak ujmować rezerwy w księgach rachunkowych

Ustawa o rachunkowości zobowiązuje jednostkę do tworzenia rezerw na pewne lub o dużym stopniu prawdopodobieństwa przyszłe zobowiązania. Jednak ich powstanie musi wynikać z prawnego lub zwyczajowego obowiązku. Ma to na celu zabezpieczenie jednostki przed pewnym ryzykiem gospodarczym.

Tak. Rezerwy na likwidację szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu stanowią jeden z przykładów zobowiązań jednostek zajmujących się wydobywaniem surowców, zakładów chemicznych czy elektrowni atomowych. Rezerwy to zobowiązania, których termin wymagalności lub kwota nie są pewne. A to oznacza, że sporządzający sprawozdanie finansowe musi ustalić, czy zobowiązanie istnieje na dany moment bilansowy, a następnie opracować metodę szacunku jego wartości.
Najwięcej problemów rodzi pytanie o to, czy na dany moment bilansowy zobowiązanie istnieje. Szukającym na nie odpowiedzi radziłabym sięgnąć do definicji zobowiązania. Zgodnie z ustawą o rachunkowości, która zbieżna jest tu z Międzynarodowym Standardem Rachunkowości nr 37 „Rezerwy, zobowiązania warunkowe i aktywa warunkowe”, zobowiązanie to wynikający z przeszłych zdarzeń obowiązek wykonania świadczenia o wiarygodnie określonej wartości, które spowoduje wykorzystanie już posiadanych lub przyszłych aktywów jednostki.
Rozpatrując istnienie zobowiązania z tytułu szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu należy ustalić, czy w przeszłości miało miejsce zdarzenie powodujące zobowiązanie. Jest tak, jeżeli jednostka już spowodowała szkodę – np. dokonała odwiertów lub rozpoczynając działalność doprowadziła do skażenia urządzeń czy gruntów. Nie możemy natomiast mówić o istnieniu zobowiązania w związku z potencjalnymi zniszczeniami środowiska, do jakich prowadzić może nasza działalność.
Kolejnym elementem decydującym jest to, czy zdarzenie, które miało miejsce, spowoduje obowiązek wykonania świadczenia. MSR nr 37 zdarzenie takie nazywa obligującym. Zdarzenie obligujące ma miejsce, jeżeli: wypełnienie obowiązku może być wyegzekwowane na drodze prawnej oraz w przypadku zwyczajowo oczekiwanego obowiązku, gdy stwarza on uzasadnione oczekiwanie stron trzecich, że jednostka wywiąże się z tego obowiązku.
Nawiązując do powyższych punktów, obowiązek rekultywacji w przypadku władających powierzchnią ziemi, którzy doprowadzili do jej zanieczyszczenia lub zmiany ukształtowania terenu, wynika z ustawy Prawo ochrony środowiska.
Jeżeli ustalimy, że zobowiązanie istnieje, należy oszacować jego wartość. MSR nr 37 mówi, że rezerwa powinna odzwierciedlać najbardziej właściwy szacunek nakładów niezbędnych do wypełnienia obowiązku obecnego na dzień bilansowy. O ile skutek zmian wartości pieniądza w czasie jest istotny, szacunek taki powinien odpowiadać bieżącej wartości nakładów. W przypadku działalności prowadzącej do powstania szkód w środowisku naturalnym, czyli np. wydobycia, likwidacja tych szkód następuje często w długim horyzoncie czasowym. W związku z tym, w praktyce, szacując zobowiązanie, wydatki związane z likwidacją takich szkód należy zazwyczaj dyskontować. Kluczowy jest tu dobór stopy dyskontowej. Powinna ona odzwierciedlać zmiany wartości pieniądza w czasie, oparte na bieżącej ocenie rynku oraz ryzyko związane konkretnie z danym składnikiem zobowiązania.
reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

KasperskyLab

Ochrona przed zagrożeniami IT

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »