| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Porady prawne > Kiedy należy dokonywać wyceny składników majątku wyrażonych w walutach obcych i jakie składniki podlegają tej wycenie

Kiedy należy dokonywać wyceny składników majątku wyrażonych w walutach obcych i jakie składniki podlegają tej wycenie

Jak często trzeba dokonywać wyceny składników majątku wyrażonych w walutach obcych i jakie składniki podlegają tej wycenie? W jaki sposób powinno się dokonać wyceny? Jaką wartość waluty należy przyjąć jako historyczną (punkt odniesienia) do wyceny?

RADA
Wycena składników majątku, a także źródeł jego finansowania powinna mieć miejsce nie rzadziej niż na koniec roku obrotowego. Wycenie podlegają tylko następujące pozycje bilansowe w walutach obcych:
• należności,
• zobowiązania,
• waluty w kasie i na rachunkach bankowych,
• kredyty i pożyczki.
Efektem wyceny (na dzień bilansowy) jest powstanie niezrealizowanych różnic kursowych, które prezentujemy jako koszt lub przychód z wyceny bilansowej. Różnice te zmieniają nam wartość danej pozycji aktywów lub pasywów prezentowaną w bilansie. Istnieją praktycznie dwa sposoby księgowania różnic kursowych – bezpośrednio na kontach aktywów lub pasywów albo za pomocą kont korygujących. Składniki bilansowe wyceniamy posługując się ich wartością historyczną, czyli wartością na dzień nabycia środków pieniężnych, powstania zobowiązania lub należności oraz wpływu na rachunek kwoty pożyczki czy kredytu.

UZASADNIENIE
Nie rzadziej niż na dzień bilansowy jednostka jest zobowiązana do wyceny składników aktywów i pasywów wyrażonych w walutach obcych. Wycena taka ma zbliżyć wartość tych pozycji do ich wartości realnej. Kursem wyceny jest zawsze średni kurs NBP ogłaszany w dniu wyceny, czyli w większości przypadków 31 grudnia. Przeszacowania dokonujemy obliczając różnicę między wartością historyczną składnika bilansu a jego wartością po średnim kursie NBP.

Przykład 1
Wartość historyczna kasy walutowej w euro – 4000 zł,
Ilość euro w kasie na dzień bilansowy – 1000 euro,
Kurs euro na dzień bilansowy – 3,8598 zł,
Wartość kasy walutowej w euro na dzień bilansowy – 1000 × 3,8598 = 3859,80 zł,
Powstały koszt finansowy – 4000 – 3859,80 = 140,20 zł.
1. Księgowanie bezpośrednio na kontach aktywów:
– różnice z wyceny
Wn „Koszty finansowe”,
– wycena
Ma „Gotówka w kasie EUR”.
2. Księgowanie za pomocą kont korygujących:
– różnice z wyceny
Wn „Koszty finansowe”,
Ma „Różnice kursowe na dzień bilansowy dotyczące gotówki” – konto korygujące

W pierwszym przypadku zmniejszyliśmy bezpośrednio wartość wycenianych aktywów. Konto „Gotówka w kasie” prezentuje teraz wartość wycenioną na dzień bilansowy. W drugim przypadku różnicę zaksięgowaliśmy na koncie korygującym do konta „Gotówka w kasie EUR”. Taki sposób księgowania służy zachowaniu wartości historycznej gotówki w kasie. Oczywiście przy prezentacji w bilansie oba konta (konto główne i korygujące) rozpatrujemy łącznie. W omawianym przypadku w bilansie zaprezentujemy tylko 3859,80 zł z konta „Gotówka w kasie EUR”.
reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Kancelaria Radcy Prawnego Macieja Kaflińskiego

specjalizuje się w prawie cywilnym, handlowym gospodarczym i finansowym

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »