Źródło: Biuletyn Rachunkowości nr 10 z dnia 2008-05-15
Spółka jawna dzierżawiła budynek biurowy, w którym poczyniła nakłady inwestycyjne, amortyzowane jako inwestycje w obcych środkach trwałych. Obecnie spółka kupiła ten budynek. Środki częściowo pochodziły z kredytu inwestycyjnego. Firma zamierza przyjąć budynek do używania jako środek trwały. W jaki sposób określić jego wartość początkową?
rada
Jednostka, po nabyciu środka trwałego, na który uprzednio poniosła nakłady na ulepszenie, powinna nadal amortyzować inwestycję w obcym środku trwałym, a nabyty środek przyjąć do ewidencji w cenie nabycia jako odrębny składnik majątku.
uzasadnienie
Inwestycje w obcych środkach trwałych polegają na przystosowaniu obcych środków trwałych do własnych potrzeb spółki w wyniku np. ich adaptacji lub modernizacji. Ustawa o rachunkowości nie zawiera definicji inwestycji w obcych środkach trwałych. Dlatego do ustalenia ich wartości mają zastosowanie ogólne zasady obowiązujące dla środków trwałych.
Od momentu przyjęcia do używania inwestycja w obcym środku trwałym stanowi odrębny składnik majątku, podlegający amortyzacji na zasadach określonych w ustawie. Inwestycje w obcych środkach trwałych podlegają zaewidencjonowaniu w księgach podatnika tak jak wszystkie pozostałe środki trwałe. Są one więc składnikami majątku trwałego wykazanymi w osobnych pozycjach w ewidencji środków trwałych, niezależnie od posiadanego prawa własności oraz przewidywanego okresu używania.
W przypadku nabycia na własność środka trwałego, na który uprzednio poniesiono nakłady na ulepszenie, spółka nadal powinna amortyzować inwestycję w obcym środku trwałym, według pierwotnie ustalonych zasad, a kupiony środek odrębnie przyjąć do ewidencji w cenie nabycia.
W literaturze przedmiotu można jednak spotkać się z odmiennym poglądem sugerującym, że w takiej sytuacji spółka powinna powiększyć wartość początkową nabytego środka trwałego o niezamortyzowaną wartość nakładów inwestycyjnych poczynionych na ten środek trwały, tj. do wartości nabycia środka trwałego dodać wartość nakładów na ulepszenie środka trwałego pomniejszonych o wartość umorzenia. Takie podejście wynika stąd, że uznaje się, iż po nabyciu jest to już środek własny jednostki. W takim przypadku przeprowadzona inwestycja w obcym środku trwałym przestaje mieć rację bytu i nie powinna funkcjonować jako odrębny środek trwały.
