| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Vademecum > Standardy rachunkowości > Nieruchomości inwestycyjne - według Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej

Nieruchomości inwestycyjne - według Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej

Jak rozróżnić nieruchomości wykorzystywane na własne potrzeby od nieruchomości klasyfikowanych do kategorii inwestycyjnych według Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej? Jakie modele wyceny można zastosować w odniesieniu do nieruchomości inwestycyjnych i jak wpłynie to na obraz sytuacji majątkowej i finansowej prezentowanej w sprawozdaniu finansowym jednostki gospodarczej?

Podsumowując powyższe rozważania, do nieruchomości inwestycyjnych zalicza się między innymi:
• grunty utrzymywane w posiadaniu ze względu na spodziewany, długoterminowy wzrost ich wartości,
• budynki, które nie są wykorzystywane przez daną jednostkę, przeznaczone do oddania w leasing operacyjny.
Do nieruchomości inwestycyjnych nie będą z kolei zaliczane m.in.:
• budynki i budowle w trakcie budowy; do czasu przyjęcia ich do wykorzystywania wykazywane są w pozycji „Środki trwałe w budowie”,
• budynki, w których lokale nie są użytkowane przez jednostkę, lecz wynajmowane, niemniej jednak wraz z wynajmem jednostka gospodarcza świadczy znaczące usługi,
• grunty i wzniesione na nich budynki lub lokale, stanowiące przedmiot bieżącej działalności i przeznaczone na sprzedaż, np. w działalności developerskiej; koszty poniesione na budowę takich nieruchomości rozliczane są zgodnie z zasadami dotyczącymi rozliczania długoterminowych umów o usługi budowlane.
Klasyfikacja do kategorii nieruchomości inwestycyjnych - aspekty praktyczne
W praktyce gospodarczej zdarza się, że część nieruchomości (np. jedno czy dwa piętra budynku) wykorzystywane są przez jej właściciela na własne potrzeby. Pozostała część służy pozyskiwaniu przychodów z czynszów lub jest utrzymywana ze względu na przyrost wartości rynkowej. W takiej sytuacji części składowe powinny zostać odrębnie wykazane w oddzielnych pozycjach bilansowych (odpowiednio jako środki trwałe oraz nieruchomości inwestycyjne) tylko wtedy, gdy mogą one zostać wydzielone i odrębnie sprzedane lub odrębnie oddane w leasing finansowy. W przeciwnym razie nieruchomość taka klasyfikowana jest zwykle do środków trwałych. Wyjątek stanowi sytuacja, gdy jedynie nieznaczna część nieruchomości wykorzystywana jest na własne potrzeby jej właściciela (np. w produkcji, dostawach towarów, przy świadczeniu usług lub czynnościach administracyjnych). Zasady klasyfikacji przedstawiono poniżej.
Kliknij aby zobaczyć ilustrację.

Przy ocenie przesłanek mających na celu zapewnienie prawidłowej klasyfikacji składnika aktywów w sprawozdaniu finansowym (środki trwałe lub nieruchomości inwestycyjne) należy mieć na uwadze także nadrzędne zasady rachunkowości, w tym zasadę przewagi treści ekonomicznej nad formą prawną. W praktyce może się bowiem zdarzyć, że jednostka gospodarcza udostępniająca nieruchomość stronie trzeciej świadczy jednocześnie dodatkowe usługi. Przykładem mogą być usługi dotyczące ochrony i utrzymania obiektu, świadczone przez właściciela na rzecz najemców. Zgodnie z nadrzędną zasadą przewagi treści ekonomicznej nad formą prawną, powyższy składnik aktywów będzie zaliczony do nieruchomości inwestycyjnych jedynie w sytuacji, gdy usługi te nie są znaczące z punktu widzenia całej transakcji najmu. W przeciwnym przypadku, ze względu na znaczący zakres dodatkowo świadczonych usług, nieruchomość traktuje się jako zajmowaną przez właściciela i zalicza do kategorii środków trwałych. Przykładem mogą być np. znaczące co do wartości usługi zarządzania hotelem, świadczone przez właściciela nieruchomości hotelowej.
reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Ewelina Stobiecka

Radca prawny, Partner zarządzający kancelarii e|n|w|c

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »