| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Zmiany prawa > Prawne podsumowanie lutego 2013 r.

Prawne podsumowanie lutego 2013 r.

Najnowsze zmiany w polskich przepisach prawnych z zakresu regulacji dotyczących funduszy inwestycyjnych, prawa zamówień publicznych oraz radiofonii i telewizji, które weszły w życie w lutym 2013 r., jak również ostatnio opublikowane orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz decyzje Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.


ORZECZNICTWO SĄDU NAJWYŻSZEGO


W dniu 8 lipca 2011 r. Sąd Najwyższy (dalej „SN”) wydał wyrok (sygn. akt IV CSK 665/2010), w którym stwierdził, że usługodawca świadczący drogą elektroniczną usługi polegające na umożliwieniu bezpłatnego dostępu do utworzonego przez siebie portalu dyskusyjnego nie ma obowiązku zapewnienia możliwości identyfikacji usługobiorcy dokonującego wpisu na takim portalu.

SN wskazał, że według przepisów z ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2002 r. Nr 144 poz. 1204, ze zm.) odpowiedzialność usługodawcy za naruszenie cudzych dóbr osobistych ma miejsce jedynie wtedy, gdy usługodawca zdaje sobie sprawę, że wpisy umieszczane w jego portalu naruszają cudze dobro osobiste i nie usunął niezawołczenie takiego wpisu. SN zaznaczył, że usługodawca świadczący usługę nieodpłatnego udostępniania portalu dyskusyjnego nie jest zobowiązany tak zorganizować dostęp do tego portalu, by możliwe było ustalenie danych osobowych osób umieszczających na nim wpisy. Zdaniem SN takiego obowiązku nie można wywieźć z zasad ogólnych, gdyż zasadą powszechnie przyjętą przy tego rodzaju usługach jest właśnie anonimowość usługobiorców korzystających z portali dyskusyjnych.


ORZECZNICTWO NACZELNEGO SĄDU ADMINSTRACYJNEGO


W dniu 29 lutego 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej „NSA”) wydał wyrok, w którym stwierdził, że wniesienie know-how aportem do spółki komandytowej przez komandytariusza, który nie jest podatnikiem VAT i nie prowadzi działalności gospodarczej, jest czynnością opodatkowaną (sygn. akt I FSK 704/11).

NSA podkreślił, że wniesienie know-how aportem do spółki komandytowej jest czynnością polegającą na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zdaniem WSA, wniesienie aportem know-how przez komandytariusza do spółki komandytowej stanowi prowadzenie działalności gospodarczej, ponieważ działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Takie wykorzystanie wartości niematerialnych i prawnych ma miejsce także w przypadku wniesienia do spółki komandytowej wkładu niepieniężnego w postaci know-how. Tym samym NSA orzekł, że wniesienie aportu w postaci know-how stanowi wykorzystanie w sposób ciągły wartości niematerialnych i prawnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w spółce prawa handlowego, a przez to mieści się w definicji działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.).


DECYZJE PREZESA URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI i KONSUMENTÓW


W dniu 13 marca 2012 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej „Prezes UOKiK”) wydał decyzję dotyczącą stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów przez przedsiębiorcę zajmującego się sprzedażą wyrobów w postaci: materacy do masażu, nakładek rehabilitacyjnych na materace oraz naczyń kuchennych (Decyzja Nr RPZ 2/2012).

Wydając Decyzję, Prezes UOKiK podkreślił m.in., że postanowienie wzorca umowy sprzedaży o treści: „Wszelkie dodatkowe ustalenia poczynione w formie ustnej pomiędzy Kupującym a Reprezentantem a będące w sprzeczności z treścią niniejszej umowy są nieważne i nie rodzą żadnych skutków prawnych” jest zbieżne z postanowieniami wpisanymi do rejestru niedozwolonych postanowień umownych. Prezes UOKiK wskazał jednocześnie, że Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wielokrotnie uznawał za niedozwolone klauzule, które w sposób niezgodny z prawem wyłączały lub istotnie ograniczały odpowiedzialność przedsiębiorcy w związku z działaniami (zaniechaniami) jego agentów (osób, którym powierzał wykonanie usługi).

Maciej Szulikowski

radca prawny i partner zarządzający

M. Szulikowski i Partnerzy Kancelaria Prawna

reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Grzegorz Musolf

ekspert z zakresu podatków i ceł

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »