Metoda degresywna amortyzacji

Zgodnie z art. 16k ust. 1 i 2 ustawy o CIT podatnicy w przypadku środków trwałych określonych powyżej, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych przy zastosowaniu stawek amortyzacji określonych w wykazie, powiększonych o współczynnik nie wyższy niż 2,0.

Jednocześnie w odniesieniu do przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą na terenach o szczególnie wysokim stopniu bezrobocia, zagrożonych recesją lub degradacją społeczną ustawodawca określił preferencje podatkowe w postaci możliwości amortyzowania użytkowanych środków trwałych w krótszym okresie aniżeli wynikający z zasad ogólnych, przy zastosowaniu współczynnika o wartości maksymalnej 3,0.

Jest to jednakże możliwość czysto hipotetyczna, ponieważ w chwili obecnej nie ma rozporządzenia Rady Ministrów, które określałoby takie tereny.

Ostatnio obowiązujące w tej kwestii rozporządzenie Rady Ministrów z 21 grudnia 1999 r. w sprawie określenia powiatów (gmin) zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym (Dz.U. Nr 110, poz. 1264 z późn. zm.) przestało obowiązywać 1 stycznia 2006 roku, na mocy art.149 ust.2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.).

Jak amortyzować najkorzystniej

Metoda liniowa amortyzacji

Metoda indywidualna amortyzacji

Sposób dokonywania odpisów amortyzacyjnych przy zastosowaniu metody degresywnej przebiega przy zastosowaniu następujących zasad:

1. podwyższone stawki amortyzacji w czasie trwania okresu amortyzacji stosuje się do wartości początkowej pomniejszonej w każdym następnym roku podatkowym o sumę odpisów dokonanych w latach poprzednich;

2. od początku roku podatkowego, w którym wartość dokonanego odpisu byłaby niższa niż dokonana przy zastosowaniu metody liniowej, amortyzacji dokonuje się zgodnie z zasadami właściwymi dla metody liniowej.

Klasyfikacja Śródków Trwałych (KŚT)