Nierzetelność pkpir a zeznania świadków

Opis przykładu takiej sytuacji znajdziemy w uzasadnieniu do wyroku WSA w Lublinie z 21 kwietnia 2010 r. (sygn. akt I SA/Lu 806/09). Z zeznań świadków wynikało, że podatnik osiągnął z tytułu transakcji sprzedaży samochodów kwoty inne niż wynikające z podatkowej księgi przychodów i rozchodów.

Pomimo wezwań podatnik nie wyjaśnił przyczyny rozbieżności między cenami samochodów na fakturach, a kwotami faktycznie otrzymanymi gotówką lub za pośrednictwem banku (brak dowodów kasowych KP i KW).

Organy podatkowe ustaliły w oparciu o zeznania świadków, że z tytułu sprzedaży samochodów na ich rzecz, nie zaewidencjonowano w podatkowej księdze przychodów w kwocie 131 692, 83 zł.

Procentowy udział pominiętych przychodów w stosunku do wykazanych w księdze stanowił 13,79 %. Stwierdzenie takie pociągnęło za sobą konsekwencję w postaci konieczności uznania, że podatkowa księga przychodów i rozchodów za 2005 r. była prowadzona nierzetelnie. W efekcie została pominięta jako dowód w postępowaniu podatkowym (zgodnie z art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej).

Organ odwoławczy w protokole kontroli oraz uzasadnieniu decyzji organu I instancji zawarł ocenę ksiąg podatkowych i opis w jakim zakresie i z jakich powodów zostały uznane za nierzetelne (zgodnie z art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej).

W ocenie organu odwoławczego nierzetelność podatkowych ksiąg przychodów i rozchodów, potwierdzają zeznania świadków, którzy przyznali, że zapłacili cenę wyższą niż na fakturze i byli w stanie potwierdzić swoje zeznania np. umowami kredytowymi na zakup samochodu.

Polecamy: serwis VAT

Polecamy: serwis Koszty

Środki z kredytów były przelewane w całości, bądź w części na konto podatnika. W przypadku wpłat częściowych pozostała część była wypłacana w gotówce (bez wystawienia dowodu KP). Sąd potwierdził prawidłowość postępowania organów podatkowych.