Ze względu na wejście w życie nowych przepisów RODO zmieniliśmy sposób
logowania do produktu i sklepu internetowego, w taki sposób aby chronić dane
osobowe zgodnie z najwyższymi standardami.
Prosimy o zmianę dotychczasowego loginu na taki, który będzie adresem
e-mail.
Jednostka świadcząca usługi medyczne zmieniła lokal biurowy na większy. W starym lokalu poniosła wydatki inwestycyjne (traktowane jako inwestycje w obcym środku trwałym), które nie zostały w pełni zamortyzowane do dnia zmiany lokalu. Czy jednostka może zaliczyć do kosztów podatkowych niezamortyzowaną wartość likwidowanej inwestycji w obcych środkach trwałych, jako że likwidacja nie wynika ze zmiany rodzaju wykonywanej działalności, lecz z rozwoju działalności ZOZ?
Odpowiedź
W tej sytuacji jednostka ponosi stratę podatkową. Nie ma bowiem możliwości pomniejszenia swojego dochodu o niezamortyzowaną część poniesionych wydatków inwestycyjnych. Nieumorzona część wartości inwestycji w obcym środku trwałym, która powstała w wyniku zamiany lokalu biurowego na większy, nie spełnia podstawowego warunku zaliczenia konkretnego wydatku do kosztów uzyskania przychodów. Zamiana lokalu powoduje, że nie występuje już związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy kosztami związanymi z umową zawartą z właścicielem lokalu a przychodami.
Uzasadnienie
Generalnym przepisem regulującym tę kwestię jest art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności. Przepis ten dotyczy likwidacji środków trwałych bezpośrednio związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą osoby prawnej. Jednak rzeczywiście przepis ten nie znajdzie tu zastosowania ze względu na to, że jednostka nie zmieniła rodzaju prowadzonej działalności.
Jako inwestycję w obcym środku trwałym należy rozumieć ogół kosztów poniesionych przez podatnika na przystosowanie obcego obiektu do stanu zdatnego do używania, w tym również wydatki poniesione na ulepszenie środków trwałych wykorzystywanych przez niego w działalności gospodarczej. Od następnego miesiąca po rozwiązaniu umowy, na podstawie której zajmowany był lokal (i po dokonaniu zwrotu przedmiotu umowy właścicielowi), podatnik zaprzestaje dokonywać odpisów amortyzacyjnych. W takiej sytuacji niezamortyzowana część inwestycji nie stanowi kosztów uzyskania przychodów zarówno jednorazowo, jak i w ogóle. Nie mamy w tym przypadku do czynienia ze stratą amortyzowanego środka trwałego, lecz z jego wydaniem (zwrotem) właścicielowi z mocy prawa.
Wobec powyższego w opisanej sytuacji jednostka ponosi stratę podatkową, gdyż nie ma możliwości pomniejszenia swojego dochodu o niezamortyzowaną część poniesionych wydatków inwestycyjnych. Po zakończeniu umowy z właścicielem lokalu jednostka nie będzie mogła dokonywać dalszych odpisów amortyzacyjnych, ponieważ odpisy te nie będą spełniały generalnej zasady wynikającej z treści art. 15 ust. 1 updop (poniesienia wydatków w celu osiągnięcia przychodów), gdyż lokal ten nie będzie już wykorzystywany w jej działalności gospodarczej.
Sytuacja taka wynika przede wszystkim z ograniczenia swobody kształtowania stawek amortyzacyjnych i wprowadzenia minimalnego okresu amortyzacji. Stosownie do art. 16j ust. 4 pkt 1 updop podatnicy mogą indywidualnie ustalać stawki amortyzacyjne od przyjętych do używania inwestycji w obcych środkach trwałych, z tym że dla inwestycji w obcych budynkach (lokalach) lub budowlach okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat. Mając na uwadze treść tego przepisu, należy stwierdzić, że jednostka, dokonując inwestycji w obcym budynku (lokalu), nie zamortyzuje w całości poniesionych wydatków inwestycyjnych w rzeczywistym okresie obowią- zywania umowy najmu trwającym mniej niż 10 lat. Po zmianie miejsca prowadzenia działalności i rozwiązaniu umowy jednostka nie ma możliwości dalszego amortyzowania pozostałej niezamortyzowanej części poniesionych nakładów.
W przypadku zwrotu obcego środka trwałego niezamortyzowane wydatki na inwestycje w obcym środku trwałym może zrekompensować tylko właściciel nieruchomości. Otóż jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą, wynajmujący – w braku odmiennej umowy – może według swojego wyboru albo zatrzymać ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej ich wartości w chwili zwrotu, albo zażądać przywrócenia stanu poprzedniego (art. 676 Kodeksu cywilnego). Zwrot ten – do wysokości stanowiącej różnicę między wartością początkową inwestycji w obcym środku trwałym a sumą dokonanych odpisów amortyzacyjnych, zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów – nie stanowi przychodu podatkowego (art. 12 ust. 4 pkt 6a updop).
PODSTAWY PRAWNE
• ustawa z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654; ost.zm. Dz.U. z 2005 r. Nr 183, poz. 1538)
• ustawa z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93; ost.zm. Dz.U. z 2005 r. Nr 172, poz. 1438)
Chcesz uniknąć błędów? Być na czasie z najnowszymi zmianami w podatkach? Zapisz się na nasz newsletter i otrzymuj rzetelne informacje prosto na swoją skrzynkę.
Zapisując się na newsletter wyrażasz zgodę na otrzymywanie treści reklam również podmiotów trzecich
Administratorem danych osobowych jest INFOR PL S.A. Dane są przetwarzane w celu wysyłki newslettera. Po więcej informacji
kliknij tutaj.
Potwierdź zapis
Sprawdź maila, żeby potwierdzić swój zapis na newsletter. Jeśli nie widzisz wiadomości, sprawdź folder SPAM w swojej skrzynce.
