| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Obrót gospodarczy > Finanse i inwestycje > Fundamenty nowoczesnego budżetowania

Fundamenty nowoczesnego budżetowania

Mimo wielkiego znaczenia przypisywanego budżetowaniu stale narasta krytyka dotycząca jego efektywności. W wyniku prowadzonej dyskusji powstają co raz to nowe koncepcje: od Better Budgeting poprzez Advanced Budgeting do Beyond Budgeting. Jedne z nich proponują stopniowe poprawianie budżetowania, inne zaś opowiadają się za jego całkowitym zniesieniem. Koncepcje te stanowią jednak tylko częściową odpowiedź na krytykowane ograniczenia klasycznego podejścia. Każdy bowiem, kto budował wie, że nowy dom nie powstaje przez pomalowanie, a tym bardziej zburzenie starego. Nowoczesne budżetowanie, jak nowy dom, potrzebuje solidnych fundamentów.

Wdrożenie systemu controllingu przynosi korzyści nie tylko dużym firmom

Fundament mapowania struktury organizacyjnej w codziennej praktyce Modern Budgeting oznacza przede wszystkim:

  • Planowanie top-down: Dzięki planowaniu od ogółu do szczegółu (top-down), które jest powiązane ze zdecentralizowanym planowaniem prowadzonym przez osoby odpowiedzialne za poszczególne centra kosztów czy obszary działalności, można w przypadku istotnych celów (takich jak przychody ze sprzedaży, koszty ogólne, zyskowność) zrezygnować z kolejnych rund negocjacyjnych oraz dodatkowych procedur planowania.
  • Umożliwienie korzystnych inicjatyw oddolnych (bottom-up): Zarząd powinien zawsze umożliwiać i ułatwiać wdrożenie korzystnych dla firmy inicjatyw oddolnych pod warunkiem istnienia stosownych argumentów i autoryzacji. Ma to na celu motywować pracowników w przypadkach, gdy osiągnięcie celów nadanych z góry jest niemożliwe (np. z uwagi na specyfikę regionu), a także umożliwiać firmie wykorzystanie szans, o których istnieniu kadra zarządzająca nie ma pojęcia (np. zmiany rynkowe). Jest to tym ważniejsze, im bardziej kierownictwo firmy jest oddalone od zadań operacyjnych i im mniej wie o specyfice rynku.
  • Uzupełnienie planu głównego poprzez plany cząstkowe: Poszczególne poziomy kontroli muszą być powiązane z hierarchią planowania (np. poziom korporacji, oddziału, fabryki). Powinny również uzupełniać się wzajemnie (np. określone fabryki zgrupowane w oddział, wszystkie oddziały tworzą korporację). Przyrostowa kalkulacja marży jest narzędziem zalecanym, jako że ułatwia efektywne rozdzielenie odpowiedzialności w planowaniu i konstruowaniu budżetów (koszty stałe są księgowane w blokach, gdzie są ponoszone, a nie rozrzucane na wszystkie oddziały/fabryki). Niezbędna jest jasna definicja kosztów stałych i zmiennych (w małych przedsiębiorstwach wystarczające będzie przypisanie kosztów do działów).
  • Alokowanie tylko istotnych kosztów ogólnych: Dla uproszczenia można zrezygnować z alokacji usług wewnętrznych lub alokować wyłącznie główne ich elementy bezpośrednio po zużyciu (zgodnie z zasadą 80-20). Ryczałtowy przydział kosztów ogólnych do centrów kosztów bez możliwości wpływu na nie przez kierowników tychże centrów prowadzi do demotywacji personelu i nie tworzy żadnej wartości dodanej. Zamiast tego lepiej jest uwzględnić duże bloki kosztów w wielostopniowej kalkulacji marży.
  • Projektowe „wyzwania” wobec pozostałych kosztów ogólnych: Grupy kosztów ponoszonych centralnie, a które nie są alokowane, muszą być analizowane regularnie w taki sposób, jakby były osobnymi projektami. W tym celu można wykorzystywać analizy procesów, wartości, ankiety wśród klientów wewnętrznych oraz zewnętrzne benchmarki.
reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Tax Care

Lider wśród biur księgowych dla mikro- i małych firm

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »