| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Poradniki > Koszty uzyskania przychodów rozliczane w czasie

Koszty uzyskania przychodów rozliczane w czasie

Koszty uzyskania przychodów to ważna pozycja w rozliczeniu każdego podatnika. Mimo stosunkowo nieskomplikowanej definicji podatkowej tego pojęcia zakwalifikowanie danego wydatku do kosztu nie jest już sprawą prostą. Jeszcze więcej trudności sprawiało firmom rozliczanie kosztów w czasie. Do końca ubiegłego roku ustawodawca nie rozróżniał wprost pojęcia kosztów pośrednich i bezpośrednich, co jeszcze bardziej komplikowało sprawę. Spory powstałe na tym tle często musiał rozstrzygać sąd administracyjny. Bogate orzecznictwo i wnioski w nim zawarte dotyczące rozliczania kosztów w czasie są cenną wskazówką zarówno dla podatników, jak i organów podatkowych. Znajomość linii orzeczniczej w tym zakresie pozwoli nie tylko na uniknięcie błędów, ale może stać się ważnym argumentem, gdy fiskus zakwestionuje zaliczenie danego wydatku do kosztu uzyskania przychodów.

SENTENCJA

Nie można twierdzić, że ustalając koszty związane z odzyskaniem nabytego wcześniej długu należy ustalać proporcje, mając na względzie wartość nominalną wierzytelności zakupionej przez stronę skarżącą do udziału odzyskanego długu.

WYROK

WSA w Warszawie z 30 września 2005 r., niepublikowany

SYGN. AKT III SA/Wa 1382/05

UZASADNIENIE

Podatnik spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w sierpniu 1999 roku nabyła wierzytelność jednej agencji wobec innej spółki z tytułu niespłaconej pożyczki o wartości nominalnej 7 500 tys. zł. Zapłaciła za nią 1 750 tys. zł. Na mocy ugody z listopada 1999 r. dłużniczka zobowiązała się spłacić wierzytelność w trzech ratach. Umorzone zaś zostały należne odsetki od wierzytelności oraz 50 proc. drugiej i trzeciej raty. W konsekwencji w 1999 roku skarżąca uzyskała przychód z wierzytelności w wysokości 850 tys. zł, w 2000 roku - 1 450 tys. zł oraz w 2001 roku - 1 875 tys. zł.

W zeznaniu za 1999 rok spółka nie uwzględniła przychodu w wysokości 850 tys. zł oraz wydatku na nabycie wierzytelności w wysokości 1 750 tys. zł. Rozliczenia transakcji dokonał w 2000 roku, wykazując dochód równy 550 tys. zł. Organy podatkowe kontrolując rok 2000 zakwestionowały takie rozwiązanie. W ich ocenie koszt nabycia wierzytelności, tj. 1 750 tys. zł, w całości stanowi koszt podatkowy 1999 roku. Wobec tego spółka zażądała stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 rok. Zaliczyła bowiem do kosztów uzyskania przychodów koszt nabycia wierzytelności w wysokości 1 750 tys. zł oraz zwiększyła przychody o 850 tys. zł.

Organ umorzył postępowanie w sprawie o stwierdzenie nadpłaty w przedmiocie podatku za 1999 rok W uzasadnieniu stwierdzono, że w lutym 2002 r. zostało wszczęte postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego spółki za 1999 rok, bowiem ujawniły się nowe okoliczności w sprawie.

Ostatecznie sprawa trafiła do sądu administracyjnego, i to nie jednokrotnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, do którego spółka zaskarżyła ponownie decyzję organu odwoławczego, stwierdził, że nie odpowiada ona prawu. Jak podkreślił na wstępie sąd, zmienność rozstrzygnięć podejmowanych przez organy podatkowe, przy tym samym stanie faktycznym i prawnym, narusza zasadę zaufania.

Sąd odniósł się do interpretacji art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. Zauważył że z treści tego przepisu wynika zasada współmierności kosztów i przychodów. Niemniej jednak nie w znaczeniu, jakie przyjmują organy podatkowe. O potrącalności kosztów w czasie decyduje data uzyskania przychodów, z którymi koszty te pozostawały w związku z przychodem. Ale nie można twierdzić, jak to uczyniono w zaskarżonej decyzji, że należy ustalać proporcje, mając na względzie wartość nominalną wierzytelności zakupionej przez stronę skarżącą (7 500 tys. zł) do udziału odzyskanego długu. W ocenie sądu przy ustalaniu kosztów podatkowych danego roku podatkowego należało brać pod uwagę wydatek poniesiony na zakup wierzytelności (1 750 tys. zł) oraz wartość udziału odzyskanego długu w danym roku podatkowym.

Zdaniem sądu właściwsze byłoby również użycie w miejsce proporcjonalna do udziału odzyskanego długu - sformułowania w tej części, która nie została spłacona. Ustawodawca nie posługuje się w treści art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. pojęciem proporcji. Użycie więc tego terminu przez organ odwoławczy sprawia, że zaskarżona decyzja budzi uzasadnione wątpliwości strony w zakresie zastosowania wyżej wskazanego przepisu prawa materialnego (art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p.), zważywszy na wcześniej zapadające w sprawie rozstrzygnięcia i czynności faktyczne.


OPINIA

 

DARIUSZ MALINOWSKI

doradca podatkowy w firmie KPMG

W komentowanym wyroku sąd odniósł się do kwestii uzasadnienia decyzji podatkowej, podkreślając wagę prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Pogląd sądu w tym zakresie należy podzielić w całej rozciągłości. Prawidłowe uzasadnienie decyzji podatkowej to takie, w którym organ podatkowy wyjaśnia przesłanki, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy i dla których wydał określone rozstrzygnięcie. Tylko przy tak skonstruowanym uzasadnieniu decyzji znajdzie realizację zasada przekonywania oraz zasada zaufania do organu podatkowego.

reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Fabryka Motywacji

Szkolenia, rekrutacja, coaching i mentoring, doradztwo HR, doradztwo biznesowe.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »