| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Podatki > Urząd Skarbowy > Kontrola skarbowa > Przepadek przedmiotów w prawie karnym skarbowym cz. 1

Przepadek przedmiotów w prawie karnym skarbowym cz. 1

Przepadek przedmiotów jest środkiem karnych zabezpieczającym, orzekanym zarówno przy przestępstwach i wykroczeniach skarbowych. Celem stosowania przepadku przedmiotów jest pozbawienie sprawcy środków, którymi się posługiwał przy popełnieniu czynu zabronionego, lub które były ściśle połączone z przedmiotem czynu, służyły do jego opakowania. Sprawca nie powinien uzyskać z czynu zabronionego żadnych korzyści.

Własność przedmiotu

Przedmiot jest własnością sprawcy wtedy, kiedy jest on jego jedynym właścicielem. W związku z tym, tak się nie stanie np. przy współwłasności. Kodeks jednak przewiduje, że przedmioty stanowiące przedmiot przestępstwa skarbowego podlegają przepadkowi, nawet jeśli nie były własnością sprawcy.

Inne osoby, mające określone prawa, roszczenia do przedmiotów przepadku, powinny zgłosić je (tzw. interwencja) do momentu rozpoczęcia przewodu sądowego w I instancji, czyli odczytania przez oskarżyciela aktu oskarżenia. Uwzględnienie zgłoszenia powoduje wyłączenie przepadku przedmiotu (niemożliwości orzeczenia przepadku) ale sąd może nakazać sprawcy uiszczenie jego równowartości pieniężnej.

Jeżeli osoby te nie zgłoszą interwencji, to mogą dochodzić swoich roszczeń po prawomocnie orzeczonym przepadku, ale tylko za pomocą powództwa o bezpodstawne wzbogacenie przeciwko Skarbowi Państwa.

Narzędzia służące do popełnienia przestępstwa a nienależące do sprawcy, mogą (w zależności od decyzji sądu) ulec przepadkowi tylko po spełnieniu określonych dodatkowych wymogów.

Należy do nich wykazanie, że właściciel rzeczy lub inny uprawniony do dysponowania nią, który nie był współuczestnikiem przestępstwa, na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, przewidywał (lub mógł przewidzieć), że przedmioty te mogą służyć do jego popełnienia.

Wyłączenie obowiązku orzekania przepadku przedmiotów

1. Przepadek nie jest orzekany, gdy przedmiot przestępstwa jest własnością innej osoby, a sprawca uzyskał go popełniając przestępstwo lub wykroczenie, np. dokonał kradzieży. Dotyczy to przedmiotu, który pochodzi bezpośrednio czynu zabronionego.

2. Sąd ma obowiązek nie orzekania przepadku, jeżeli byłoby to niewspółmierne do wagi przestępstwa skarbowego. Poddaje to ocenie i rozważa wzajemną relację wagi, znaczenia czynu i samej wartości przedmiotu np. niska wartość skradzionej rzeczy.

3. Ponadto sąd ma ten sam obowiązek, gdy należność publicznoprawna (np. podatek, cło) już została uiszczona. Już, czyli przed wydaniem orzeczenia. Jednak nie dotyczy to sytuacji, gdy:

a) uregulowana należność jest niewspółmiernie niska w porównaniu do kwoty równowartości pieniężnej przedmiotu przepadku,

b) dotyczy rzeczy, którą dysponowanie jest zabronione (np. narkotyki),

c) przepadek dotyczy przedmiotu specjalnie przystosowanego do popełnienia czynu zabronionego (np. środka transportu ze specjalnymi skrytkami).

Orzeczenie przepadku powoduje zwolnienie od uiszczenia nieuregulowanej należności publicznoprawnej związanej z przedmiotem przepadku.

Sąd, orzekając przepadek przedmiotów (w szczególności napojów alkoholowych, kosmetyków lub produktów leczniczych), może zarządzić ich zniszczenie w całości albo w części, jeżeli:

- sprzedaż tych przedmiotów jest niemożliwa, znacznie utrudniona lub nieuzasadniona

-  przedmioty te nie odpowiadają warunkom dopuszczenia do obrotu w kraju, określonym w odrębnych przepisach.

Sąd, przy orzeczeniu przepadku wyrobów tytoniowych, ma jednocześnie obowiązek zarządzenia ich zniszczenia. Koszty zniszczenia zawsze ponosi sprawca czynu.

Ściągnięcie równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów

Gdy orzeczenie przepadku jest w całości albo w części niemożliwe, sąd orzeka ściągnięcie równowartości pieniężnej przedmiotów przepadku, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów opisanych w powyższym punkcie 4.

Przepadek nie jest możliwy ze względów:

- prawnych (np. uwzględnienie interwencji),

- faktycznych (np. przedmiot został zniszczony, zgubiony, ukryty).

Nie ma znaczenia, czy niemożności spowodowana jest świadomym czy nieświadomym zachowaniem sprawcy, czy też przyczynami niezależnymi, np. klęski żywiołowe.

Wysokość równowartości przedmiotu przepadku powinna obejmować tylko wartość konkretnych przedmiotów i być ustalana według istniejących cen rynkowych (z uwzględnieniem zużycia przedmiotu).

Jeżeli równowartości nie można dokładnie określić, podaje się ją w przybliżeniu. Gdy sprawca, jeszcze przed powstaniem niemożności orzeczenia przepadku, odniósł z danego przedmiotu korzyści, możliwe jest orzeczenie dodatkowo przepadku korzyści majątkowej.

Gdy  przestępstwo popełniło kilka osób, obowiązek zapłaty równowartości obciąża wszystkich solidarnie.

Wskazana równowartość, z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia, należy się Skarbowi Państwa, i ściągana jest jako jego należność.

reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Jarosław Ziółkowski

Doradca podatkowy

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »