Kiedy ująć w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych znaki towarowe w procedurze rejestracji

Tak wynika z wyroku WSA w Warszawie z 25 maja 2016 r. (sygn. III SA/Wa 1548/15).

Sprawa dotyczyła spółki będącej spółką zależną innej spółki (jej udziałowca). Udziałowiec wniósł aportem do spółki swoje przedsiębiorstwo. Aport objął składniki majątkowe wykazane w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych udziałowca, jak i składniki majątkowe niewykazane w tej ewidencji. Zgodnie ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie wartość rynkowa składników aportu, które nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych, stanowić będzie ich wartość początkową dla celów amortyzacji podatkowej. Ponadto w razie zbycia tych składników, kosztem uzyskania przychodu spółki będzie ich wartość początkowa z dnia wniesienia aportu, pomniejszona o dokonane przez spółkę do dnia sprzedaży odpisy amortyzacyjne. W przypadku zarejestrowanych znaków, spółka zaklasyfikowała te znaki jako wartości niematerialne i prawne oraz wprowadziła je do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, znaki te podlegają obecnie amortyzacji podatkowej. Natomiast nabyte znaki, będące w trakcie procedury rejestracji, nie zostały zaklasyfikowane przez spółkę jako wartości niematerialne i prawne. W konsekwencji, spółka nie amortyzuje tych znaków dla celów podatkowych.

Na tym tle spółka zapytała, od jakiego momentu będzie uprawniona do ujęcia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych znaków, które obecnie znajdują się w procedurze rejestracji w Urzędzie Patentowym i konsekwentnie dokonywania odpisów amortyzacyjnych od tych znaków stanowiących koszt uzyskania przychodów spółki oraz w jakiej wartości należy ustalić wartość początkową powyższych znaków dla potrzeb amortyzacji podatkowej.

Prezentując własne stanowisko wskazała, że będzie ona uprawniona do ujęcia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych znaków znajdujących się w procedurze rejestracji w miesiącu, w którym zostaną one zarejestrowane w Urzędzie Patentowym, tzn. wydana zostanie decyzja o udzieleniu spółce praw ochronnych na przedmiotowe znaki. Za wartość początkową należy natomiast jej zdaniem przyjąć wartość wynikającą z ksiąg rachunkowych spółki tj. wartość rynkową znaków określoną na dzień aportu.

Organ uznał to stanowisko za prawidłowe, jednak Minister Finansów dokonał urzędowej zmiany interpretacji. Zdaniem Ministra Finansów prawo ochronne prawo nie istniało w momencie wniesienia przez udziałowca aportu do spółki, a więc nie mogło stanowić składnika majątkowego wchodzącego w skład tego aportu. Nie ma więc podstaw do ustalenia wartości początkowej nabytych w drodze decyzji Urzędu Patentowego praw ochronnych do znaków towarowych na podstawie art. 16g ust. 10 ustawy o CIT.  Zdaniem Ministra Finansów skoro ustawodawca nie uregulował sposobu ustalenia wartości początkowej praw ochronnych nabytych w drodze decyzji Urzędu Patentowego, to nie wiązał on pojęcia „nabycia” w rozumieniu art. 16b ust.1 ustawy o CIT z nabyciem praw ochronnych na podstawie takiej decyzji.

WSA w Warszawie przychylił się do stanowiska podatnika. Sąd co do zasady powtórzył argumentacje spółki i organu podatkowego. Dodatkowo podkreślił, że gdyby uznać za prawidłowe stanowisko organu, iż uzyskanie prawa ochronnego na znak towarowy w drodze decyzji urzędu, nie stanowi "nabycia" takiego prawa, musiałoby to oznaczać, że żaden podmiot, który uzyskał prawo ochronne na znak towarowy w tym trybie, tj. poprzez decyzję Urzędu Patentowego, nie miałby możliwości amortyzacji tego prawa.

Polecamy: Monitor Księgowego – prenumerata