| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Poradniki > Inwentaryzacja i zakończenie roku

Inwentaryzacja i zakończenie roku

Listopad i początek grudnia to ostatni moment, w którym przedsiębiorcy powinni zacząć przygotowywać się do inwentaryzacji. Konieczne jest m.in. zebranie odpowiedniej dokumentacji. Jednak w praktyce często pojawiają się sytuacje, w których nie można jednoznacznie stwierdzić, jak wycenić remanent lub jak spis ująć w dokumentacji. W związku z tym przedstawiamy najczęściej zadawane pytania w zakresie inwentaryzacji i zakończenia roku i odpowiedzi na nie w postaci interpretacji podatkowych wraz z opiniami specjalistów.

Podatnik, który niestarannie i nierzetelnie dokonywał transakcji handlowych, na skutek czego doszło do utraty towarów, nie może takich strat uwzględnić w sporządzonym spisie z natury.

JAKI PROBLEM ROZSTRZYGNĄŁ URZĄD

Podatnik prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą. Przedmiotem działalności jest handel hurtowy obuwia. Podatnik podjął współpracę z przedsiębiorstwem produkcyjnym, od którego nabywał obuwie. Fizycznie jednak podatnik towaru nie odbierał. Towar odbierał natomiast kontrahent, któremu podatnik odsprzedawał zakupiony towar. Zamówiony towar nie był przez podatnika rozładowywany. Nie dokonywał on też jego przeliczenia. Towar kierowany był od razu do kontrahenta. Dla siebie podatnik zatrzymywał jedynie wystawioną fakturę obciążeniową. Następnie wystawiał fakturę na całość towaru nabywcy, który uprzednio dokonywał przeliczenia wielkości dostawy. Z powodu nierzetelności kontrahenta okazało się, iż ilość towaru faktycznie sprzedana nie zgadza się z ilością wskazaną na fakturze. W jaki prawnie dozwolony sposób należy doprowadzić do skorygowania ilości obuwia w dokumentach księgowych w przypadku niezgodności między stanem magazynowym a stanem księgowym?

ODPOWIEDŹ URZĘDU

Remanent na dzień zaprowadzenia ewidencji, zwany remanentem początkowym, podlega wpisaniu jako pierwsza pozycja ewidencji, natomiast remanent końcowy (na koniec roku podatkowego) jako pozycja ostatnia.

Wartości wynikających ze spisu z natury nie należy sumować z przychodami wynikającymi z ewidencji. Mając na uwadze, że wartość sporządzonego spisu z natury nie ma wpływu na wysokość przychodu, nie należy jego wartości wykazywać w składanym po zakończeniu roku zeznaniu o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Pomimo że remanent nie ma wpływu na wysokość zobowiązania u podatnika opłacającego podatek w formie zryczałtowanej, okoliczność ta nie zwalnia z konieczności jego sporządzenia. Wartość sporządzonego remanentu nie ma wpływu na ewidencjonowanie towaru, ma wpływ natomiast na wysokość marży, a tym samym na wysokość przychodów.

W przedstawionym stanie faktycznym ilość towaru faktycznie sprzedana podatnikowi nie zgadza się z ilością wskazaną na fakturze. W związku z tym istnieją niezgodności pomiędzy stanem magazynowym a stanem księgowym.

Fakt poniesienia strat w towarach, który może powstać na skutek zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności przy wykonywaniu czynności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, powinien być należycie udokumentowany, np.: komisyjnym protokołem zniszczeń, protokołem policyjnym, protokołem strat potwierdzonym przez instytucję ubezpieczeniową, straż pożarną, rozliczeniem różnic remanentowych. Wiarygodnym dowodem poniesienia straty nie jest natomiast samo oświadczenie podatnika.

Należy również zauważyć, że podatnik ma prawo uwzględnić wartość utraconych towarów w sporządzonym spisie z natury, pod warunkiem że poniesiona strata nie powstała na skutek niestaranności czy zaniedbania podatnika.

W przyjętym stanie faktycznym podatnik nie zabezpieczył się przed poniesionymi stratami. Faktu, że podatnik nie dokonał przeliczenia towaru po zakupie, a przed jego dalszą odsprzedażą, nie można nazwać zwykłą praktyką handlową, jak również nie można usprawiedliwiać zasadami współżycia społecznego.

Samo oświadczenie podatnika - przy braku oparcia w innych dokumentach - nie może stanowić podstawy do uwzględnienia strat powstałych w zakupionych towarach. Podatnik powinien dołożyć wszelkich starań, aby udokumentowanie niedoboru było zawsze rzetelne i wiarygodne.

Postanowienie w sprawie interpretacji prawa podatkowego naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Toruniu z 15 grudnia 2006 r. (nr PD/415-53/06).


OPINIA

 

PRZEMYSŁAW POLKOWSKI

doradca podatkowy w Kancelarii Prawnej Chałas i Wspólnicy

Wydaje się, że stanowisko organu skarbowego odnośnie do udokumentowania straty towarów nie jest do końca pozbawione słuszności. Uprawdopodobnienie przez podatnika nadzwyczajnych zdarzeń, przez niego niesprowokowanych, powinno zostać dokonane w sposób rzetelny i niebudzący wątpliwości.

Pomocne byłyby tu oświadczenia kontrahentów co do faktów, na których bazuje podatnik, przedstawiając spis z natury. Jednak samo uzasadnianie przez urząd swojego stanowiska poprzez odwoływanie się do zasad współżycia społecznego czy praktyk handlowych nie znajduje realnego odniesienia w obowiązujących przepisach w tym zakresie.

Spór z organem podatkowym, który może przeobrazić się w bardziej formalne postępowanie, nie byłby jednak dla podatnika interesującą alternatywą - przede wszystkim ze względu na fakt, że póki co na jego niekorzyść świadczą dokumenty handlowe.

reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Tomasz Nazim

Interim manager, ekonomista, bankowiec, finansista, księgowy

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »