WHT

Płatności za oprogramowanie kupowane od zagranicznych dostawców to codzienność polskich firm. System ERP od niemieckiego producenta, CRM w chmurze od amerykańskiego giganta, narzędzie projektowe z licencją subskrypcyjną – każda z tych transakcji może generować obowiązek pobrania 20% podatku u źródła (WHT). Albo nie. Problem w tym, że odpowiedź na pytanie „czy WHT?” przestaje być oczywista. W ostatnich dwóch latach organy podatkowe i sądy administracyjne zafundowały podatnikom prawdziwy rollercoaster interpretacyjny. Trzy zagadnienia wymagają szczególnej uwagi: nowa, kontrowersyjna wykładnia pojęcia „komercyjnego wykorzystywania” licencji end-user, próba objęcia modelu SaaS reżimem WHT jako „urządzenia przemysłowego” oraz rozbieżność stanowisk, która uniemożliwia pewne planowanie podatkowe. Przyjrzyjmy się każdemu z nich.

Podatek u źródła (WHT) może stanowić wyzwanie dla branży informatycznej, w kontekście stale rozwijającej się technologii. Z chęci świadczenia kompleksowych usług, przedsiębiorstwa nabywają różnego rodzaju oprogramowania, dostępy do platform, usługi w chmurze, serwery, urządzenia przemysłowe czy usługi niematerialne. Wykorzystanie najnowszej technologii jest niezbędne, aby oferowane usługi pozostały konkurencyjne na rynku. Często dostawcami takich produktów są zagraniczne spółki, co rodzi wątpliwości – czy nabycie tego rodzaju usług wiąże się z ryzykiem w podatku u źródła?

Komisja Europejska rozpoczęła już prace nad tzw. Dyrektywą „Faster and Safer Relief of Excess Withholding Taxes”, która ma m.in. zapewnić przyspieszony zwrot podatku u źródła, czy wprowadzić cyfrowe certyfikaty rezydencji podatkowej na poziomie unijnym. Niewątpliwie głównym celem zaimplementowania nowej dyrektywy jest przede wszystkim uproszczenie i zwiększenie skuteczności procedur WHT. 

Ustawa o Polskim Ładzie 1 stycznia 2022 r.  wprowadziła mechanizm pay & refund w rozliczeniach z tytułu podatku u źródła (WHT). Mechanizmem objęte zostały należności z tytułu dywidend, odsetek i należności licencyjnych, wypłacanych na rzecz jednego podmiotu powiązanego, których łączna kwota przekracza 2 mln zł w roku podatkowym. Co istotne, w odniesieniu do nadwyżki ponad 2 mln zł nie przewidziano możliwości zastosowania zwolnienia z ustawy o CIT ani preferencji wynikających z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.