| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Poradniki > Jak prowadzić rachunkowość jednostki w stanie upadłości

Jak prowadzić rachunkowość jednostki w stanie upadłości

Jednostki postawione w stan upadłości muszą utworzyć rezerwę na przewidywane koszty i straty spowodowane utratą kontynuacji działania. Muszą również sporządzić sprawozdanie, jednak na innych zasadach niż w przypadku, gdyby prowadziły działalność bez zgłoszenia upadłości.

W momencie gdy brak jest podstaw do założenia kontynuacji działania, w sprawozdaniu finansowym należy zastosować inne metody wyceny niż były stosowane do tej pory.
W tym celu konieczne jest zastosowanie zasady wyceny aktywów zgodnej z art. 29 ustawy o rachunkowości. Wycena następuje więc po cenach sprzedaży netto możliwych do uzyskania, nie wyższych od cen ich nabycia albo kosztów wytworzenia, pomniejszonych o dotychczasowe odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe albo odpisy z tytułu trwałej utraty wartości.
Stosując tę zasadę powinniśmy w pierwszym kroku rozważyć, czy wycena według ceny sprzedaży netto będzie wyższa niż wycena według dotychczas stosowanej metody. Udokumentowanie tego jest mniej czasochłonne niż dokładne ustalenie ceny sprzedaży netto, do czego jesteśmy zobligowani w wypadku, kiedy warunek ten nie jest spełniony. Ustalenie ceny sprzedaży netto sprawia najczęściej wiele kłopotów. Niektóre pozycje aktywów możemy jednak wycenić samodzielnie bez angażowania rzeczoznawców.
Środki trwałe – można wydzielić z nich środki powszechnie używane przez jednostki gospodarcze, których na rynku jest duża ilość i, co jest z tym związane, jest też duża liczba transakcji kupna (sprzedaży) nowych i używanych aktywów.
Uwzględniając stan techniczny, wiek, zużycie, parametry techniczne można znaleźć informacje o transakcjach, dotyczące podobnych aktywów, które będą podstawą do określenia ceny sprzedaży netto. Bazą do porównań mogą być np. ceny aktywów sprzedawanych przez firmy leasingowe.
Środki trwałe nietypowe, przystosowane dla działalności spółki, jak również niektóre materiały eksploatacyjne, części zamienne, produkcja w toku, jeśli nie mogą być wykorzystane przez inne podmioty lub, jeśli koszt przystosowania lub znalezienia nabywcy przewyższa ich wartość, powinny być przecenione do zera lub do wartości, jaką możemy uzyskać ze sprzedaży składników uzyskanych z likwidacji tych aktywów, np. złomu.
Inwestycje w obce środki trwałe – jeśli nie przysługuje nam rekompensata za poniesione nakłady, powinny być spisane do zera.
Wartości niematerialne i prawne – licencje, w tym na programy komputerowe, są często przypisane do konkretnego nabywcy i są prawami niezbywalnymi. W wypadku gdy umowa nie przewiduje zwrotu części opłaty za okres, kiedy prawa nie były wykorzystywane, wartości tych pozycji należy spisać do zera.
W wypadku surowców, materiałów masowych lub standardowych ich cena sprzedaży netto najczęściej nie powinna znacząco odbiegać od ceny nabycia. Czynnikiem, który może znacząco korygować naszą wycenę, mogą być koszty transportu, koszty znalezienia nabywcy, inne koszty, które musimy ponieść, aby zrealizować transakcje oraz korekta związana z wymuszoną sprzedażą.
W przypadku gdy wycena według ceny sprzedaży netto dokonana została w oparciu o szacunek, który mógłby w istotny sposób wpłynąć na ocenę sytuacji finansowej, majątkowej oraz wynik finansowy jednostki, należy ujawnić w sprawozdaniu finansowym informacje na temat dokonanego szacunku. W toku postępowania likwidacyjnego wycena aktywów powinna być weryfikowana i korygowana na każdy dzień bilansowy. Podstawą do korekty mogą być otrzymywane oferty zakupu, efekty prób zbycia poszczególnych składników majątku, nowe informacje na temat porównywalnych transakcji.
reklama

Narzędzia księgowego

POLECANE

WYWIADY

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Jednolity Plik Kontolny

Eksperci portalu infor.pl

Kancelaria Doradztwa Podatkowego Marcin Pietrusiński

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »