Ewidencja i wycena produkcji w księgach rachunkowych. W I części omówiliśmy co wchodzi w zakres pojęcia produkcji oraz kosztów jej wytworzenia. Pisaliśmy, że koszty bezpośrednie wytworzenia ujmujemy na koncie 50 – Produkcja podstawowa, natomiast koszty pośrednie na koncie 52 – Koszty wydziałowe. W części II przedstawione zostały zasady bieżącej ewidencji i wyceny produktów, na razie nie jako w oderwaniu od kalkulacji czyli ustalenia rzeczywistych kosztów ich wytworzenia. Wynika to z tego, że kalkulacja taka możliwa jest dopiero na koniec danego okresu sprawozdawczego, kiedy zgromadzone zostały dane niezbędne do tej kalkulacji. Bieżąca ewidencja odbywa się więc z reguły wg tzw. cen ewidencyjnych ustalonych na poziomie planowanych kosztów wytworzenia (normatywnych, standardowych) wyprowadzonych na podstawie kalkulacji wstępnej albo na poziomie cen sprzedaży bez VAT. Jednocześnie w części II przedstawiliśmy wstęp do kalkulacji, o której szerzej powiemy w niniejszym artykule.
Fundusze europejskie - lipiec 2021. Przedsiębiorcy, spółdzielnie, wspólnoty mieszkaniowe, samorządy, organizacje pozarządowe lub społeczne, zakłady opieki zdrowotnej mogą ubiegać się w lipcu 2021 roku o wsparcie unijne na realizację różnorodnych przedsięwzięć. O jakie dofinansowanie z funduszy UE można wnioskować w lipcu?
Nowe rozporządzenie UE, harmonizujące przepisy dotyczące nadzoru rynku i znakowania produktów wchodzi w życie 16 lipca 2021 r. Przepisy mają ujednolicić przestrzeganie wymagań zabezpieczających wysoki poziom ochrony interesów publicznych, takich jak zdrowie i bezpieczeństwo, ochronę konsumentów, ochronę środowiska, bezpieczeństwo publiczne i ochronę innych interesów publicznych.
Prawo UE a różnice językowe. Dowód tożsamości to niekoniecznie dowód osobisty, „actually” (czyli faktycznie) oznacza niekiedy „aktualnie”, a różnice językowe czasami zwalniają z płacenia VAT-u. To efekt tworzenia prawa unijnego w 24 językach urzędowych, które wzajemnie się przenikają i oddziałują na siebie, oraz stosowania tego prawa w 27 państwach UE. W rezultacie prawo europejskie może być inaczej rozumiane w Paryżu, a inaczej w Wilnie czy Helsinkach.