Kategorie

Podatki, CIT - koszty

Zapisz się na newsletter
Zobacz przykładowy newsletter
Zapisz się
Wpisz poprawny e-mail
Do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć wartości ujawnionych w trakcie inwentaryzacji niedoborów, ale jedynie w tej wysokości w jakiej niedobory te uznane zostały za niezawinione i są normalnym następstwem prowadzonej działalności gospodarczej. Nie jest natomiast możliwe uznanie niedoborów za koszty, gdy powstają one w wyniku świadomych działań podatnika.
Podwyższenie tzw. kwoty wolnej do wysokości 3 mln zł w roku podatkowym, poniżej której wydatki na usługi niematerialne w ogóle nie będą podlegać wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodu – takie rozwiązanie zawiera projekt nowelizacji ustawy o CIT. Proponuje się jednocześnie ograniczenie katalogu przedmiotowego usług niematerialnych objętych proponowanym limitem. Nowe regulacje mają wejść w życie od 2018 r.
Nowa preferencja, czyi ulga podatkowa na badania i rozwój (B+R) przyniosła odmienne efekty niż poprzednia na nowe technologie. Korzysta więcej podatników CIT, ale odliczają mniej. Natomiast u podatników PIT jest na odwrót.
Składki na turystyczny fundusz gwarancyjny, do których opłacania zobowiązane są biura podróży, stanowią koszt uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych.
Coraz większa liczba pracodawców w celu motywacji swoich pracowników proponuje im dodatki pozapłacowe, do których zaliczają się m.in. pracownicze pakiety medyczne. Czy istnieje możliwość potraktowania ich jako koszt uzyskania przychodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
W tym roku miała miejsce nowelizacja zarówno ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jak i ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zmienił się limit wartości transakcji, która między przedsiębiorcami może być dokonana gotówką. Jednocześnie nie zastosowanie się do dyspozycji zawartej w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej (regulującej limit wartości transakcji) powoduje brak możliwości zaliczenia transakcji do kosztów uzyskania przychodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Podatnik podatku CIT może niektóre wydatki zakwalifikować jako koszt uzyskania przychodu i w konsekwencji zmniejszyć swój dochód podlegający opodatkowaniu. Jednakże nie każdy wydatek przedsiębiorcy może być zakwalifikowany jako koszt uzyskania przychodu. Jak jest zatem w przypadku wydatków poniesionych na usługę cateringową dla pracowników?
Od 2018 r. mają obowiązywać nowe zasady dotyczące rozliczania kosztów pośrednich. Przedsiębiorcy będą odliczać wstępną opłatę leasingową, prowizje i inne koszty pośrednie w tym samym momencie, w którym potrącą je dla celów bilansowych, a zatem zasadniczo rozliczą je w czasie, a nie jak dziś jednorazowo.
W przypadkach, w których ekspozycja towarów w oknie wystawowym ma charakter trwały, może powstać konieczność rozliczenia wydatków z nią związanych poprzez odpisy amortyzacyjne.
Kwota podatku u źródła zapłacona za zagranicznego kontrahenta może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodu.
Ulga na działalność badawczo-rozwojową jest nową konstrukcją prawną, która obowiązuje od 1 stycznia 2016 r. W jej ramach podatnik podatku dochodowego od osób prawnych, prowadzący działalność badawczo-rozwojową może od podstawy opodatkowania CIT odliczyć maksymalnie 30 proc. świadczeń wypłacanych na rzecz pracowników.
Poniesione przez spółkę koszty procesowe mogą stanowić koszty uzyskania przychodów. Dotyczy to również przypadku gdy orzeczenie sądu jest dla spółki niekorzystne.
Kwota udzielonego „prerabatu” nie będzie stanowiła przychodu podatkowego związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podatnik rozlicza „prerabat”, ujmując w kosztach podatkowych wydatki na zakup towaru w wysokości uwzględniającej kwotę udzielonego „prerabatu”.
Wydatki związane z zawartymi umowami cywilnoprawnymi (zlecenia lub umowami o dzieło) z osobami fizycznymi, w tym również dotyczącymi wykonania ekspertyz, nabycia wyników badań naukowych, nie mogą być zaliczone do „kosztów kwalifikowanych” w ramach działalności badawczo-rozwojowej. Tym samym nie wejdą one do kalkulacji podstawy ulgi na działalność badawczo-rozwojową.
W poprzedniej części omawialiśmy wyrok NSA z 16 lutego 2016 r. (sygn. II FSK 421/14). Zgodnie z tezą w nim zawartą, nieściągalne wierzytelności mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów (KUP) w kwocie brutto. Wydawało się, że linia orzecznicza NSA uległa zmianie na korzyść podatników. Dotychczasowe orzeczenia mówiły bowiem o tym, że nieściągalne wierzytelności mogą być zarachowane w KUP jedynie w kwocie netto, a zatem bez podatku VAT.
Jeżeli kontrahent nie dokona zapłaty za wykonanie umowy, podatnikowi przysługuje prawo wpisania w koszty uzyskania przychodów wartości wierzytelności wynikającej z tej umowy. Pojawiają się jednak wątpliwości, w jakiej kwocie należy taką nieściągalną wierzytelność ująć w kosztach - brutto czy netto?
Podatnik, który korzystał ze zwolnienia w podatku dochodowy od osób prawnych dla dochodów z działalności statutowej, nie może dokonać odliczenia od podstawy opodatkowania straty osiągniętej z tej działalności. Strata z tytułu działalności statutowej nie jest bowiem stratą dla celów podatkowych.
Jak organy podatkowe interpretują korektę dochodów podmiotów powiązanych w ramach realizowanego modelu biznesowego oraz polityki cen transferowych? Co w przypadku międzynarodowych grup kapitałowych jest coraz częstszą praktyką, również w stosunku do podmiotów działających w Polsce.
Wydatki związane z organizowaniem promocji z wykorzystaniem wynajętego jachtu nie są kosztami reklamowymi, lecz kosztami reprezentacyjnymi, które są wyłączone z kosztów podatkowych. Nie ma znaczenia fakt umieszczenia na jachcie takich atrybutów reklamy, jak: logo, barwy korporacyjne, znaki towarowe i hasła reklamowe zachęcające do zakupu. Organy podatkowe twierdzą, że taki wynajem jachtu ma charakter bardziej reprezentacyjny niż promocyjny.
Obowiązek skorygowania odpisów amortyzacyjnych od wydatków, które zostały sfinansowane dotacją, dotyczy tych sytuacji, gdy te środki pomocowe zostały już faktycznie otrzymane. A zatem, dopiero po otrzymaniu dotacji należy określić, jaka wartość odpisów dotychczas zaliczonych do kosztów powinna być z kosztów wyłączona, zaś następnie o tę kwotę należałoby zmniejszyć koszty bieżące, a nie dokonywać wstecznej korekty kosztów z tytułu odpisów amortyzacyjnych.
W przypadku, gdy w spółce zatrudnionych jest co najmniej 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty i nie został w niej utworzony Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych (ZFŚS), wypłacane świadczenia urlopowe mogą zostać zaliczone do kosztów podatkowych na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jako wydatki ponoszone w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
Większościowy udziałowiec naszej spółki udzielił jej kilku pożyczek na bieżącą działalność. Dotychczas kwoty odsetek podlegające wyłączeniu z kosztów podatkowych były wyliczane przy zastosowaniu zasad wynikających z przepisów o tzw. cienkiej kapitalizacji. Księgowa przekazała nam informację, że po zmianie przepisów możemy wybrać alternatywny sposób kalkulacji odsetek wyłączonych z kosztów podatkowych również w odniesieniu do pożyczek, które zostały zaciągnięte do końca 2014 r. Czy to prawda?