Kategorie

CIT - koszty

Zapisz się na newsletter
Zobacz przykładowy newsletter
Zapisz się
Wpisz poprawny e-mail
Przedsiębiorcy co raz częściej organizują lub biorą udział w wystawach, targach branżowych oraz innych eventach w celu pozyskania nowych kontrahentów, nawiązania kontaktów biznesowych. Nie wszystkie koszty, które ponosi przedsiębiorca w związku z tego typu wydarzeniami można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Między reklamą a reprezentacją jest cienka granica, a definicji legalnych nie znajdziemy w ustawach podatkowych - musimy posługiwać się orzecznictwem oraz interpretacjami podatkowymi. Organy podatkowe uznają, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów koszty uznane za reprezentację, czyli wydatki zbyt okazałe czy wystawne.
Organy podatkowe zmieniają stanowisko odnośnie dokumentowania kosztów podatkowych paragonami fiskalnymi w niektórych sytuacjach. W wydanej we wrześniu 2019 r. precedensowej interpretacji podatkowej dopuszczono taką możliwość nawet jeżeli podatnik nie posiada faktury VAT. Trudno na razie ocenić, czy jest to początek trwałej linii interpretacyjnej.
Czy w przypadku otrzymania od kontrahenta faktury, dokumentującej nabycie towarów lub usług innych niż objęte obligatoryjnym MPP, a mimo to oznaczonej klauzulą „mechanizm podzielonej płatności”, dla jej zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych (od 1 stycznia 2020 roku) konieczne będzie dokonanie zapłaty w ramach mechanizmu podzielonej płatności? Na to pytanie odpowiedział Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 15 listopada 2019 r.
W przypadku leasingu finansowego należna leasingodawcy część odsetkowa raty leasingowej stanowi w istocie wynagrodzenie za używanie przedmiotu leasingu, które korzystający zobowiązany jest ponieść na rzecz finansującego. Wynagrodzenie to nie powinno być więc utożsamiane z odsetkami. W konsekwencji, wydatek ten stanowi koszt podatkowy w dacie poniesienia (tj. wystawienia faktury), niezależnie od tego, czy został on faktycznie zapłacony.
Podatnicy nie mogą obecnie zaliczać do kosztów uzyskania przychodu wszystkich wskazanych w ustawie o CIT kosztów poniesionych na rzecz podmiotów powiązanych. Muszą poddać je limitowaniu do kwoty 3 mln zł w roku podatkowym. Czy przy ustalaniu kosztów podlegających limitowaniu uwzględnia się koszty poniesione w związku z prowadzeniem działalności w specjalnej strefie ekonomicznej?
Należności przysługujące pracownikom z tytułu podróży służbowych uważane są za przychody ze stosunku pracy, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. To oznacza, że tego rodzaju wydatki ujmuje się w kosztach podatkowych na zasadach przewidzianych dla wynagrodzeń, tj w dacie ich faktycznej wypłaty.
Niedotrzymywanie zawartych z pracownikami umów nie stanowi naturalnego elementu funkcjonowania podmiotu gospodarczego, do którego odnoszą się normy prawne zawarte w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych. Nie można zatem uznać za koszt uzyskania przychodów poniesioną w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania bądź zabezpieczenia źródła przychodów wypłatę odszkodowania, którego podstawą było niewykonanie przez pracodawcę obowiązków wobec zatrudnionego uprzednio pracownika.
Umowa agencyjna jest powszechnie stosowana w ramach współpracy pomiędzy podmiotami powiązanymi. W ubiegłym roku wprowadzono przepisy ograniczające możliwości zaliczenia do kosztów kwot związanych z określonymi usługami i wartościami o charakterze niematerialnym i prawnym. W związku z tym pojawiła się wątpliwość, czy umowy agencyjne podlegają pod limitowanie kosztów w CIT.
Firma, która zleca zarządzanie zakupami surowców i opakowań spółce powiązanej, nie odliczy całości kosztów z tego tytułu. Inaczej byłoby w sytuacji wydatków bezpośrednio związanych z wytworzeniem lub nabyciem towaru czy usługi, co dałoby podstawę do wyłączenia obowiązku stosowania limitu.
Zbiór wyłączeń określony w art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy o CIT dotyczy wszystkich wierzytelności przedawnionych bez względu na następcze działania podatnika skierowane wobec takiej wierzytelności np. ich sprzedaż. Tym samym straty z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 39 tej ustawy, aby mogły być uznane za koszt uzyskania przychodów, nie mogą dotyczyć wierzytelności przedawnionych.
Na początku ubiegłego roku do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych został dodany art. 15e. Przepis ten ogranicza możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nabycie usług i wartości o charakterze niematerialnym i prawnym.
Na gruncie prawa podatkowego zasadą jest, że o rodzaju czynności decyduje nie nazwa nadana przez strony, lecz rzeczywisty charakter czynności. W rezultacie o zakwalifikowaniu do konkretnego rodzaju usług decyduje treść czynności.
Pytanie zadane w tytule jest tylko pozornie niejasne: podatnicy podatku od towarów i usług są głęboko zaniepokojeni zmianami w podatkach dochodowych, które zamierza się wprowadzić z dniem 1 stycznia 2020 r. w związku z dwoma nowelizacjami ustawy o podatku od towarów i usług. Problem jest również skomplikowany od strony legislacyjnej i wymagają kilku słów wstępu.
Od początku tego roku istotnej zmianie uległy przepisy dotyczące tzw. cienkiej kapitalizacji. Z jednej strony zmiana jest korzystna dla podatników, gdyż zwiększony został limit kosztów finansowania stanowiących koszty podatkowe, z drugiej strony regulacją zostały objęte także koszty finansowania od podmiotów zewnętrznych – niepowiązanych.
Patrząc z teoretycznego punktu widzenia – wczasów w Hiszpanii, Grecji, Turcji czy jeszcze bardziej egzotycznych miejscach, nie można rozliczyć w kosztach firmowych, gdyż stanowią wydatek o charakterze osobistym. Ale czy na pewno?
Organy podatkowe mają obowiązek kontrolować m.in. czy podatnicy nie zawyżają kosztów uzyskania przychodu, a tym samym, czy celowo nie zmniejszają podstawy opodatkowania. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości podatnik ma prawo do złożenia korekty (deklaracji, zeznania podatkowego), a jeżeli korekta nie zostanie złożona, organ wyda decyzję wymiarową w postępowaniu podatkowym.
Ministerstwo Finansów przygotowało wyjaśnienia dotyczące zaliczania do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych (CIT) świadczeń na rzecz pracowników.
Zgodnie art. 15 ust. 2 - 2a ustawy CIT, zasady proporcjonalnej alokacji kosztów uzyskania przychodów nie będą miały zastosowania do przychodów uzyskanych z dywidend od spółek zależnych. Przepisy art. 15 ust. 2 - 2a ustawy CIT mają zastosowanie w sytuacji, gdy podstawą opodatkowania jest dochód, natomiast w myśl art. 22 ustawy CIT podstawą opodatkowania podatkiem dochodowym w przypadku dywidend jest przychód. Oznacza to, że przychody z tytułu dywidend otrzymanych od spółek zależnych nie powinny być ujęte ani wśród „przychodów ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym” lub „przychodów ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego” (w liczniku proporcji), ani w „ogólnej kwocie przychodów” (w mianowniku proporcji).
Urzędy skarbowe z reguły nie kwestionują zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków na leasing klimatyzatora montowanego w siedzibie firmy, czy pomieszczeniach, gdzie jest wykonywana działalność gospodarcza. Jednak w sytuacji, gdy siedzibą podatnika lub pomieszczeniami, gdzie jest wykonywana działalność jest mieszkanie, czy dom podatnika mogą pojawić się wątpliwości. Nie można bowiem zaliczyć do kosztów podatkowych wydatków poniesionych w celach osobistych.
Od września 2019 roku zacznie obowiązywać tzw biała lista podatników VAT. Będzie ona zawierała dane podatników, w tym ich numery rachunków bankowych. Zapłata za zobowiązanie na rachunek bankowy kontrahenta nie znajdujący się na tej liście, będzie powodowała, że wydatek ten nie będzie stanowił kosztu uzyskania przychodu dla płacącego.
Sama okoliczność, że w nazwie danej usługi występuje sformułowanie „zarządzanie” czy „administrowanie” nie może przesądzać o tym, że ta usługa mieści się w katalogu usług niematerialnych, podlegających limitowaniu w zakresie kosztów uzyskania przychodów. Takie stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu.
Zgodnie z ustawą o CIT podatnicy są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty usług niematerialnych (m.in. doradczych, badania rynku, usług reklamowych, zarządzania, ubezpieczeń) poniesione bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotów powiązanych lub podmiotów mających miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju, w części, w jakiej koszty te łącznie w roku podatkowym przekraczają ustawowy limit.
Wydatków stanowiących efekt podjętego ryzyka gospodarczego podatnik nie można rekompensować za pomocą przepisów podatkowych. A zatem wydatek z tytułu zapłaconego wynagrodzenia (odszkodowanie) wskutek przedterminowego rozwiązania umowy jako nie spełniający przesłanek ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie może być uznany za koszt uzyskania przychodów.
Od początku 2018 r. obowiązują nowe regulacje dotyczące możliwości zaliczania do kosztów podatkowych nabycia usług niematerialnych od podmiotów powiązanych (art. 15e ustawy o CIT). Podstawowym celem tych przepisów było wprowadzenie ograniczenia (limitu kosztów) dla sztucznego przerzucania kosztów pomiędzy podmiotami powiązanymi.
Zdaniem ekspertów wydatki zawodowego blogera, które ponosi on w związku z prowadzeniem bloga, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Natomiast ustawa o VAT pozwala blogerowi odliczyć podatek naliczony wraz z zakupem towarów i usług pod warunkiem, jeżeli są one związane z czynnościami opodatkowanymi.
Od 1 stycznia 2016 r. obowiązują przepisy regulujące zasady dokonywania korekty kosztów (art. 15 ust. 4i-4l ustawy o CIT). Z przepisów tych wynika, że każda korekta przychodu lub kosztu, która nie będzie spowodowana błędem rachunkowym lub oczywistą omyłką, ma być dokonywana na bieżąco. Przepisy o korekcie kosztów mają zastosowanie również przy korygowaniu kosztów uzyskania przychodów poniesionych przed 1 stycznia 2016 r. Wcześniej według ugruntowanego stanowiska organów podatkowych i sądów, korekty przychodów i kosztów należało dokonywać zawsze wstecz - bez względu na przyczynę (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2014 r., sygn. II FSK 4/13). Dla podatników oznaczało to obowiązek korygowania prowadzonych ewidencji i zeznań podatkowych niejednokrotnie nawet za kilka lat.
Koszt licencji na używanie znaku towarowego powinien zostać uznany za koszt uzyskania przychodów bezpośrednio związany z wytworzeniem lub nabyciem przez podatnika towaru (produktu) lub świadczeniem usługi.
Czy zakup poczęstunków podczas wewnętrznych spotkań o charakterze szkoleniowo-organizacyjnym będzie stanowił koszt uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
Aktualnie obowiązujące przepisy odnośnie zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących firmowych samochodów osobowych zawierają – według doradców podatkowych – lukę. Nie taki był cel Ministerstwa Finansów. Resort chciał ujednolicić maksymalną kwotę odliczeń (150 tys.), niezależnie od tego, na jakiej podstawie przedsiębiorca korzysta z auta osobowego – czy je kupił, czy wziął w leasing. Sejm nie zakazał jednak zaliczania do kosztów podatkowych nieodliczonego VAT, płaconego w ratach za leasing auta. Dzięki temu w sumie można odliczyć więcej niż 150 tys. zł.
Zakres świadczonych usług IT jest bardzo obszerny i w niemal każdym wypadku wymaga odrębnej analizy. Temat kosztów uzysania przychodów odnośnie tych usług komplikuje dodatkowo niejednolite podejście organów podatkowych oraz to, że przepisy ustawy o CIT nie posługują się pojęciem usług kompleksowych.
Zdaniem sądów administracyjnych zagraniczny podatek VAT nie może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu. Innego zdania są organy skarbowe, które uważają przeciwnie i uznają, że podatek ten może powiększyć koszty podatkowe.
Z kosztów uzyskania przychodów należy wyłączyć koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przewyższa 30% podatkowej EBITDA. Ograniczenie to nie ma zastosowania do nadwyżki kosztów finansowania dłużnego w części nieprzekraczającej kwoty 3 mln zł. Czy limit 30% należy zastosować do całości nadwyżki kosztów finansowania dłużnego nad przychodami odsetkowymi, czy tylko do części nadwyżki przekraczającej 3 mln zł?
W praktyce gospodarczej niejednokrotnie dochodzi do sytuacji, w której podatnik dokonuje pewnych nakładów w celu zmodyfikowania używanego środka trwałego, który nie jest składnikiem jego majątku. Ma to miejsce np. w przypadku konieczności dostosowania najmowanego lokalu do potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Na gruncie ustawy o CIT dochodzi w takiej sytuacji do tzw. inwestycji w obcym środku trwałym.
Opłata administracyjna, która nie ma przypisanego okresu obowiązywania, może być zaliczana jednorazowo do kosztów uzyskania przychodów, a prowizja, jeśli dotyczy okresu przekraczającego rok podatkowy, może być rozliczana proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczy umowa gwarancyjna.
Na mocy nowelizacji ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, spółki zyskają od 2020 roku możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek od zatrzymanych kapitałów (dopłat i zysków) – tak jak w przypadku korzystania z finansowania udzielonego przez inne podmioty.
W przypadku gdy do wartości początkowej środka trwałego wchodzą wydatki na usługi niematerialne od podmiotów powiązanych objęte ograniczeniem w zaliczaniu do kosztów podatkowych, to ograniczenie to będzie miało zastosowanie do odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od tego środka trwałego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie potwierdził w wyroku z 23 października 2018 r., że wydatki spółki z o.o. na organizację spotkania integracyjnego, w którym uczestniczą współpracownicy prowadzący własną działalność gospodarczą, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych (CIT).
Obowiązujące od początku 2019 roku przepisy dotyczące kosztów uzyskania przychodów samochodów osobowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej otworzyły nowe możliwości optymalizacyjne. Okazuje się, że bardziej opłacalny może być wielokrotny najem samochodu niż jego nabycie na własność.
W przypadku przekształcenia jednoosobowej działalności gospodarczej z dniem 2 stycznia 2019 r. w jednoosobową spółkę z o.o. wynagrodzenia pracowników należne za miesiąc grudzień 2018 r. które zostaną wypłacone w terminie do 10 stycznia 2019 r. mogą stanowić koszt uzyskania przychodu miesiąca grudnia 2018 r., tj. za miesiąc, za który będą należne. Zatem nie mogą być one kosztem uzyskania przychodu spółki, która jeszcze nie powstała. Natomiast składki ZUS będą kosztem uzyskania przychodu nowopowstałej spółki w momencie ich faktycznej zapłaty.
Podatnicy mają prawo do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów w związku z wydaniem towarów w celu uregulowania swoich zobowiązań wobec kontrahenta, w tym z tytułu kar umownych. W takiej sytuacji koszty należy rozpoznawać podobnie jak w przypadku sprzedaży takich towarów.
W okresie świąt większość przedsiębiorców organizuje spotkania okolicznościowe, a także wręcza upominki swoim pracownikom i kontrahentom. Wiąże się to oczywiście z konkretnymi wydatkami po stronie firmy. Które z poniesionych wydatków można uwzględnić w kosztach uzyskania przychodów? Co z podatkiem VAT?
Ministerstwo Finansów udzieliło wyjaśnień w zakresie rozliczeń podatkowych kosztów inwestycji w obcych środkach trwałych. Wyjaśnienia te dotyczą terminu ujęcia inwestycji w obcych środkach trwałych w kosztach uzyskania przychodów a także zasad rozliczenia takich Inwestycji po zakończeniu umowy najmu.
Upominki (np. świąteczne) przekazywane wybranym kontrahentom (nawet jeżeli są opatrzone logo podatnika) są uznawane za reprezentację, której koszty nie mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Natomiast upominki (gadżety) z logo podatnika rozdawane masowo w ramach akcji promocyjno-marketingowych są co do zasady reklamą, której koszty można zaliczyć do kosztów podatkowych.
Często zdarza się, że na skutek zmieniającej się sytuacji gospodarczej, dalsza realizacja zawartej przez spółkę umowy staje się nieracjonalna z ekonomicznego punktu widzenia. W takim przypadku, jeżeli umowa przewiduję prawo do odstąpienia od niej za zapłatą oznaczonej sumy pieniężnej (odstępne), zapłacona kwota, co do zasady, będzie mogła stanowić koszty uzyskania przychodów.
Od 1 stycznia 2019 r. przedsiębiorcy, którzy do tej pory rozliczali koszty używanych w działalności gospodarczej samochodów na zasadzie kilometrówki, nie będą już mogli korzystać z tego rozwiązania. W zamian za to ustawodawca przewidział możliwość rozliczenia kosztów takich samochodów w zaledwie 20%.
Wydatki poniesione na zapłatę rekompensaty (odstępnego) za wcześniejsze rozwiązanie umów nie wypełniają wszystkich przesłanek zawartych w przepisach podatkowych dotyczących możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów. Wydatki tego rodzaju nie mają bowiem ani pozytywnego wpływu na przychód podatkowy, ani charakteru prewencyjnego, tj. nie chronią źródła przychodów przed jego zmniejszeniem.
Koszt bezpośrednio związany z wytworzeniem towaru oznacza koszt, który wpływa na finalną cenę danego towaru lub usługi i jego poniesienie jest niezbędne w procesie produkcji.
Wydatki poniesione na zakup artykułów spożywczych udostępnianych pracownikom w czasie pracy do konsumpcji spełniają przesłanki uznania ich za koszty podatkowe. Zostały bowiem poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
28 listopada 2018 r. Minister Finansów zawiadomił o rozpoczęciu publicznych konsultacji podatkowych w sprawie planowanych objaśnień dotyczących zmienianych od 2019 roku przepisów w zakresie rozliczania kosztów podatkowych samochodów osobowych wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej. Podatnicy i inne zainteresowane tematem podmioty mogą przesyłać opinie, wnioski i uwagi w tym zakresie (mailem lub zwykłą pocztą) do Ministerstwa Finansów do 21 grudnia 2019 r. Minister chce także zorganizować jedno spotkanie konsultacyjne przedstawicieli MF z podatnikami w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wydał 13 listopada 2018 r. wyrok (sygn. akt I SA/Wr 833/18), zgodnie z którym odsetki od pożyczek i kredytów można zaliczać do kosztów uzyskania przychodów do wysokości 3 mln zł powiększonej o 30 proc. EBITDA. To precedensowy wyrok kwestionujący dotychczasowe, konsekwentne stanowisko resortu finansów, które jest niekorzystne dla podatników. Wyrok ten jest jeszcze nieprawomocny. Jeżeli fiskus złoży skargę kasacyjną to za jakiś czas poznamy stanowisko NSA.