Kategorie
Zaloguj się

Zarejestruj się

Proszę podać poprawny adres e-mail Hasło musi zawierać min. 3 znaki i max. 12 znaków
* - pole obowiązkowe
Przypomnij hasło
Witaj
Usuń konto
Aktualizacja danych
  Informacja
Twoje dane będą wykorzystywane do certyfikatów.

CIT - koszty

Zapisz się na newsletter
Zobacz przykładowy newsletter
Zapisz się
Wpisz poprawny e-mail
W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o PDOP, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu uzyskania przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Zgodnie z przywołanym przepisem, kosztami podatkowymi są wszelkie racjonalne ekonomicznie koszty, które wykazują związek z przychodami, a które jednoczenie nie zostały uwzględnione w katalogu wydatków niestanowiących kosztów podatkowych.
W związku z tym, że wynagrodzenie stanowiące opłatę za udzielenie gwarancji nie wiąże się z przekazaniem spółce żadnych środków finansowych, z których mogłaby ona korzystać, koszty te, jako niezwiązane z uzyskaniem lub korzystaniem z finansowania dłużnego, nie będą stanowiły dla podatnika kosztów finansowania dłużnego.
Kosztem podatkowym są także wydatki ponoszone na rzecz pracowników, które w sposób pośredni wpływają na zwiększenie ich motywacji do pracy, poprawę jakości wykonywanej pracy oraz zdrowie i samopoczucie. Tym samym podatnik może zaliczyć do kosztów podatkowych wydatki dotyczące zakupu posiłków w postaci usługi gastronomicznej/cateringowej z przeznaczeniem dla pracowników.
Powodem powstawania różnic kursowych od środków własnych są zmieniające się kursy walut, po których przedsiębiorcy przeliczają wszelkie wpływy i wypływy posiadanej waluty. Różnice kursowe czasem są przychodem, a czasem kosztem w podatku dochodowym.
W przypadku odszkodowań, kar umownych i innych wydatków wynikających z odstąpienia przez podatnika od umowy należy uznać, że wykazują one związek z przychodami, wówczas gdy podatnik ma na uwadze możliwość osiągnięcia, choćby nawet potencjalnie jakiegoś przychodu, czy to z określonej innej transakcji, czy też na skutek redukcji kosztów pośrednich, czyli ogólnych, dotyczących całej działalności.
Okazuje się, że tak. Ale oczywiście nie w każdym przypadku. W dwóch wydanych w kwietniu 2018 r. interpretacjach Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że ponoszone przez spółkę z o.o. wydatki na stosowny ubiór i kosmetyki dla pracowników, którzy kontaktują się z klientami przez internet w formie wideorozmów mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Na korzystną interpretację w tym zakresie mogą liczyć także twórcy filmów i zdjęć reklamowych. Natomiast organy podatkowe nie zgadzają się, by tego typu wydatki do kosztów mogli zaliczać aktorzy, prezenterzy, czy osoby prowadzące blogi internetowe.
Zgodnie z obowiązującym od 1 stycznia 2018 r. art. 15e ust. 11 pkt 1 ustawy o CIT ograniczenie w zakresie zaliczania do kosztów podatkowych, o którym mowa w ust. 1, nie ma zastosowania do kosztów usług, opłat i należności, o których mowa w ust. 1, zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z wytworzeniem lub nabyciem przez podatnika towaru lub świadczeniem usługi. Ministerstwo Finansów wyjaśnia jak rozumieć ten przepis.
Ministerstwo Finansów stoi na stanowisku, że usługi prawne, usługi księgowe, w tym audytu finansowego oraz usługi rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu nie mieszczą się w kategorii usług objętych regulacją z art. 15e ustawy o CIT. Stąd wartość tych usług nabytych bezpośrednio lub pośrednio od podmiotów powiązanych nie liczy się do limitu (kosztów podatkowych) określonego w tym przepisie. Wartość tych usług nie podlega limitowaniu w kontekście kosztów uzyskania przychodów.
Przepis art. 15e ust. 1 ustawy o CIT wskazuje (od 1 stycznia 2018 r.) kategorie usług i praw, których wysokość podlega limitowaniu (koszty ponad limit są wyłączone z kosztów uzyskania przychodów) w przypadku kosztów ponoszonych bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotów powiązanych,. Katalog ten składa się z trzech odrębnych rodzajowo grup kosztów, przy czym limit określony przepisem art. 15e odnosi się do ich łącznej wysokości. Ministerstwo Finansów podkreśla więc, że w celu obliczenia tego limitu należy zsumować wysokość kosztów usług i praw ponoszonych z poszczególnych tytułów wymienionych w pkt 1-3 ust. 1 art. 15e ustawy o CIT.
Ministerstwo Finansów przygotowało wyjaśnienia dotyczące zasad ograniczenia wysokości kosztów uzyskania przychodów ponoszonych przez podatnika na nabycie niektórych usług niematerialnych i praw od podmiotów powiązanych. Ma to związek z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. zmian do ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, w szczególności zawartych w nowym art. 15e. Publikujemy poniżej te wyjaśnienia.
Jeśli można określić rok podatkowy, do którego odnosi się dana część kosztów pośrednio związanych z przychodem, to należy je potrącić jednorazowo w dacie ich poniesienia. Proporcjonalne odliczenie kosztów w lata obowiązywania umowy nie jest konieczne, jeżeli jest możliwe określenie, jaka część kosztów dotyczy danego roku podatkowego.
Wydatki na karnety sportowe dla pracowników, w części sfinansowanej przez pracodawcę, stanowią koszt uzyskania przychodów dla pracodawcy w podatku dochodowym. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznaje, że tego typu wydatki mogą przyczynić się do poprawy zdrowia pracowników, efektywności i jakości wykonywanej pracy, a także do integracji i poprawy komunikacji między pracownikami oraz zintegrowania pracowników z pracodawcą. Wszystko to może wpłynąć korzystnie na wysokość osiąganych przez pracodawcę przychodów.
W indywidualnej interpretacji podatkowej z 10 kwietnia 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że nie może być kosztem uzyskania przychodów kwota zapłacona przez podatnika (producenta) na rzecz odbiorcy towarów, celem pokrycia kosztów usunięcia wady towarów (nieprzyjemnego zapachu). Interpretację komentuje Wojciech Safian, doradca podatkowy z Instytutu Studiów Podatkowych.
Zdaniem Związku Banków Polskich opłaty na fundusz przymusowej restrukturyzacji i funduszu gwarantowania depozytów powinny być uznawane za koszt uzyskania przychodów banków. Taka teza znalazła się w opinii ZBP do projektu zmiany ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym.
Koszty poniesione przez spółkę w związku z zakupem świadczeń sportowych dla pracowników, w części finansowanej przez spółkę, należy uznać za koszty uzyskania przychodów.
Zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wydatki na nabycie przez spółkę z o.o. polisy OC dla członków zarządu i członków rady nadzorczej nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów spółki. Wydatki te nie mają bowiem na celu osiągnięcia przychodów przez spółkę (ani zabezpieczenia jej źródła przychodów), lecz są ponoszone aby chronić od odpowiedzialności cywilnej (np. odszkodowawczej) osoby fizyczne pełniące te funkcje. Czyli są ponoszone nie w interesie spółki tylko w interesie tych członków organów spółki. Poza tym tego typu wydatki na rzecz pracowników i członków rad nadzorczych są wprost wyłączone z kosztów na podstawie ustawy o CIT.
Jeżeli korekta kosztów nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą pomyłką, to powinna być ona dokonywana na bieżąco. Dotyczy to także korekty wysokości zaliczonego do kosztów podatkowych podatku od nieruchomości wynikających z decyzji podwyższających podatek od nieruchomości za ubiegłe lata. Przy tym nie ma tu znaczenia, jakiego okresu dotyczą koszty, tylko kiedy podatnik otrzymał dotyczące ich decyzje.
W obrocie gospodarczym dochodzi często do sytuacji, w której przedsiębiorcy wystawiają kontrahentom weksel z zamiarem uregulowania zobowiązania. Uregulowanie zobowiązania wekslem wymaga jednak zgody kontrahenta. Co więcej, wręczenie kontrahentowi weksla nie uprawnia przedsiębiorcy do uznania widniejącej na nim kwoty jako kosztu uzyskania przychodów. Suma pieniężna wskazana na wekslu stanie się takim kosztem dopiero w momencie jego realizacji.
Wydatki na zakup towarów i usług opodatkowanych za granicą podatkiem od wartości dodanej, które nie stanowią wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo importu usług, należy zakwalifikować jako koszt podatkowy w wartości brutto. Tym samym podatnik może uwzględnić w kosztach podatkowych kwotę podatku od wartości dodanej wykazanej w fakturze zakupowej.
Podatnicy, których przychody lub koszty, w rozumieniu przepisów o rachunkowości, ustalone na podstawie prowadzonych ksiąg rachunkowych przekroczyły w roku poprzedzającym rok podatkowy równowartość 2 000 000 euro, mają obowiązek sporządzenia dokumentacji podatkowej dla transakcji z podmiotami powiązanymi. W jaki jednak sposób należy obliczyć przychody lub koszty?
W przypadku gdy zapłata kary umownej ogranicza konieczność ponoszenia innych wydatków przez podatnika i ma wpływ na racjonalność alokacji wydatków w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to wydatek taki należy uznać za koszt uzyskania przychodu. Ustawodawca definicję kosztów uzyskania przychodu wiąże bowiem z zabezpieczeniem bądź zachowaniem źródła przychodu.
W wyniku zmian w ustawie o CIT, które obowiązują od początku 2018 roku, nadwyżka kosztów finansowania dłużnego może stanowić koszty podatkowe w całości, jeśli nie przekracza w roku podatkowym kwoty 3 mln zł lub kwota przekroczenia nadwyżki kosztów finansowania ponad 3 mln zł nie jest większa niż 30% wyniku finansowego. Nowe przepis nie dotyczą już tylko odsetek, ale wszelkiego rodzaju kosztów związanych z uzyskaniem środków finansowych.
Zakłady ubezpieczeń oraz zakłady reasekuracyjne w ramach prowadzonej działalności ubezpieczeniowej podejmują czynności, które mają na celu zmniejszanie ryzyka powstania szkód. Jednym z narzędzi wspomagających działalność prewencyjną ubezpieczycieli jest fundusz prewencyjny, tworzony na zasadach określonych w art. 278 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej. Środki zgromadzone na wspomnianym funduszu mogą zostać rozdysponowane na rzecz innych podmiotów w ramach umów prewencyjnych. Na podstawie wspomnianych umów, ubezpieczyciele wypłacają przedsiębiorcom środki finansowe przeznaczone na wdrożenie rozwiązań, które zmniejszają ryzyko powstania szkody. Jakie skutki podatkowe wywołuje zatem otrzymane dofinansowanie?
Od 1 stycznia 2018 roku obowiązują istotne zmiany w podatku dochodowym od osób prawnych dotyczące możliwość zaliczania odsetek do kosztów uzyskania przychodów. Jest to związane z implementacją do polskiego porządku prawnego dyrektywy ATAD (Anti Tax Avoidance Directive). Na czym polega nowa metoda zaliczania kosztów finansowania dłużnego do kosztów podatkowych?
Organy podatkowe akceptują zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów (zarówno w PIT jak i CIT) wydatków na świadczenia medyczne (tzw. pakiety medyczne), udostępniane pracownikom oraz członkom ich rodzin a nawet partnerom życiowym pracowników. Potwierdzają to interpretacje podatkowe wydane w styczniu 2018 roku.
Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów podatek od wartości dodanej związany z zakupami w Szwecji, na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Sformułowanie „podatek od towarów i usług” jest określeniem podatku od wartości dodanej obowiązującym wyłącznie w Polsce, a nie w innych krajach. Tym samym nie można utożsamiać podatku od wartości dodanej obowiązującego w innym państwie niż Polska z podatkiem od towarów i usług obowiązującym w Polsce.
Zgodnie z art. 492 § 1 pkt. 1 Kodeksu spółek handlowych połączenie może być dokonane przez przeniesienie całego majątku spółki (przejmowanej) na inną spółkę (przejmującą) za udziały lub akcje, które spółka przejmująca wydaje wspólnikom spółki przejmowanej (łączenie się przez przejęcie). Łączenie spółek przez inkorporację wiąże się z unicestwieniem podmiotowości prawnej spółki przejmowanej oraz przejściem całości jej majątku na spółkę przejmującą. Ze względu na stopień skomplikowania procesów przekształceniowych zaangażowane podmioty ponoszą szereg kosztów związanych z przygotowaniem spółek do restrukturyzacji. Jak zatem rozliczyć w rachunku podatkowym koszty usług prawnych - immanentnie związanych z przekształceniem?
Od roku 2018 obowiązują nowe przepisy w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którymi podatnicy podatku CIT mogą się spodziewać wprowadzenia ograniczeń w zakresie możliwości uznania pewnych kategorii wydatków za koszty podatkowe. Głównym ograniczeniem jest wprowadzenie limitu wydatków na nabycie usług niematerialnych od podmiotów powiązanych, które będą mogły zostać rozpoznane jako koszt uzyskania przychodu.
Rekompensata wypłacana na mocy porozumienia w sprawie wcześniejszego rozwiązania umowy najmu stanowi koszty pośrednie potrącane w dacie poniesienia, tj. w dacie ujęcia w księgach rachunkowych na podstawie noty księgowej.
Obowiązujące od początku 2018 roku zmiany w podatku CIT ograniczają m.in. prawo zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków na usługi niematerialne (np. doradcze). Podatnicy mają sporo wątpliwości odnośnie tych nowych przepisów, np. jakie konkretnie usługi rozumiane są jako niematerialne. Ponadto nowe przepisy CIT wprowadziły ograniczenia dotyczące odliczania kosztów finansowania zewnętrznego.
Wydatki poniesione po zakończeniu targów na kolację wraz z oprawą muzyczną, a także wydatki na noclegi i transport podlegają ujęciu w koszty. Nie należy wydzielać atrakcji dla klientów z całości kosztów imprezy promocyjnej. Tego rodzaju wydatki są integralną częścią mini targów, których to celem było reklamowanie produktów spółki, mogą zatem stanowić w całości koszty uzyskania przychodów.
Wydatki poniesione na skutek niewłaściwego postępowania podatnika nie mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów. Jeśli zatem uczestnik przetargu uchyla się od zawarcia umowy lub do zawarcia umowy nie dochodzi w wyniku jego zaniedbań, zatrzymane przez organizatora przetargu wadium nie może stanowić kosztów podatkowych.
Umowa leasingu stanowi szeroko wykorzystywane narzędzie w prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności jako niskokosztowa możliwość pozyskania środków transportu (zwłaszcza samochodów). Leasing nie jest jednak jednolitą kategorią prawną, toteż w praktyce może przysporzyć wielu trudności przedsiębiorcom.
Problem opodatkowania podatkiem dochodowym umów dożywocia zaprzątał głowy specjalistów prawa podatkowego od wielu lat. Skupiano się jednak przede wszystkim na sytuacji dożywotnika, który oddając nieruchomość otrzymywał przecież świadczenia wzajemne, wynikające z umowy dożywocia. Potencjalnie więc otrzymywał przychód. Kwestie te rozwiązał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 17 listopada 2014 r., sygn. akt II FPS 4/14. Nie analizowano jednak sytuacji drugiej strony, którą co raz częściej, wobec rozwoju życia gospodarczego, są nie tylko najbliższe osoby fizyczne, ale także przedsiębiorcy, w tym spółki. Po ich stronie umowa dożywocia rodzi szereg praktycznych problemów podatkowych.
Przedsiębiorcy, którzy wypłacają wynagrodzenie kontrahentom zagranicznym, nieposiadającym polskiej rezydencji podatkowej, zobowiązani są, jako płatnicy od tak wypłaconego wynagrodzenia potrącić i odprowadzić tzw. podatek u źródła. W praktyce bywa jednak, że w wyniku umowy między kontrahentami, kwota podatku u źródła nie zostaje odjęta od wynagrodzenia. Ciężar podatku u źródła ponosi wówczas polski przedsiębiorca. Wypłacone w ten sposób ubruttowione wynagrodzenie można jednak w całości zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.
Wydatki z tytułu kaucji gwarancyjnych mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów, ponieważ zostały poniesione na rzecz kontrahenta w celu zabezpieczenia uzyskania przychodów ze świadczenia usług pośrednictwa w sprzedaży lotów czarterowych, a także nie można uznać tych wydatków za wydatki, które podlegałyby wyłączeniu z tych kosztów. O ile co do zasady kaucje gwarancyjne mają charakter zwrotny, o tyle wydatki te mają charakter definitywny, jeśli wobec zakończenia postępowania upadłościowego prowadzonego wobec kontrahenta wiadome jest, że spółka nie odzyska już wpłaconych kaucji.
Każdy sposób uregulowania kwoty wynikającej z faktury - zarówno przez podatnika, jak i inny podmiot - w warunkach dozwolonych prawem, przed upływem 90 dni od daty zaliczenia kwoty wynikającej z faktury do kosztów uzyskania przychodów, powoduje że nie powstaje obowiązek korekty kosztów. Tak wynika z wyroku NSA z 10 sierpnia 2017 r., II FSK 1816/15.
Wydatki z tytułu zwrotu odbiorcy kosztów transportu wadliwego towaru oraz kosztów jego utylizacji mogą stanowić koszt podatkowy. Warunkiem jest jednak, by takie wydatki zostały należycie udokumentowane. Zdaniem organów podatkowych nie wystarczą tu faktury potwierdzające wysokość poniesionych wydatków związanych z transportem i utylizacją wadliwego towaru.
Diety wypłacane cudzoziemcom zatrudnionym przez przedsiębiorcę na podstawie umowy zlecenie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, jeśli z zawartych umów wprost wynika konieczność ich wypłacania, a cudzoziemcy posiadają ważne dokumenty uprawniające do pobytu na terytorium Polski.
Doradcy podatkowi, których o opinię poprosiła Polska Agencja Prasowa raczej pozytywnie oceniają projekt ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszczeń dla przedsiębiorców w prawie podatkowym i gospodarczym. Skuteczne w szczególności mogą być nowe przepisy w PIT i CIT (a także w zakresie ryczałtu ewidencjowanego) mające zapobiegać zatorom płatniczym. Przepisy te mają poprawić sytuację wierzycieli (pojawi się możliwość zmniejszenia przychodów o niezapłacone należności) ale też pogorszyć sytuację dłużników (zmniejszenie kosztów o niezapłacone długi). Z tego ostatniego powodu przepisy nie mogą, zdaniem doradców wejść w życie od początku 2018 roku.
Z początkiem 2018 roku podatników CIT czekają duże zmiany. Wprowadzi je ustawa z 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Pakiet zmian wprowadzanych przez ten akt jest szeroki i w znaczniej mierze służy dalszemu zacieśnianiu polityki fiskalnej oraz uszczelnianiu systemu podatkowego (m.in. poprzez wyodrębnienia w ustawie o CIT dwóch źródeł przychodów, ograniczenia możliwości zaliczenia do kosztów wydatków na niektóre usługi niematerialne, czy też wprowadzenie minimalnego podatku od nieruchomości komercyjnych).
Nadchodzą rewolucyjne zmiany w podatkach dochodowych. Już od 2018 r. podatnicy CIT mogą spodziewać się znacznych ograniczeń w zakresie możliwości uznania pewnych kategorii wydatków za koszty podatkowe. Wśród nowych ograniczeń wskazać należy przede wszystkim wprowadzenie limitu wydatków na nabycie usług niematerialnych od podmiotów powiązanych, które będą mogły zostać rozpoznane jako koszt uzyskania przychodu.
Wystąpienie wspólnika (akcjonariusza) ze spółki kapitałowej, co do zasady wiąże się z przeniesieniem praw i obowiązków udziałowych na inny podmiot. Ustawodawca przewidział, jednak instytucję, która nie jest powiązana z sukcesją praw – umorzenie udziałów (akcji). Czy organy podatkowe i sądy pozwalają zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki na nabycie tych udziałów lub akcji?
Przedsiębiorcy, którzy bronią swoich interesów w postępowaniach sądowych ponoszą koszty niezbędne do dochodzenia swoich praw i celowej obrony. Koszty te mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów jeśli zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Postępowanie sądowe musi być zatem związane z działalnością przedsiębiorcy (np. spółki).
Określając sposób rozliczenia wydatków poniesionych przez podatnika w związku z ponoszeniem kosztów adaptacyjnych wynajmowanego lokalu w celu przystosowania go do możliwości prowadzenia w nim działalności gospodarczej, należy odnieść się do przepisów dotyczących inwestycji w obcych środkach trwałych.
Do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć wartości ujawnionych w trakcie inwentaryzacji niedoborów, ale jedynie w tej wysokości w jakiej niedobory te uznane zostały za niezawinione i są normalnym następstwem prowadzonej działalności gospodarczej. Nie jest natomiast możliwe uznanie niedoborów za koszty, gdy powstają one w wyniku świadomych działań podatnika.
Wiele spółek w celu ułatwienia jak najsprawniejszego wykonywania obowiązków zapewnia członkom zarządu różnego rodzaju sprzęty, takie jak laptopy, telefony komórkowe, a także umożliwia korzystanie z infrastruktury biurowej. Generuje to po stronie Spółki określone koszty, które po spełnieniu pewnych warunków będą mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
Spółce przysługuje prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie usług gastronomicznych w związku z podróżami służbowymi pracowników, jeśli zostaną poniesione w celu osiągnięcia przychodów bądź też zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
Podwyższenie tzw. kwoty wolnej do wysokości 3 mln zł w roku podatkowym, poniżej której wydatki na usługi niematerialne w ogóle nie będą podlegać wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodu – takie rozwiązanie zawiera projekt nowelizacji ustawy o CIT. Proponuje się jednocześnie ograniczenie katalogu przedmiotowego usług niematerialnych objętych proponowanym limitem. Nowe regulacje mają wejść w życie od 2018 r.
Rząd chce od 2018 roku wprowadzić do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (ustawa o CIT) nowe przepisy ustalające limit wysokości kosztów uzyskania przychodów związanych z umowami o usługi niematerialne (np. umowy licencyjne, usługi doradcze, zarządzania i kontroli) oraz związanych z korzystaniem z wartości niematerialnych i prawnych (np. ze znaków towarowych). Limit będzie dotyczył wydatków poniesionych na rzecz podmiotów powiązanych lub podmiotów mających miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd w raju podatkowym (tj. kraju lub terytorium stosującym tzw. szkodliwą konkurencję podatkową). Doprecyzowane ma też zostać pojęcie „nabycia” wartości niematerialnej i prawnej.