Kategorie

Inwentaryzacja, Rachunkowość

Zapisz się na newsletter
Zobacz przykładowy newsletter
Zapisz się
Wpisz poprawny e-mail
Sprawozdania finansowe za 2020 r. Przedłużono terminy sporządzania sprawozdań finansowych dla jednostek sektora prywatnego, publicznego oraz organizacji non-profit za rok obrotowy 2020. Jakie terminy obowiązują?
Sprawozdania finansowe 2021. Przesunięcie terminów sporządzania sprawozdań finansowych o miesiąc m.in. przez organizacje pozarządowe przewiduje projekt rozporządzenia opublikowanego 12 marca 2021 r. na stronach Rządowego Centrum Legislacji.
Komitet Standardów Rachunkowości opracował rekomendacje pt. Sprawozdanie finansowe w czasie pandemii COVID -19. Rekomendacje mogą być pomocne przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych i sporządzaniu sprawozdań finansowych za 2020 rok. Komitet udzielił rekomendacji m.in. odnośnie: oceny zdolności jednostki do kontynuacji działalności, inwentaryzacji, ujęcia wsparcia z tzw. Tarczy Antykryzysowej i innych form pomocy w sprawozdaniu finansowym i księgach rachunkowych, dodatkowych kosztów działalności operacyjnej spowodowanych COVID-19, ostrożnej wyceny aktywów i zobowiązań i informacji zawartych w sprawozdaniu z działalności za 2020 rok.
Wiele firm w obliczu pandemii koronawirusa ma problem z przeprowadzeniem inwentaryzacji. Wiele z nich wystąpiło do Urzędu Skarbowego o zwolnienie z obowiązku jej wykonania i przesunięciu na przyszły rok. Czy takie podejście jest jedynym z możliwych? Poniżej opisuję nowatorskie podejście do inwentaryzacji, wspierane mobilnymi rozwiązaniami informatycznymi, dedykowane tym firmom, które mimo niesprzyjających okoliczności pandemicznych chcę się dynamicznie rozwijać.
Główne zasady inwentaryzacji zostały określone bezpośrednio w przepisach prawnych, w tym w ustawie o rachunkowości. W praktyce przeprowadzenia faktycznej inwentaryzacji można jednak napotkać wiele problemów i pytań podatników, w tym o to, z czego wynikają różnice w inwentaryzacji i co należy z nimi zrobić.
Inwentaryzacja rozrachunków z kontrahentami (w walucie polskiej i obcej) według stanowiska Komitetu Standardów Rachunkowości w sprawie rozrachunków z kontrahentami z dnia 9 lipca 2019 r.
W ostatnich latach przy przeprowadzaniu inwentaryzacji coraz częściej wspomagamy się oprogramowaniem komputerowym. Programy do inwentaryzacji przyspieszają oraz upraszczają procedury związane ze spisem z natury, a na dodatek zapewniają automatycznie generowane arkusze podsumowania, na których jak na dłoni widać ewentualnie popełnione błędy. Skuteczne działanie tych programów uzależnione jest jednak przede wszystkim od przejrzystego i trwałego sposobu oznakowania całego majątku.
Przedmiotem inwentaryzacji na koniec każdego roku obrotowego są m.in. nieuregulowane na dzień bilansowy rozrachunki między jednostką a jej kontrahentami. Inwentaryzacja rozrachunków następuje - co do zasady - drogą uzgodnienia salda z kontrahentem, a więc uzyskania od kontrahenta potwierdzenia, że uznaje saldo (kwotę wymagającą zapłaty).
Regulacje prawne w zakresie rachunkowości określają jak należy postępować z dokumentami takimi jak księgi rachunkowe, dowody księgowe, dokumenty inwentaryzacyjne czy sprawozdania finansowe. Wskazują jednocześnie dopuszczalne przez ustawodawcę sposoby ochrony i przechowywania takiej dokumentacji.
Remanent jest jednym z obowiązków części przedsiębiorców. Ta formalność została nałożona na sporą grupę podatników, posiadając określone warunki oraz kryteria przeprowadzenia działań. Pod koniec każdego roku warto więc przypomnieć sobie najważniejsze kwestie, w tym: kto podlega obowiązkom remanentu, jak powinna wyglądać prawidłowo przeprowadzona procedura oraz jakie są jej terminy oraz wymagania.
Inwentaryzacja jest procesem pracochłonnych, a jej przeprowadzanie nie wzbudza zazwyczaj entuzjazmu wśród pracowników. Jak zatem przeprowadzić inwentaryzację w sposób kompletny i wiarygodny, najlepiej w krótkim czasie? Na to pytanie odpowiadamy w niniejszym artykule, przy czym szczególnym zagadnieniem, które tu omówimy jest inwentaryzacja środków trwałych i wyposażenia. Korzystając z nowych technologii informatycznych, wykorzystujących różnorodne formy znakowania składników, chcemy zaproponować całkowicie nowe podejście do inwentaryzacji – inwentaryzację rozproszoną.
Poprawnie prowadzone księgi rachunkowe zawierają dosyć dużo obligatoryjnych elementów. Ustawodawca dokładnie wymienia je w ustawie o rachunkowości. Co powinny zawierać księgi rachunkowe, aby były poprawne?
Inwentaryzacja należności, mimo że przeprowadzana co roku i, wydawałoby się, jasno określona w przepisach, w praktyce wciąż rodzi problemy. Ze względu na ogólność zapisów ustawy lub ich niewłaściwą interpretację księgowi popełniają różne błędy przy inwentaryzowaniu tej właśnie kategorii majątku.
Konieczność weryfikacji stanu faktycznego aktywów z zapisami ksiąg rachunkowych na dzień kończący rok obrotowy (dzień bilansowy) wynika z przepisów bilansowych. Jednak w praktyce prace spisowe w przypadku części składników rozplanowuje się w czasie.
Termin i częstotliwość przeprowadzania inwentaryzacji zapasów zależy od rodzaju zapasów, rodzaju jednostki, w której znajdują się zapasy, terenu, na którym zostały umieszczone zapasy, ewidencji ilościowo-wartościowej zapasów.
Inwentaryzacja magazynów i sklepów należących do firmy wykazała posiadanie partii towarów, która ze względu na zmianę mody i upodobania klientów pozostała niesprzedana. Co mamy zrobić, jeśli będziemy mogli je sprzedać poniżej kosztów zakupu? Jak wykazać w księgach rachunkowych zmianę wartości posiadanych towarów?
Jakie błędy w praktyce pojawiają się przy przeprowadzaniu inwentaryzacji? Przykładowo, jeden z popełnianych błędów dotyczy sytuacji, gdy firmy chcą sobie ułatwić pracę, drukując stan magazynowy.
Inwentaryzacja aktywów i pasywów powinna być przeprowadzona na ostatni dzień roku obrotowego. Fakt, że należy ją przeprowadzić na ten dzień, nie oznacza, że czynności inwentaryzacyjne należy wykonać tego dnia. Dlatego termin ten uznaje się za dotrzymany, jeżeli inwentaryzację rozpoczyna się nie wcześniej niż trzy miesiące przed końcem roku obrotowego, a kończy 15 stycznia następnego roku. W przypadku jednostek, których rokiem obrotowym jest rok kalendarzowy, inwentaryzację za 2016 r. można było rozpocząć 1 października 2016 r. i należy ją zakończyć do 15 stycznia 2017 r.
Zbliża się jesień, czas letnich urlopów już mija – trzeba przypomnieć sobie o obowiązkach w firmie. Przypominamy m.in. o konieczności wyboru biegłego rewidenta, o wpłacie drugiej raty na zfśs, inwentaryzacji, czy zmianach w prezentacji sprawozdania finansowego po nowelizacji ustawy o rachunkowości.
Znane jest już stanowisko Komitetu Standardów Rachunkowości w sprawie inwentaryzacji drogą spisu z natury zapasów materiałów, towarów, wyrobów gotowych i półproduktów. Te jednostki, które stosują Krajowe Standardy Rachunkowości, mają obowiązek zastosować je przy najbliższej rocznej inwentaryzacji zapasów, która może się rozpocząć już 1 października 2016 r. A zatem jednostki stosujące KSR nie muszą zmieniać instrukcji inwentaryzacyjnej, ale pozostałe już tak.
Od 28 lipca 2016 r. (tj. od dnia publikacji w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów) obowiązuje stanowisko Komitetu Standardów Rachunkowości przyjęte uchwałą nr 5/2016 z 26 kwietnia 2016 r. w sprawie inwentaryzacji drogą spisu z natury zapasów materiałów, towarów, wyrobów gotowych i półproduktów.
Niedobór ujawniony w trakcie przeprowadzania inwentaryzacji może być zawiniony lub niezawiniony. Tylko w tym drugim przypadku pojawia się możliwość zaliczenia ubytku (straty) do kosztów uzyskania przychodu. Konieczne jest jednak spełnienie określonych warunków, na które wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych oraz interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego.
Zasady dotyczące archiwizacji dokumentów księgowych oraz ochrony danych związanych z dokumentacją określa ustawa o rachunkowości. W zakresie przechowywania dokumentacji księgowej zastosowanie mają również przepisy zawarte w innych aktach prawnych, do których należy ustawa Ordynacja podatkowa.
Ostateczny termin rozliczenia różnic inwentaryzacyjnych dla jednostki, której rok obrotowy jest tożsamy z kalendarzowym, wypada 25 marca 2016 r. Nierozliczenie różnic inwentaryzacyjnych w tym terminie jest zagrożone karą grzywny lub karą pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.
Ostateczny termin rozliczenia różnic inwentaryzacyjnych dla jednostki, której rok obrotowy jest tożsamy z kalendarzowym, wypada 25 marca 2016 r. Nierozliczenie różnic inwentaryzacyjnych w tym terminie jest zagrożone karą grzywny lub karą pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.
Firma posiada w magazynie materiały, których ewidencja prowadzona jest według cen zakupu. Podczas przeprowadzonej inwentaryzacji okazało się, że niektóre z nich są uszkodzone. Co należy zrobić i jak prawidłowo zaewidencjonować to zdarzenie w księgach rachunkowych?
Przeprowadzona inwentaryzacja środków pieniężnych w kasie wykazała niedobór gotówki z winy kasjera. Kierownik jednostki podjął decyzję o potrąceniu niedoboru z wynagrodzenia. Jak prawidłowo zaksięgować taką operację?
Na dzień bilansowy wszystkie tytuły czynnych rozliczeń międzyokresowych kosztów powinny zostać zinwentaryzowane w drodze weryfikacji. W bilansie czynne rozliczenia kosztów ujmiemy w pozycji B.IV. aktywów jako Krótkoterminowe rozliczenia międzyokresowe. Jeśli dany koszt przekracza okres 12 miesięcy liczony od dnia bilansowego, to koszty podlegające aktywowaniu po dniu bilansowym należy ująć w pozycji A.V. Długoterminowe rozliczenia międzyokresowe.
Czy w przypadku dokonywania inwentaryzacji metodą porównania danych zawartych w księgach rachunkowych z odpowiednimi dokumentami i weryfikacji wartości objętych nią składników, określoną w art.26 ust. 1 pkt 3 ustawy o rachunkowości, możliwym terminem jej przeprowadzenia jest jedynie ostatni dzień roku obrotowego?
Wielkimi krokami zbliża się ostatni dzień roku obrotowego. Jak corocznie, znaczna część przedsiębiorców zaczyna myśleć o przeprowadzeniu inwentaryzacji na jego zakończenie. Nie jest ona wyłącznie obowiązkiem wynikającym z Ustawy o rachunkowości, lecz również realizacją jej naczelnej zasady – przedstawienia wiarygodnego obrazu przedsiębiorstwa oraz dokonania wewnętrznej kontroli jednostki. O czym warto pamiętać, przygotowując się do inwentaryzacji?
Wśród występujących nieprawidłowości związanych z przygotowaniem sprawozdania finansowego dość często zdarzają się również uchybienia pojawiające się w procesie uzgodnienia sald rozrachunków. Regulacje prawne w tym zakresie nakładają na wierzycieli obowiązek wystąpienia z inicjatywą uzgodnienia sald należności. W praktyce jednak stosunkowo często inicjatywa uzgodnienia nie spotyka się z odzewem.
Przewodniczący komisji inwentaryzacyjnej chce powołać osobę odpowiedzialną materialnie na członka zespołu spisowego. Czy będzie to zgodne z zasadami?
Czy kierownik jednostki może scedować zapisem w instrukcji odpowiedzialność za przeprowadzenie inwentaryzacji w formie spisu z natury na inną osobę, na przykład na głównego księgowego?
Z ustawy o rachunkowości wynika jedynie obowiązek przeprowadzenia inwentaryzacji. A w naszej jednostce zapisano w instrukcji inwentaryzacyjnej, że obowiązkowo musi być przeprowadzane szkolenie przed inwentaryzacją. Czy jest to prawidłowe?
Jesteśmy przedsiębiorstwem wodociągów i kanalizacji (działającym w formie spółki z o.o.) posiadającym dużą liczbę środków trwałych trudno dostępnych. W jaki sposób należy przeprowadzić inwentaryzacje takich środków trwałych, jak np. rury kanalizacyjne?
Obowiązek przeprowadzania inwentaryzacji wynika z art. 26–27 ustawy o rachunkowości. Inwentaryzacja, tj. okresowe ustalanie lub sprawdzanie rzeczywistego stanu aktywów i pasywów, jest elementem rachunkowości jednostki, za którą odpowiedzialność ponosi kierownik jednostki. Odpowiedzialność za spis z natury ponosi osoba, której ta czynność została powierzona, ale tylko w tym zakresie.
Rozpoczęcie procesu likwidacyjnego w spółce wiąże się z obowiązkiem stosowania szczególnych zasad rachunkowości, które znajdują odzwierciedlenie w sposobie prowadzenia ksiąg rachunkowych. Przed rozpoczęciem likwidacji spółka zobowiązana jest m.in. do przeprowadzenia inwentaryzacji, przeszacowania wartości aktywów do wartości odzyskiwalnej, utworzenia rezerw na przyszłe zobowiązania oraz rezerwy na zagrożenie utraty zdolności do kontynuacji działalności.
Inwentaryzacja ma na celu wykazanie w księgach rachunkowych najbardziej realnego stanu aktywów i pasywów. Amortyzacja natomiast odzwierciedla utratę wartości aktywów w czasie. Przyjrzyjmy się jakie zależności występują pomiędzy tymi dwoma procesami.
Obowiązek przeprowadzania inwentaryzacji wynika z art. 26–27 ustawy o rachunkowości. Inwentaryzacja, tj. okresowe ustalanie lub sprawdzanie rzeczywistego stanu aktywów i pasywów, jest elementem rachunkowości jednostki, za którą odpowiedzialność ponosi kierownik jednostki. Odpowiedzialność za spis z natury ponosi osoba, której ta czynność została powierzona, ale tylko w tym zakresie.
W związku z obowiązkiem przeprowadzenia inwentaryzacji na ostatni dzień roku obrotowego niejednokrotnie powstają różnice inwentaryzacyjne, czyli różnice pomiędzy stanem faktycznym i zapisem w księgach rachunkowych. W jaki sposób należy prawidłowo rozliczyć powstałe podczas inwentaryzacji różnice?
Inwentaryzacja składników majątku i źródeł ich pochodzenia, która jest sporządzana w określonym dniu umożliwia ustalenie różnic wynikających ze sprawdzenia stanu środków ze stanem obecnym w ewidencji księgowej.
Inwentaryzacja majątku jest wymogiem polskiego prawa bilansowego. Jednocześnie jest sposobem kontroli wewnętrznej, która weryfikuje stan ilościowy i wartość mienia. Spis w jednostce gospodarczej powinien być przeprowadzany przynajmniej raz na cztery lata w odniesieniu do środków trwałych takich jak nieruchomości, maszyny i urządzenia oraz inne środki trwałe znajdujące się na terenie strzeżonym. W przypadku pozostałych środków trwałych inwentaryzacja powinna być przeprowadzana pod koniec każdego roku obrotowego. Inwentaryzacji dokonuje się za pomocą spisu z natury oraz weryfikacji danych w dokumentacji.
Inwentaryzacja to ogół czynności, które mają na celu ustalenie lub weryfikację obecnego stanu aktywów i pasywów. Uwzględniając różnorodność posiadanego majątku, niezbędne jest zastosowanie wielorakich sposobów inwentaryzacji, co przyczynia się do tego, iż proces jest zazwyczaj złożony i pracochłonny.
Inwentaryzacja jest ważnym narzędziem kontroli oraz przeciwdziałania nieprawidłowościom w przedsiębiorstwie, stanowi także niezwykle istotny element rachunkowości jednostki. Celem inwentaryzacji jest ustalenie faktycznych stanów aktywów i pasywów, odpowiednie skorygowanie danych ewidencyjnych o powstałe różnice, tak aby dane te były zgodne ze stanem faktycznym, rozliczenie osób odpowiedzialnych materialnie za powierzony majątek oraz ocena stanu i przydatności posiadanych zasobów.
Czy jest możliwość przeprowadzenia inwentaryzacji środków trwałych nie od października do 15 stycznia roku następnego, lecz w okresie np. maj–czerwiec (przy założeniu, że inwentaryzacji dokonuje się nie później niż w ciągu 4 lat).
Sprawozdanie finansowe należy sporządzić na dzień bilansowy. W przypadku jednostek, u których rokiem obrotowym jest rok kalendarzowy, jest to 31 grudnia. Sprawozdanie finansowe jest końcowym produktem całego procesu zamknięcia roku obrotowego, który powinien skutkować ostatecznym zamknięciem ksiąg rachunkowych.
Stany składników aktywów i pasywów wykazane w księgach rachunkowych podlegają okresowej weryfikacji. Składniki, które nie mogą być zweryfikowane drogą spisu z natury, należy inwentaryzować drogą potwierdzenia sald lub porównania danych ksiąg z dokumentami. Jak prawidłowo przeprowadzić inwentaryzację drogą potwierdzenia sald?
Przeprowadzanie inwentaryzacji drogą elektroniczną z wykorzystaniem kodów kreskowych bez wątpienia jest korzystnym rozwiązaniem dla wielu instytucji, biorąc pod uwagę fakt, że Ustawa o rachunkowości nie narzuca sposobu sporządzania spisu inwentarza, a metoda ta jest szybsza i dokładniejsza.
Inwentaryzację musi przeprowadzić każda jednostka na dzień bilansowy. Inwentaryzacja jest podstawą wiarygodnej wyceny bilansowej i poprawnego sprawozdania finansowego. Dlatego czynności inwentaryzacyjne należy przeprowadzić rzetelnie i z należytą starannością.
Niektórych składników nie można inwentaryzować inaczej, jak tylko metodą weryfikacji sald.