Kategorie

Wierzytelności, CIT - koszty

Zapisz się na newsletter
Zobacz przykładowy newsletter
Zapisz się
Wpisz poprawny e-mail
Wydatki na zakup towarów lub usług objętych obligatoryjnym mechanizmem podzielonej płatności (split payment), w wysokości w jakiej do ich uregulowania doszło w drodze umownego potrącenia (kompensaty), nie są objęte dyspozycją art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT i mogą stanowić koszt uzyskania przychodów.
W związku ze sprzedażą wierzytelności odsetkowych spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość nominalną wierzytelności z tytułu naliczonych, a niezapłaconych odsetek w kwocie nieprzekraczającej przychodu osiągniętego w związku ze sprzedażą tych wierzytelności odsetkowych.
W poprzedniej części omawialiśmy wyrok NSA z 16 lutego 2016 r. (sygn. II FSK 421/14). Zgodnie z tezą w nim zawartą, nieściągalne wierzytelności mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów (KUP) w kwocie brutto. Wydawało się, że linia orzecznicza NSA uległa zmianie na korzyść podatników. Dotychczasowe orzeczenia mówiły bowiem o tym, że nieściągalne wierzytelności mogą być zarachowane w KUP jedynie w kwocie netto, a zatem bez podatku VAT.
Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (zwanej dalej ustawą o PDOP), nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne. Od zasady tej przewidziano jednakże wyjątki.
Niewypłacalność kontrahentów jest jeden z najpoważniejszych problemem przedsiębiorców w codziennym życiu gospodarczym. Przedsiębiorcy nie zawsze są w stanie lub mogą dochodzić swoich roszczeń, co skutkuje przedawnieniem wierzytelności. W związku z tym decydują się niejednokrotnie na sprzedaż wierzytelności. Czy stratę powstałą ze zbycia przedawnionej wierzytelności można uznać za koszt uzyskania przychodu?