Podatnicy, którzy chcą uzyskiwać dochody z tytułu wynajmowania składników majątku prywatnego, np. mieszkań czy samochodów, mają do wyboru dwie formy opodatkowania. Pierwsze rozwiązanie polega na zawieraniu umów najmu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, drugie dotyczy, zawarcia umowy poza działalnością gospodarczą, wtedy mamy do czynienia z tzw. najmem prywatnym. Co warto wiedzieć, przed wyborem określonej formy opodatkowania?
Polskie organy podatkowej uważają, że zagraniczny podatek VAT należny jest przychodem, a naliczony kosztem. Sądy orzekają odwrotnie, że nie jest przychodem, a kosztem tylko wtedy, gdy się go nie odzyska. Spory o to trwają od kilku lat i dotyczą każdego polskiego przedsiębiorcy, który działa za granicą i wystawia faktury z tamtejszym podatkiem należnym (np. niemieckim, szwedzkim) oraz otrzymuje dokumenty z wykazanym na nich podatkiem naliczonym.
Zdaniem NSA, w kontekście ustalania różnic kursowych na rachunkach walutowych, o „kursie faktycznie zastosowanym” (wg art. 15a ust. 4 ustawy o PDOP) może być mowa wyłącznie w sytuacji, gdy w istocie doszło do przewalutowania, czyli do wyrażenia w danej walucie wartości pieniężnej określonej pierwotnie w innej walucie. Cechy faktycznego zastosowania kursu nie można odnieść do sytuacji, gdy w istocie nie dochodzi do wskazanej operacji w następstwie sprzedaży lub zakupu określonej waluty.
Przedsiębiorca, który sfinansował swoim pracownikom wyjazd integracyjno-szkoleniowy z własnych środków obrotowych, ma możliwość rozliczenia go w kosztach firmy. Natomiast dla uczestniczącego w nim pracownika, pokrywany przez pracodawcę koszt wyjazdu będzie stanowił dodatkowy przychód, od którego zapłaci PIT. Jak z kolei będą wyglądały rozliczenia w przypadku, gdy wyjazd zostanie sfinansowany ze środków ZFŚS?