Podatnicy VAT są obowiązani wystawiać faktury, które stwierdzają w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy.
Obecnie, organy podatkowe prezentują jednolite stanowisko, zgodnie z którym faktury korygujące przychody, bez względu na przyczynę uzasadniającą korektę przychodów, powinny być rozliczane w okresie rozpoznania przychodu należnego. Poprzednio, w pewnych przypadkach organy zgadzały się na rozliczanie faktur korygujących w dacie ich wystawienia. Czy obecnie prezentowane stanowisko jest prawidłowe?
Pojęcie „pustej faktury” odnosi się do sytuacji, w której podatnik wystawi fakturę VAT, która nie odzwierciedla stanu faktycznego. Będzie to miało miejsce, gdy podatnik na fakturze wykaże dostawę towarów, bądź usługę, której nigdy nie było. Pomimo, że podatek wykazany w fakturze zostanie zaewidencjonowany, uwzględniony w deklaracji VAT-7 i zapłacony, organ skarbowy, który ujawni tego rodzaju nieprawidłowość, dokona korekty złożonego rozliczenia.
Różnorodne uwarunkowania zewnętrzne mogą wymusić na przedsiębiorcy konieczność wdrożenia „obcego” systemu finansowo-księgowego, tj. systemu nie posiadającego (nie obsługującego) polskich znaków diakrytycznych, tj. literek takich jak: ą, ć, ę, ł, ś ….
Nasza Spółka wdrożyła informatyczny zintegrowany system zarządzania, w ramach którego wszystkie dokumenty firmowe są numerowane chronologicznie - mają nadawany kolejny, unikalny numer. Taki system powoduje, że dwie następujące po sobie faktury nie zawsze będą miały zachowaną ciągłość numeracji. Numery pomiędzy nimi nie pozostają jednak wolne, ale są przypisane innym dokumentom wystawionym w okresie pomiędzy fakturami. Czy taka metoda numeracji faktur, w której brak jest jej ciągłości, przy jednoczesnym zachowaniu unikalności numeru, jest prawidłowa w świetle rozporządzenia wykonawczego do ustawy o VAT?