Kategorie

Wierzytelności, CIT - podatek dochodowy od osób prawnych

Zapisz się na newsletter
Zobacz przykładowy newsletter
Zapisz się
Wpisz poprawny e-mail
Z początkiem roku 2020 pojawią się nowe regulacje, których celem jest wzmocnienie płynności finansowej przedsiębiorstw poprzez ograniczenie występowania zatorów płatniczych. Zakłada się m.in. wprowadzenie ulgi na złe długi na gruncie podatków dochodowych (PIT, CIT), czyli możliwość pomniejszenia przez wierzyciela podstawy opodatkowania o kwotę wierzytelności, jeżeli wierzytelność ta nie zostanie uregulowana w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu płatności.
Nie wszystkie wierzytelności, mimo posiadanego tytułu do ich ścigania, są łatwe czy choćby prawdopodobne do ściągnięcia. Często podatnicy rezygnują z mozolnego, czasochłonnego „ścigania” dłużników, decydując się na sprzedaż wierzytelności. W jaki sposób należy prawidłowo rozliczyć sprzedaną wierzytelność?
Od 2019 roku, zgodnie z propozycjami zawartymi w projekcie zmian w ustawach podatkowych, będą obowiązywały nowe przepisy dotyczące rozliczania nabywania przez przedsiębiorców wierzytelności. Koszty nabycia wierzytelności bądź pakiety wierzytelności będą rozpoznawane „wprost” w kwocie odpowiadającej kwocie uzyskanego z niej przychodu, do momentu zrównania się przychodu ze spłaty wierzytelności (pakietu wierzytelności) z kwotą poniesionego na jej (jego) nabycie wydatku.
W poprzedniej części omawialiśmy wyrok NSA z 16 lutego 2016 r. (sygn. II FSK 421/14). Zgodnie z tezą w nim zawartą, nieściągalne wierzytelności mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów (KUP) w kwocie brutto. Wydawało się, że linia orzecznicza NSA uległa zmianie na korzyść podatników. Dotychczasowe orzeczenia mówiły bowiem o tym, że nieściągalne wierzytelności mogą być zarachowane w KUP jedynie w kwocie netto, a zatem bez podatku VAT.
Polski podatnik nie jest płatnikiem podatku od składek, jakie opłaca na rzecz zagranicznego ubezpieczyciela z tytułu umów ubezpieczenia wierzytelności. Umowy ubezpieczenia wierzytelności nie są bowiem objęte tzw. podatkiem u źródła.
Niewypłacalność kontrahentów jest jeden z najpoważniejszych problemem przedsiębiorców w codziennym życiu gospodarczym. Przedsiębiorcy nie zawsze są w stanie lub mogą dochodzić swoich roszczeń, co skutkuje przedawnieniem wierzytelności. W związku z tym decydują się niejednokrotnie na sprzedaż wierzytelności. Czy stratę powstałą ze zbycia przedawnionej wierzytelności można uznać za koszt uzyskania przychodu?